Μιχ. Παρασκευάς: «Οι διοικούντες παραβιάζουν ασύστολα τον νόμο»

Το Ανώτατο απέρριψε την έφεση του, εναντίον της καταδίκης του από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, για μη καταβολή εισφορών στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Του Μάριου Δημητρίου

«Τι γίνεται όταν ο νόμος δεν εφαρμόζεται από τους διοικούντες και όταν ο νόμος παραβιάζεται ασύστολα, παρόλο που το καθ’ ύλην αρμόδιο όργανο (ο Γενικός Ελεγκτής της Δημοκρατίας), διαπιστώνει αυτή την παράβαση και απλά ο Διευθυντής Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, εκτελώντας τις εντολές των Υπουργών Εργασίας και Οικονομικών, ανακοινώνει ότι δεν θέλουν να εφαρμόσουν το νόμο;». Με τα ερωτήματα αυτά, που έθεσε μέσω της «24» ο δικηγόρος και πολιτικός ακτιβιστής Μιχάλης Παρασκευάς, αντέδρασε τη Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 2017, σχολιάζοντας την απόρριψη της έφεσης του, από το Ανώτατο Δικαστήριο, εναντίον της καταδίκης του από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, για μη καταβολή εισφορών στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, στο πλαίσιο άσκησης πολιτικής ανυπακοής. Ο  Μ. Παρασκευάς, είναι μέλος της Πρωτοβουλίας Κοινωνικού Ελέγχου Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων, μιας ομάδας ακτιβιστών, οργανωμένων με αφορμή τη δίκη του. «Ουσιαστικά το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την έφεση, μας λέει ότι εμείς οι απλοί άνθρωποι, είμαστε απλά εδώ για να καταβάλλουμε εισφορές και τίποτα άλλο», τόνισε ο Μ. Παρασκευάς, εστιάζοντας το σχόλιό του, στο εξής απόσπασμα από την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου: «Σε ένα κράτος δικαίου, η επίκληση της ανάγκης ελέγχου των διοικούντων, όσο καλόπιστη κι αν είναι, δεν μπορεί να λαμβάνει τη μορφή ανυπακοής στους νόμους. Τούτο δεν θα βοηθούσε στη βελτίωση, αλλά θα συνέτεινε στην κατάρρευση του κράτους. Η ευπρόσδεκτη, αν όχι αναγκαία συμμετοχή και αντίδραση του πολίτη στα όσα επηρεάζουν τη ζωή του, πρέπει να εκδηλώνεται στα πλαίσια που ορίζουν οι νόμοι».

«Η μαρτυρία, άσχετη με επίδικα θέματα»

Η ομόφωνη απόφαση του Ανώτατου, με Πρόεδρο τον Αντώνη Λιάτσο και Παρέδρους τον Τεύκρο Οικονόμου και την Τάσια Ψαρά Μιλτιάδου, με την οποία απορρίπτει την έφεση Μιχάλη Παρασκευά, δόθηκε από τον Τεύκρο Οικονόμου και είναι η ακόλουθη: «Ο εφεσείων έχει από 3 Ιανουαρίου 2005, εγγραφεί ως αυτοτελώς εργαζόμενος δικηγόρος στην επαγγελματική κατηγορία 2Α. Το ποσό της εισφοράς που όφειλε να καταβάλει για την περίοδο από 1 Οκτωβρίου 2012, μέχρι 6 Ιανουαρίου 2013, ήταν 663.16 ευρώ, το οποίο δεν κατέβαλε. Επιπρόσθετα, δεν κατέβαλε το πρόσθετο τέλος για την ίδια περίοδο. Δεν είχε αμφισβητήσει, ακολουθώντας τις προβλεπόμενες διαδικασίες, το ύψος της οφειλής ή την κατάταξή του στην επαγγελματική κατηγορία 2Α. Με αυτά τα δεδομένα, κατηγορήθηκε επί τη βάσει του άρθρου 85 και άλλων συναφών άρθρων, του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου του 2010, για παράλειψη καταβολής εισφοράς και πρόσθετου τέλους. Ο εφεσείων δεν αμφισβήτησε τα παραπάνω δεδομένα, αλλ’ αντίθετα, τα επιβεβαίωσε. Η μαρτυρία κατά τ’ άλλα, τόσο του εφεσείοντα, όσο και της μάρτυρος που κάλεσε, ανώτερης λειτουργού στην Ελεγκτική Υπηρεσία της Δημοκρατίας, ήταν, όπως ορθά διαπιστώθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο, άσχετη με τα επίδικα θέματα».

