Δέκα χρόνια, ένα ταξίδι, τρεις θεματικές

Ένα βιβλίο με χρονογραφήματα του υπογράφοντος, της δεκαετίας 2007-2017

Του Μάριου Δημητρίου

Σε τρεις θεματικές, που διέκρινε στο βιβλίο μου «Δέκα Χρόνια», εστίασε τις σημειώσεις της, η Επίκουρη Καθηγήτρια στο Τμήμα Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, Καλλιόπη Αγαπίου Ιωσηφίδου, στην παρουσίαση της εργασίας μου αυτής, στις 27 Δεκεμβρίου 2017 στη Δημοσιογραφική Εστία στη Λευκωσία. Πρόκειται για τη θεματική της εμπορίας ανθρώπων και ανισότητας ανδρών και γυναικών, για τη θεματική της «θέσης, αντίθεσης, σύνθεσης» και για τη θεματική της «ελευθερίας της σκέψης και του λόγου». Το βιβλίο αποτελείται από χρονογραφήματα του υπογράφοντος, της τελευταίας δεκαετίας 2007-2017, που δημοσιεύτηκαν σχεδόν όλα, στην προσωπική, καθημερινή στήλη μου «Εξ Αφορμής», στην εφημερίδα «Η Σημερινή». Να αναφέρω ότι μαζί μου στο πάνελ, εκτός από την κυρία Ιωσηφίδου, ήταν ο Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Γιώργος Φράγκος και ο δικηγόρος και ακτιβιστής υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Μιχάλης Παρασκευάς.

Το να πηγαίνεις ενάντια στο ρεύμα

Όπως ανέφερε η Δρ. Ιωσηφίδου, γνώρισε τον υπογράφοντα, «μέσα από τη δημοσιογραφική δουλειά του για την εμπορία προσώπων. Τα χρονογραφήματα που περιλαμβάνονται στις 487 σελίδες του τελευταίου του βιβλίου, με τίτλο «10 χρόνια», σκιαγραφούν την  πορεία ενός δημοσιογράφου με συνείδηση και συναίσθηση, με ευαισθησίες και κοινωνικό ενδιαφέρον, με ουμανιστικό ενδιαφέρον για τον άνθρωπο και τις κοινωνικοοικονομικές δυναμικές που τον περιβάλλουν. Ενός δημοσιογράφου με διεισδυτική ματιά, που έχει τη δύναμη ψυχής να κατονομάσει τις ανισότητες με τις άπειρες μορφές και την ικανότητα να αναγνωρίσει τις δυναμικές που τις τρέφουν, να διατυπώσει θέση, αντίθεση και σύνθεση και να προχωρεί θετικά, έχοντας ως ανεξίτηλο φάρο του, την ελευθερία της σκέψης και του λόγου να φωτίζει την πορεία του, να τον οδηγεί εκεί που δεν πάει σχεδόν κανείς άλλος, εκεί που δεν μένει κανείς άλλος, τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα να παρακολουθεί τόσο διεισδυτικά, τις άδηλες δυνάμεις που διαμορφώνουν τη ζωή των ανθρώπων. Το να πηγαίνει κανείς ενάντια στο ρεύμα, πουθενά δεν είναι εύκολο – στη δική μας μικρή κοινωνία, ίσως είναι δυσχερέστερο. Το να τα βάζει κανείς με παγιωμένες καταστάσεις και συμφέροντα, εισέρχεται απλά σε μια επικίνδυνη ζώνη αναταράξεων».

