Δικαστήριο ΕΕ: Οι σπουδαστικές υποτροφίες τέκνων δεν συνδέονται με την εργασιακή κατάσταση των γονέων

Το Μεγάλο Δουκάτο αρνήθηκε υποτροφία σε τέκνο εργαζόμενου που δεν απέδειξε ότι είχε εργαστεί προηγουμένως στο έδαφός του για 5 συναπτά έτη, κάτι το οποίο κατά το Δικαστήριο συνιστά παράβαση του δικαίου της Ένωσης.
 
Το δίκαιο του Λουξεμβούργου προβλέπει ότι τα τέκνα μεθοριακών εργαζομένων οι οποίοι απασχολούνται στο Λουξεμβούργο ή ασκούν τη δραστηριότητά τους στη χώρα αυτή μπορούν να ζητήσουν οικονομικό βοήθημα για ανώτατες σπουδές (υποτροφία) υπό την προϋπόθεση, μεταξύ άλλων, ότι ο μεθοριακός εργαζόμενος είχε εργαστεί στο Λουξεμβούργο επί πέντε έτη αδιαλείπτως κατά το χρονικό σημείο υποβολής της σχετικής αιτήσεως. Η προϋπόθεση αυτή αδιάλειπτης εργασίας τουλάχιστον πέντε ετών θεσπίστηκε τον Ιούλιο του 2013 μετά την έκδοση της αποφάσεως του Δικαστηρίου στην υπόθεση Giersch [1] και καταργήθηκε τον Ιούλιο του 2014 υπέρ ενός ελαστικότερου κανόνα [2].

Το Δικαστήριο διαπιστώνει συγκεκριμένα ότι η εν λόγω προϋπόθεση δεν προβλέπεται για τους σπουδαστές που διαμένουν στη λουξεμβουργιανή επικράτεια. Μια τέτοια διάκριση λόγω διαμονής ενδέχεται να αποβεί κυρίως εις βάρος των υπηκόων άλλων κρατών μελών, δεδομένου ότι εκείνοι οι οποίοι δεν διαμένουν στην ημεδαπή είναι συνήθως αλλοδαποί. Το Δικαστήριο συνάγει εκ των ανωτέρω το συμπέρασμα ότι υφίσταται δυσμενής διάκριση.

Το Δικαστήριο εκτιμά ότι η προϋπόθεση αδιάλειπτης εργασίας διάρκειας πέντε ετών βαίνει πέραν των αναγκαίων ορίων για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού.

ΠΗΓΗ: ΚΥΠΕ