«…Τα υπόλοιπα εκφεύγουν της ποινικής δίκης»…

Συνεχίζει ως εξής, η απόφαση του Ανώτατου: «Ό,τι προσπάθησε να καταδείξει ο εφεσείοντας, ήταν η κακοδιαχείριση του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων, το οποίο ως εκ τούτου και ειδικά εξαιτίας δανείου, πέραν των 7 δις ευρώ, που έχει λάβει η Δημοκρατία από το Ταμείο, κατέστη, όπως το έθεσε, μη βιώσιμο. Είναι στα παραπάνω πλαίσια, που εντάσσεται η συνειδητή επιλογή του εφεσείοντα να μην καταβάλει τις επίδικες εισφορές, ως πράξη πολιτικής ανυπακοής. Αυτή η πτυχή όμως, όπως ορθά σημείωσε το πρωτόδικο Δικαστήριο, δεν θα μπορούσε να ενταχθεί ως υπεράσπιση στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης. Σε ένα κράτος δικαίου, η επίκληση της ανάγκης ελέγχου των διοικούντων, όσο καλόπιστη κι αν είναι, δεν μπορεί να λαμβάνει τη μορφή ανυπακοής στους νόμους. Τούτο δεν θα βοηθούσε στη βελτίωση, αλλά θα συνέτεινε στην κατάρρευση του κράτους. Η ευπρόσδεκτη, αν όχι αναγκαία συμμετοχή και αντίδραση του πολίτη στα όσα επηρεάζουν τη ζωή του, πρέπει να εκδηλώνεται στα πλαίσια που ορίζουν οι νόμοι. Άλλη πτυχή της υπεράσπισης, ήταν η εισήγηση ότι το άρθρο 85 του Νόμου που ποινικοποιεί την υποχρέωση καταβολής των οφειλομένων, και το άρθρο 73(6), που ορίζει ότι το ενεργητικό του Ταμείου επενδύεται με οδηγίες του εκάστοτε Υπουργού Οικονομικών, παραβιάζουν το Άρθρο 9 του Συντάγματος, γιατί μετατρέπουν το δικαίωμα αξιοπρεπούς διαβίωσης, σε υποχρέωση. Όμως ο Νόμος είναι κατά ρητή επιταγή του Άρθρου 9 που θεσπίστηκε, εφόσον σκοπό έχει την εφαρμογή συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων κατ’ επιταγήν του Άρθρου 9 του Συντάγματος. Ορθά κρίθηκε ότι δεν τίθεται θέμα αντισυνταγματικότητας. Στην έφεση, παρά την έκταση που έλαβε, στην ουσία τέθηκαν τα ίδια ζητήματα. Επιπρόσθετα προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι το άρθρο 85, εφόσον δεν αναζητά την πρόθεση του κατηγορουμένου, θα  μπορούσε να απολήξει σε τιμώρηση ενός φτωχού, άρα παραβιάζει το Άρθρο 9 και ως αδίκημα αυστηρής ευθύνης, περιορίζει το τεκμήριο αθωότητας. Δεν ηγέρθη όμως τέτοιο πραγματικό ζήτημα εν προκειμένω. Ο λόγος που ο εφεσείοντας επικαλέσθηκε για την παράλειψη πληρωμής, δεν ήταν η απορία. Η αναπόφευκτη κατάληξη, όποια διάσταση κι αν επιχειρήθηκε να δοθεί, είναι ότι τα ουσιαστικά στοιχεία των αδικημάτων, έχουν αποδειχθεί από την κατηγορούσα αρχή και επιβεβαιωθεί από τον κατηγορούμενο. Τα υπόλοιπα, ανεξάρτητα από τη σημασία τους, εκφεύγουν της ποινικής δίκης. Η έφεση απορρίπτεται».