Κοινωνική διάσταση, βαθύτερα αίτια

«Ομολογώ ότι είναι δύσκολο να πάρω το λόγο, μετά από την απέριττα μεστή και στιλιστικά εύστοχη παρουσίαση του Γιώργου Φράγκου, Προέδρου της Ένωσης Συντακτών», είπε η Δρ. Ιωσηφίδου και συνέχισε ότι «προχωρεί με Σχέδιο Β΄ (!), το οποίο συνίσταται σ’ ένα ταξίδι μέσα από τρεις θεματικές, που πιστεύω καθορίζουν τη δημοσιογραφική γραφίδα του Μάριου Δημητρίου. Σε κάθε περίπτωση, ευχαριστώ τον Γιώργο Φράγκο, που εξέφρασε με τόση ακρίβεια και κομψότητα και τη δική μου συμβολή. Θα ήθελα να κτίσω σε αυτά που ανέφερε ο κ. Φράγκος, σταχυολογώντας τα εξής χαρακτηριστικά, για το δημοσιογραφικό λόγο του συγγραφέα: «απέριττα λιτός», «βιωματικός», με έμφαση στα «ανθρώπινα δράματα». Τα οποία υιοθετώ απόλυτα. Όντως αποτελούν το ιδιαίτερο στίγμα του. Θα προσέθετα ακόμη ένα, ότι ο συγγραφέας, κάθε φορά που το χρονογράφημά του αναφέρεται σε ανθρώπινα δράματα, δεν περιορίζεται στην αναφορά τους, για σκοπούς εντυπωσιασμού, αλλά αναζητά και αναδεικνύει την κοινωνική τους διάσταση και τα βαθύτερα αίτια που τα δημιουργούν και με μια απίστευτη δεξιοτεχνία, συνδέει το ατομικό με το συλλογικό και το εθνικό, με το διεθνές».

Εμπορία ανθρώπων και ανισότητα φύλων

«Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με το ταξίδι των τριών θεματικών που σας υποσχέθηκα», συνέχισε η Δρ. Ιωσηφίδου «και θα αρχίσω από αυτή που στάθηκε η αφορμή να γνωρίσω τη δουλειά του Μάριου Δημητρίου, την εμπορία ανθρώπων και την ανισότητα ανδρών και γυναικών. Δεν τον γνώριζα, αλλά εκτίμησα τη δημοσιογραφική ευαίσθητη γραφίδα του. Το θλιβερό κοινωνικό φαινόμενο της εμπορίας προσώπων, το οποίο συνιστά σοβαρή παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βρήκε δυστυχώς πρόσφορο έδαφος και στη χώρα μας. Η ανθρώπινη/ουμανιστική προσέγγιση, η διεισδυτική ματιά και η δύναμη της πέννας, ανέδειξαν τον συγγραφέα, ως ένα άξιο πρεσβευτή της Ερευνητικής Δημοσιογραφίας. Στο χρονογράφημα με τίτλο «Κρυφτούλι με τους σωματεμπόρους», Φεβρουάριος 2014, σελ. 385, μας θυμίζει το παιχνίδι με τους «κλέφτες και αστυνόμους», όμως αυτή τη φορά, γράφει παραστατικά, ότι «κατά κάποιο τρόπο, οι κυνηγοί ήταν οι κλέφτες και οι κυνηγημένοι οι αστυνόμοι!» Αναφέρεται στους αγώνες και σε επιτυχίες στην καταπολέμηση του φαινομένου, με ιδιαίτερη αναφορά στην οργάνωση Cyprus Stop Trafficking και στο Γραφείο Καταπολέμησης της Εμπορίας Προσώπων της Αστυνομίας, για να μας υπενθυμίσει τις αγκυλώσεις του συστήματος: ««Να αναφέρω μια «λεπτομέρεια», που δεν ανέφερε η Ρίτα Σούπερμαν στην παρέμβασή της. Οι σωματέμποροι αθωώθηκαν, παρόλο που η Ιρίνα, ήταν η «τέλεια» μάρτυρας κατηγορίας….Για ακόμα μια φορά λειτούργησε αρνητικά, η τεράστια χρονική καθυστέρηση διεξαγωγής της δίκης. Στα 2-3 χρόνια που μεσολάβησαν, ο συνεργάτης της Αστυνομίας που θα έδινε την κρίσιμη ενοχοποιητική μαρτυρία, χάθηκε. Και μαζί του, χάθηκε η υπόθεση της σύλληψης και λογοδοσίας των θυτών.»

Zakia και Rukhsana, Rachel Moran, Mona Sewilam

«Η ευαισθησία του συγγραφέα», συνέχισε η Δρ. Ιωσηφίδου, «του επιτρέπει να νιώσει τον πόνο, τη φρίκη και την αδικία που υφίστανται οι γυναίκες που βρίσκονται στο μακρινό Αφγανιστάν, Πακιστάν και άλλες χώρες της Ασίας και της Αφρικής, και να το εκφράσει μέσα από το χρονογράφημά του, «Zakia και Rukhsana, οδυνηρές ιστορίες», Φεβρουάριος 2012, σελ. 283. Αναφέρεται στις γυναίκες που δεν συμβιβάζονται με το άδικο και άνισο σύστημα και πληρώνουν με υψηλό τίμημα, τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους: τους έκαψαν το πρόσωπο με οξύ: 39χρονη Zakia και 23χρονη Rukhsana, γιατί ζήτησαν διαζύγιο από το σύζυγό τους, 13χρονο κοριτσάκι γιατί δεν ενέδωσε σε σεξουαλική πρόταση δασκάλου της…

«Η πορνεία δεν ήταν για τη Rachel», Μάρτης 2014, σελ. 391. Διαβάζοντας το συγκλονιστικό βιβλίο της 38χρονης Ιρλανδής ακτιβίστριας Rachel Moran, με τίτλο «Paid for, My journey through prostitution», ο συγγραφέας με αφορμή την ιστορία της Rachel και της επτάχρονης εμπειρίας της στην πορνεία, από τα 15 ως τα 22 της χρόνια, αναφέρεται στο θέμα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των γυναικών και οδηγείται σε μια ρήση της Janice G. Raymond, ότι «η αγορά της πορνείας χωρίς τους άντρες καταναλωτές, θα πτωχεύσει» και σε μια τοποθέτηση της ίδιας της Rachel Moran, ότι «είμαστε όλοι άνθρωποι σε αυτή τη γη και πρέπει να δουλεύουμε μαζί, για να την κάνουμε ένα καλύτερο μέρος για να ζούμε».

«Με τη Mona Sewilam στις Βρυξέλλες», Μάρτης 2015, σελ. 418. Σε αυτό το χρονογράφημα, αναφέρεται στη γνωριμία του με τη Mona Sewilam, Αιγύπτια ρεπόρτερ και παραγωγό της κρατικής αιγυπτιακής τηλεόρασης, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες. Αναγνωρίζει τη δυναμικότητα και τη μαχητικότητά της και  πραγματεύεται το μείζον ζήτημα του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, τους τρόπους με τους οποίους πραγματοποιείται, καθώς και τις βαθύτερες νοηματοδοτήσεις αυτού του «βάρβαρου, παραδοσιακού και θρησκευτικού εθίμου, σε βάρος της γυναικείας σεξουαλικότητας και υγείας».

Νιώθοντας τον πόνο του άλλου

Η εισηγήτρια συνέχισε με τον «δεύτερο σταθμό του νοητικού ταξιδιού μας: «Θέση,  αντίθεση, σύνθεση». Είπε τα εξής: «Προσωπικά, την ικανότητα αυτή, την κέρδισα από τη φοίτησή μου σε πανεπιστήμιο στη Γαλλία και ομολογώ ότι ένιωσα άβολα που διδάχθηκα ελληνική παιδεία σε άλλη χώρα και μέσα από την παιδεία και όχι στη δική μου χώρα μέσα από το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα. Στο Μάριο Δημητρίου, φαίνεται να είναι ταλέντο η ικανότητα αυτή, ταλέντο που είναι εμφανές, εντυπωσιακό και αξιέπαινο. Είναι σε θέση όχι μόνο να αντιληφθεί, αλλά και να νιώσει τη θέση, την οπτική γωνία και τον πόνο του άλλου. Δύο ενδεικτικά παραδείγματα, από τα πολλά που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε. Από τη θητεία του ως στρατιώτης, αναφέρει: «Στον έγκλειστο της άλλης πλευράς», Οκτώβρης 2010, σελ. 220, όπου αναγνωρίζει την άνιση σχέση  ως αιτία για την ποικιλόμορφη βία και αδικία που μπορεί να ασκείται, καθώς και στη μη κατανόηση της μη αποδοχής τέτοιων συμπεριφορών, όταν ένας στρατιώτης περιέλουσε με μπογιά έναν έγκλειστο, στο ψυχιατρείο της Αθαλάσσας: «Η σχέση των στρατιωτών με τους τρελούς, ήταν άνιση και άδικη και μου ξέσχιζε την καρδιά» και συνεχίζει: «Με φώναξε να πλησιάσω για να δω από κοντά το κατόρθωμά του και του είπα να σοβαρευτεί και με κοίταξε κάπως έκπληκτος, μη περιμένοντας τέτοια αντίδραση από μένα, που ήταν ουσιαστικά μια δήλωση συναισθηματισμού και άρα εκδήλωση «γραφικότητας»  και «απόκλισης», απαράδεκτη σε ένα χώρο όπως είναι ένας στρατώνας, όπου η βαναυσότητα θεωρείται φυσιολογικό κομμάτι της κανονικότητας».