«Μας θέλουν απλώς για να καταβάλλουμε εισφορές»

Ολόκληρη η δήλωση-αντίδραση του Μιχάλη Παρασκευά στην «24», στην απόρριψη της έφεσής του από το Ανώτατο, έχει ως εξής: «Τι γίνεται όταν ο νόμος δεν εφαρμόζεται από τους διοικούντες; Τι γίνεται όταν ο νόμος παραβιάζεται ασύστολα, παρόλο που το καθ’ ύλην αρμόδιο όργανο (ο Γενικός Ελεγκτής της Δημοκρατίας), διαπιστώνει αυτή την παράβαση και απλά ο Διευθυντής Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, εκτελώντας τις εντολές των Υπουργών Εργασίας και Οικονομικών, ανακοινώνει ότι δεν θέλουν να εφαρμόσουν το νόμο; Ουσιαστικά το Ανώτατο Δικαστήριο στην έφεση μας λέει ότι εμείς οι απλοί άνθρωποι, είμαστε εδώ για να καταβάλλουμε απλώς εισφορές και τίποτα άλλο. Πώς αλλιώς δηλαδή μπορεί να ερμηνευθεί αυτό που αποφάσισε το Ανώτατο Δικαστήριο; Αναφέρεται στην Έκθεση του Γενικού Ελεγκτή για το 2014, όπου ο Γενικός Ελεγκτής δηλώνει απερίφραστα, ότι διαφωνεί απολύτως με την προσέγγιση του Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων και ότι υποχρεούνται να τηρήσουν τη νομιμότητα του άρθρου 73 παράγραφος 6, εδάφιο β, το οποίο παραβιάζουν μέχρι σήμερα:

«Συναφώς αναφέρεται ότι σύμφωνα με την επιφύλαξη του Άρθρου 73(6) του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου του 2010, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, μέχρι τον Μάρτιο του 2010 ο Υπουργός Οικονομικών και ο Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, θα έπρεπε να καταθέσουν στη Βουλή των Αντιπροσώπων νομοσχέδιο, ως προς την αποτελεσματική διαχείριση των αποθεματικών του Ταμείου από ανεξάρτητη Επιτροπή, αφού διασφαλιζόταν η δημιουργία ικανοποιητικού αποθεματικού, κάτι το οποίο, μέχρι την ολοκλήρωση του ελέγχου, δεν φαίνεται να είχε γίνει. Θεωρούμε επιβεβλημένο, είτε να κατατεθεί άμεσα το υπό αναφορά νομοσχέδιο, είτε να κατατεθεί ενδιάμεσο νομοσχέδιο για καθορισμό στο νόμο, νέου καταληκτικού χρονοδιαγράμματος, ή νέας ρύθμισης. Στις 8.12.2014, το Υπουργείο Οικονομικών απέστειλε νέα επιστολή, στην οποία αναφέρεται, μεταξύ άλλων και στην υπό αναφορά διάταξη του άρθρου 73(6), και παραθέτει την επιχειρηματολογία του (επιδεινούμενη κατάσταση της οικονομίας, σε σχέση με το τι ίσχυε το 2010, επιδείνωση των οικονομικών δεικτών, αύξηση του δημόσιου χρέους κ.ά.), με καταληκτική τοποθέτηση ότι θεωρεί ότι το όλο θέμα της επενδυτικής πολιτικής του ΤΚΑ, πρέπει να επανεξεταστεί, αφού οι δείκτες της οικονομίας το επιτρέψουν και αν κρίνεται σκόπιμο, να τροποποιηθεί η σχετική διάταξη (άρθρο 73(6), προσθέτοντας ότι στο παρόν στάδιο, το Υπουργείο Οικονομικών θεωρεί καλύτερο να περιοριστεί στην προσπάθεια επίτευξης βιώσιμης ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής. Στην απάντησή του, ο Διευθυντής ΥΚΑ, μάς ανέφερε ότι το Υπουργείο εκτιμά ότι το δημόσιο συμφέρον, δικαιολογεί τη μη υλοποίηση της διάταξης του άρθρου 73(6) εντός του προβλεπόμενου χρονοδιαγράμματος, αφού, λόγω της επιδεινούμενης κατάστασης της οικονομίας, δεν επιτεύχθηκε ακόμα ο στόχος της δημιουργίας πραγματικού αποθεματικού στο ελάχιστο ποσό του €1 δις., ώστε να δικαιολογείται η κάλυψη των σημαντικών δαπανών που απαιτούνται για τη λειτουργία ανεξάρτητης δομής και των προβλεπόμενων επιτροπών συμβούλων. Μας ανέφερε επίσης ότι το Συμβούλιο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, το οποίο απαρτίζεται από μέλη που εκπροσωπούν ευρύτατο φάσμα της κυπριακής κοινωνίας, είναι πλήρως ενήμερο. Η Υπηρεσία μας δεν συμφωνεί με την προσέγγιση αυτή, αφού, ως γνωστό, το δημόσιο συμφέρον δεν μπορεί να θεμελιώσει απαλλαγή από τη νομιμότητα».