«Σαν αγριόχορτα πάνω στους τάφους» Ιούνης 07, σελ. 49. Διαβάζω: «Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο μοιάζουμε με τα αγριόχορτα που φυτρώνουν πάνω από τους νεκρούς των άλλων… Αποφεύγουμε να μιλήσουμε για τους νεκρούς των άλλων, αλλά αυτό δεν κάνει την ντροπή μας ελαφρύτερη. Βλέπετε, οι νεκροί των άλλων, αφηγούνται ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας μας και εξηγούν πολλά».

Το αντισυμβατικό στίγμα που φαίνεται να χαρακτηρίζει τον συγγραφέα από μικρό, ανιχνεύεται στο χρονογράφημά του, «Τρεις μέρες με τον J. D. Salinger», Γενάρης 2010, σελ. 175, μέσα από την ταύτισή του με τον 17χρονο ήρωα του βιβλίου «Φύλακα στη Σίκαλη» («The Catcher in the Rye») του Αμερικανού συγγραφέα J. D. Salinger. Ένα έφηβο «ρέμπελο», όπως τον αναφέρει, που αποβλήθηκε από το σχολείο λόγω κακών βαθμών και έφυγε μέσα στη νύχτα για τη Νέα Υόρκη, αντί να επιστρέψει σπίτι του. Μέσα από την ιστορία του έφηβου ήρωα, ο Μάριος θυμόταν τη δική του ανυπακοή στους καθηγητές που θεωρούσε αυταρχικούς…».

Οι σκέψεις που έκτιζε σαν πέτρες

Είπε τα εξής η Δρ. Ιωσηφίδου, για τη θεματική της ελευθερίας: «Οι σκέψεις που έκτιζε σαν πέτρες», Απρίλης 09, σελ. 138, για τον πατέρα του. Διαβάζω:

«Διεκδίκησε μόνο το δικαίωμα του να έχει και να εκφράζει (φωναχτά κι όχι ψιθυριστά) τις δικές του σκέψεις και όχι αυτές κάποιων άλλων –  σκέψεις που τις έκτιζε με μέθοδο και υπομονή, όπως έκτιζε τις πέτρες…». Επιτρέψετε μου να κλείσω με το χρονογράφημά του, «Η τρίτη ιδέα του Αντρέϊ Ζαχάρωφ» Οκτώβρης 2012, σελ. 311, που τελειώνει με μια φράση του Ζαχάρωφ που συνιστά ένα σεμνό ύμνο στην Ελευθερία: «Η πνευματική ελευθερία είναι θεμελιακή στην ανθρώπινη κοινωνία – ελευθερία για να παίρνεις και να δίνεις πληροφορίες, ελευθερία για ένα ανοιχτόμυαλο διάλογο, ελευθερία από το φόβο, την πίεση της εξουσίας και τις προκαταλήψεις. Μόνο η ελευθερία σκέψης αποτελεί εγγύηση κατά των μαζικών μύθων, που στα χέρα δολερών και δημαγωγών, μεταμορφώνονται σε αιματοβαμμένη δικτατορία».