«Να μας προστατεύει η Δικαστική Εξουσία»

Υπενθυμίζουμε ότι ο Μιχάλης Παρασκευάς, καταδικάστηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2015,  από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, σε πρόστιμο για μη καταβολή εισφορών στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ενώ στις 22 Νοεμβρίου 2017, άσκησε έφεση ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου. Επίκεντρο της έφεσης, ήταν η επίκληση της αντισυνταγματικότητας του Νόμου (περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων) και της κακοδιαχείρισης του Ταμείου από το κράτος, σε βάρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των πολιτών, που είναι η ουσία του άρθρου 9 του Συντάγματος. Απευθυνόμενος στους τρεις Δικαστές του Ανώτατου, ο Μ. Παρασκευάς τόνισε ότι «η Δικαστική Εξουσία, αν και προφανώς δεν πρέπει να εμπλέκεται στα της Εκτελεστικής και της Νομοθετικής Εξουσίας, όμως θα πρέπει να προστατεύσει τα δικαιώματα των πολιτών. Αυτή τη στιγμή, το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, σύμφωνα με το καθ’ ύλην αρμόδιο όργανο, που είναι ο Γενικός Ελεγκτής, είναι ελλειμματικό και θα πρέπει το σεβαστό Δικαστήριο να μπει στην ουσία της υπόθεσης και να δει αν όντως εφαρμόζεται ο σκοπός του Νόμου. Και ο σκοπός του Νόμου δεν είναι άλλος, από την προστασία της αξιοπρεπούς διαβίωσης όλων των πολιτών και του θεσμού των Κοινωνικών Ασφαλίσεων». Για να στηρίξει το επιχείρημά του ο Μιχάλης Παρασκευάς επικαλέστηκε την «κορυφαία», όπως τη χαρακτήρισε, απόφαση της ολομέλειας του Ανώτατου Δικαστηρίου για την υπόθεση της ανατίναξης των πυρομαχικών  στο Μαρί. Στην απόφασή του αυτή, το Ανώτατο αναφέρει ότι «θεωρεί εύστοχες τις διαπιστώσεις του Κακουργιοδικείου, ως προς τα κυρίαρχα στοιχεία που οδήγησαν στην έκρηξη στο Μαρί και στην απώλεια 13 ζωών», γι’ αυτό και τις παραθέτει αυτούσιες. Ανάμεσα σε αυτές, αναφέρει «την «παράλειψη να ληφθούν υπόψη οι προειδοποιήσεις και η εθελοτυφλία μπροστά στο πρόβλημα, έστω και αν αυτό αναδείχθηκε και κοινοποιήθηκε ευρέως, μέσα από την έκθεση της Γενικής Ελέγκτριας. Προς τι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, εάν στην πραγματικότητα δεν λαμβάνονται υπόψη; Υιοθετούμε πλήρως τις διαπιστώσεις και παρατηρήσεις του Κακουργιοδικείου ως προς την καθολική δυσλειτουργία του συστήματος και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις που αυτή είχε, στις ποινές που τελικά επιβλήθηκαν». Είπε ο Μιχάλης Παρασκευάς απευθυνόμενος στους Δικαστές του Ανώτατου, ότι πρόκειται για «μια κορυφαία απόφαση που αφορά την Κυπριακή Δημοκρατία και που δείχνει ότι ο Γενικός Ελεγκτής διαπιστώνει διαχρονικά αυτή την κακοδιαχείριση». Πρόσθεσε ότι «ο σκοπός του Νόμου, δεν μπορεί να παραγνωρίζεται και θα πρέπει επιτέλους η Διοίκηση και αυτοί που ελέγχουν το Ταμείο, να συμμορφωθούν με το Σύνταγμα και με τους Νόμους».

 «Άγνωστος όρος», η πολιτική ανυπακοή

Να υπενθυμίσουμε ότι η δίκη του Μιχάλη Παρασκευά, η οποία κατέληξε στην καταδίκη του, είχε αρχίσει τον Μάρτιο 2014 και την είχε αξιοποιήσει, στην προσπάθειά του να διευρύνει σε μαζικό κίνημα, την πολιτική ανυπακοή του. Η Δικαστής Δώνα Κωνσταντίνου, δεν έλαβε υπόψη της, την επίκληση, εκ μέρους του, της πολιτικής ανυπακοής, σχολιάζοντας ότι αυτή, «είναι όρος άγνωστος στο νομικό σύστημα». Στην τελική αγόρευση για μετριασμό της ποινής του, ο κατηγορούμενος επικαλέστηκε απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου του 2011, ότι απαγορεύεται η ανάμιξη της πολιτικής εξουσίας, με τη διοικητική λειτουργία του κράτους, εννοώντας ότι ο Υπουργός Οικονομικών, ο οποίος διαχειρίζεται το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, παρανομεί και συνεπώς παραβιάζει το άρθρο 59 του Συντάγματος, αφού το αξίωμα του Υπουργού, είναι ασυμβίβαστο με οποιοδήποτε άλλο αξίωμα. Είπε επίσης στην αγόρευσή του εκείνη, ότι οι Υπουργοί Οικονομικών και Εργασίας, διαπράττουν ποινικό αδίκημα και παραβαίνουν το άρθρο 73 του Νόμου περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ατιμώρητοι και έχοντας ασυλία, αφού, αγνοώντας υπόδειξη του Γενικού Ελεγκτή, δεν κατέθεσαν μέχρι τον Μάρτιο 2010, νομοσχέδιο για ανεξάρτητη διαχειριστική επιτροπή του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων και για δημιουργία ικανοποιητικού αποθεματικού του Ταμείου.

Τα «λανθασμένα» ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου

Αναφερόμενος στους λόγους της έφεσής του, είπε μεταξύ άλλων, ο Μιχάλης Παρασκευάς στις 22 Νοεμβρίου 2017, ενώπιον των τριών Δικαστών του Ανώτατου: «Το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι έχουν αποδειχθεί  τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, είναι λανθασμένο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, λανθασμένα έκανε εύρημα ότι το άρθρο 85 του Νόμου περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων, δεν είναι αντισυνταγματικό, σύμφωνα με το άρθρο 9 Συντάγματος. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, λανθασμένα έκανε εύρημα ότι το άρθρο 85 του Νόμου περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων, δεν είναι αντισυνταγματικό, σύμφωνα με το άρθρο 11 του Συντάγματος. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, λανθασμένα δεν έκανε εύρημα ότι το αμάχητο τεκμήριο, με το οποίο ο Εφεσείων υποχρεούται να καταβάλει την οφειλή για την οποία καταδικάστηκε, είναι αντισυνταγματικό και προσκρούει στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής  Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».

Η αντισυνταγματικότητα του άρθρου 85

Αναφέρονται και τα ακόλουθα στο διάγραμμα της αγόρευσης Μ. Παρασκευά, ενώπιον του Ανώτατου: «Στην παρούσα υπόθεση, έχει εξαρχής επισημανθεί και εκφραστεί με κάθε τρόπο σε όλα τα στάδια της πρωτόδικης διαδικασίας, η αντισυνταγματικότητα των σχετικών διατάξεων του Νόμου περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων και συγκεκριμένα του άρθρου 85, που ποινικοποιεί την μη καταβολή εισφορών. Ως εκ τούτου, ευσεβάστως είναι η θέση μου ότι λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο, επέλεξε να μην αποφανθεί επί της έγερσης της αντισυνταγματικότητας του άρθρου 85 του Νόμου περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων και του κατά πόσο, η απλή παράλειψη καταβολής εισφορών, χωρίς να είναι αναγκαία η απόδειξη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας της πρόθεσης, είναι αντισυνταγματική, βάσει του άρθρου 9 του Συντάγματος, το οποίο καθιερώνει το δικαίωμα όλων των ανθρώπων στην αξιοπρεπή διαβίωση. Πυρήνας της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ανθρώπων, είναι η ίδια η προστασία της αξίας του ανθρώπου, πυρήνας της οποίας είναι η προσωπική ελευθερία και δεν μπορεί να καθιερώνεται ποινικό αδίκημα που τιμωρείται με φυλάκιση, χωρίς να πρέπει να αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, πρόθεση! Η απειλή στέρησης της ελευθερίας, με μόνο συστατικό στοιχείο την παράλειψη και την αμέλεια, χωρίς την ύπαρξη πρόθεσης, είναι αντισυνταγματική, όπως είναι ξεκάθαρα το άρθρο 85 του Νόμου περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Με απλά λόγια, δεν μπορεί να απειλείται κάποιος με φυλάκιση, απλά και μόνο γιατί είναι φτωχός και λόγω της φτώχειας του, αδυνατεί να καταβάλει εισφορές!. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, λανθασμένα δεν έκανε εύρημα, ότι το αμάχητο τεκμήριο με το οποίο ο Εφεσείων υποχρεούται να καταβάλει την οφειλή για την οποία καταδικάστηκε, είναι αντισυνταγματικό και προσκρούει στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής  Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Το αμάχητο τεκμήριο, περιορίζει το δικαίωμα στην περιουσία του, δηλαδή στα αληθινά εισοδήματα του, που δεν εμπίπτουν στο τεκμαρτό, αμάχητο ανελαστικό εισόδημα, που κατά παράβαση της ΕΣΔΑ, καθιέρωσαν οι Εφεσίβλητοι».

Ένας φοροεισπρακτικός μηχανισμός

Έθεσε και τα εξής ερωτήματα προς το Ανώτατο, ο Μ. Παρασκευάς: «Κύριε Πρόεδρε, έντιμοι κύριοι Δικαστές, η επίτευξη των σκοπών των Κοινωνικών Ασφαλίσεων θα πρέπει να ικανοποιούνται αποκλειστικά με την εισφορά των πολιτών; Ποιος είναι επιτέλους ο ρόλος του ίδιου του κράτους, το οποίο είναι ο μεγαλύτερος οφειλέτης, πέραν των 7 δις ευρώ; Να εισπράττει εισφορές; Γιατί είναι ξεκάθαρο και είναι η εισήγηση μου προς το σεβαστό Δικαστήριο, ότι είναι εύκολα κατανοητό αυτό, ότι το κράτος και αυτοί που το ελέγχουν, δηλαδή οι Εφεσίβλητοι, μέσω του Υπουργού Οικονομικών, κατέστησαν το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ένα ξεκάθαρα φοροεισπρακτικό μηχανισμό, κατά παράβαση του άρθρου 9. Αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Γενικού Ελεγκτή, υπήρχαν 58 εκ. ευρώ, πραγματικό αποθεματικό και σύμφωνα με τον ίδιο τον Γενικό Ελεγκτή, τα έχουν πάρει και αυτά και τα έχουν καταθέσει σε ομόλογα του δημοσίου, δηλαδή δεν υπάρχει κανένα πραγματικό αποθεματικό. Οπότε τίθεται ξανά το  ερώτημα, η επίτευξη των σκοπών της κοινωνικής ασφάλισης, μπορεί να εκπληρωθεί μόνο από τους ίδιους τους ασφαλισμένους; Η εισήγηση μου, είναι πως όχι. Υπάρχει ξεκάθαρα δυσμενής διάκριση και προνομιακή μεταχείριση του κράτους, μέσω των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας, κατά παράβαση του άρθρου 9 του Συντάγματος. Δεν είναι δυνατό, το Ταμείο Κ.Α. να χρησιμοποιείται για σκοπούς άλλους, εκτός από αυτούς που ορίζει το άρθρο 9, για αξιοπρεπή διαβίωση των ανθρώπων, προστασίας των φτωχών και των εργατών».

Το κράτος ως κοινός εκβιαστής

«Με τη μη καταβολή εισφορών στο ΤΚΑ, βλάπτονται οι πολίτες, οι υπήκοοι μάλλον;», ερωτά ο Μ. Παρασκευάς και απαντά, στην αγόρευσή του: « Όχι κύριε Πρόεδρε. Με την μη καταβολή εισφορών, για παράδειγμα από εμένα, των 827 ευρώ, δεν πλήττεται, είναι η θέση μου, η κοινωνία. Αυτό που πλήττεται ξεκάθαρα, είναι άλλο. Εφόσον δεν υπάρχει ούτε σεντ πραγματικό αποθεματικό, είναι ξεκάθαρο ότι ο σκοπός που έχουν, είναι αθέμιτος, να εισπράττουν τα λεφτά με την ποινικοποίηση. Δηλαδή το κράτος, ως κοινός εκβιαστής, να απειλεί με φυλάκιση, για να μπορεί να ικανοποιεί σκοπούς άλλους από αυτούς που ορίζει το άρθρο 9. Να ικανοποιεί δημοσιονομικές ανάγκες του κράτους, αναπτυξιακή πολιτική. Αυτό από μόνο του, είναι αντισυνταγματικό».

Η δεύτερη δίκη σε εξέλιξη

Επαναλαμβάνουμε την υπενθύμιση ότι την 1η Νοεμβρίου 2017, άρχισε η δεύτερη δίκη του Μιχάλη Παρασκευά στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, για μη καταβολή εισφορών στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, την περίοδο 7.1.2013 μέχρι 6.7.2014. Η συνολική οφειλή του για την επίδικη περίοδο αυτού του ενάμισι χρόνου, σύμφωνα με τον Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, είναι 5,042 ευρώ. Σε αυτή τη δεύτερη δίκη του, ο Μιχάλης Παρασκευάς, τονίζει ότι η πολιτική ανυπακοή του, βασίζεται στην υπεράσπιση της ανάγκης (defense of necessity). Στη δικάσιμο της 1ης Νοεμβρίου 2017, ο Δικαστής Μιχάλης Λοϊζου ανέβαλε τη διαδικασία για τον Φεβρουάριο 2018.

Ο Μιχάλης Παρασκευάς στο Ανώτατο Δικαστήριο τη μέρα της έφεσής του.

Φωτό: Στιγμιότυπο από συνάντηση του Μ. Παρασκευά με μέλη της Πρωτοβουλίας Κοινωνικού Ελέγχου Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων, στις 18 Δεκεμβρίου 2017 στον χώρο του Ανώτατου Δικαστηρίου.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Βάσια Χαραλαμπίδη