Για τον ολοκληρωτισμό και τον θάνατο

Στη δική του τοποθέτηση, ο Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Γιώργος Φράγκος, χαρακτήρισε τα κείμενα του βιβλίου «χειροποίητα, ανθεκτικά, φτιαγμένα με μεράκι, φροντίδα και αγάπη, καλοδουλεμένα, προσεγμένα και στρωτά». Είπε ότι «η κυριότερη αρετή της γραφής του, είναι η βιωματικότητά της, με θεματικές επιλογές που καθορίζονται από το ήθος, την ευαισθησία, τον αλτρουισμό, τη δημοκρατικότητα, την ανοικτομυαλοσύνη του συγγραφέα, που πρωτίστως μέσα από τα χρονογραφήματά του, είναι ένας ανατόμος του σύγχρονου κοινωνικού γίγνεσθαι στον τόπο μας. Γράφει κατά πρώτο λόγο, για τους αδικημένους, τους περιφρονημένους, τους περιθωριοποιημένους και αφανείς ήρωες της ζωής. Μέσα από τις διάφορες ατομικές, προσωπικές ιστορίες που καταγράφει, αναδεικνύει κοινωνικά φαινόμενα, κοινωνικές καταστάσεις και κοινωνικές τάσεις. Γράφει όμως και για τους επιφανείς, μ’ ένα τρόπο μοναδικό, αυθεντικό και πρωτότυπο. Είτε αναφέρεται σε πολιτικούς, είτε σε θεσμικούς αξιωματούχους, σε καλλιτέχνες και άλλους, το κάνει με φαντασία, ευθύτητα, απλότητα και απόλυτη ειλικρίνεια, χωρίς ίχνος επιτήδευσης. Κανένας τόπος όπου δοκιμάζεται η ανθρώπινη υπόσταση, δεν τον αφήνει ασυγκίνητο, ειδικά εκεί όπου παραβιάζονται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η ελευθερία λόγου, έκφρασης, εργασίας, περίθαλψης κλπ. Απεχθάνεται τον ολοκληρωτισμό οποιασδήποτε μορφής, είτε αυτός αφορά «αριστερά», είτε αφορά «δεξιά» καθεστώτα, για να χρησιμοποιήσω ένα μάλλον αδόκιμο όρο. Βέβαια για τα «αριστερά» καθεστώτα ο Μ.Δ.- ως πρώην ΕΔΟΝόπουλο στη Δερύνεια, τη δεκαετία του ΄70 – έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία κι είναι αυτό απολύτως κατανοητό. Όλοι απεχθανόμαστε τα παλαιά μας πάθη…Τίποτα το ανθρώπινο δεν είναι ξένο προς τη θεματογραφία του, ακόμα και ο θάνατος. Έτσι μιλά, απλά και λιτά, για το θάνατο οικείων προσώπων, συναδέλφων του, φίλων, χωρίς ματαιοπονίες ή αμπελοφιλοσοφίες, αλλά με το νηφάλιο και γήινο τρόπο του. Κι αυτό ισχύει, είτε μιλά για το θάνατο του παππού του, είτε για το θάνατο του Τάσσου Παπαδόπουλου, είτε για το θάνατο καλών συναδέλφων, όπως ο Δημήτρης Αντρέου, ή ο Παναγιώτης Πασχάλης».

Γι’ αυτούς που δεν έχουν φωνή

Μιλώντας εκ του προχείρου, με βάση τις σημειώσεις του, ο δικηγόρος Μιχάλης Παρασκευάς αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην αρχική γνωριμία του με τον συγγραφέα, ως αναγνώστης και αργότερα στην προσωπική τους γνωριμία το 2012, οπότε άρχισε όπως είπε, «μια κοινή πορεία καταγραφής και υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Επεσήμανε ότι «είσαι ο μοναδικός δημοσιογράφος στην Κύπρο, την εποχή που δεν υπήρχε διαδίκτυο, αρχές της δεκαετίας 1990, που πήγες στην εμπόλεμη ζώνη της πρώην Γιουγκοσλαβίας και κάλυψες τον πόλεμο κι αυτό δείχνει το πάθος σου για τη δουλειά σου – διάβασα σε προηγούμενο βιβλίο σου τα σχετικά κείμενά σου και συγκλονίστηκα». Είπε και τα εξής ο Μ. Παρασκευάς: «Δεν διστάζεις να αναδείξεις ζητήματα που κανένας δεν τολμά, όπως των ναρκωτικών, και των λεγόμενων ναρκωτικών όπως η κάνναβη, ζητήματα με «ήρωες» τους κατατρεγμένους, τους περιθωριοποιημένους, τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τους ψυχικά ασθενείς – με δυο λόγια, είσαι η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή».

Επιβιώνοντας, χωρίς να ενταχθείς

Στη συζήτηση που ακολούθησε τις βασικές τοποθετήσεις των ομιλητών, έκαναν παρεμβάσεις, με ερωτήσεις ή θέσεις τους, αρκετοί παρευρισκόμενοι, μεταξύ των οποίων ο συγγραφέας και ακτιβιστής της επαναπροσέγγισης με τους Τουρκοκύπριους, Πανίκος Νεοκλέους, που αναφέρθηκε σε περιπτώσεις όπου συνόδευσε τον συγγραφέα, σε δύσκολα ρεπορτάζ στα κατεχόμενα – υπενθύμισε ιδιαίτερα την περίπτωση της κατάθεσης λουλουδιών, από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, «ο ένας στη μνήμη των δολοφονημένων συγγενών του άλλου», στη Μάραθα και στο Παλαίκυθρο.

Στη δική της παρέμβαση, η καθηγήτρια Μέσης Εκπαίδευσης Αλεξάνδρα Κατσού, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων σε χρονογράφημα του βιβλίου, «όταν πήγαμε μαζί, στην κηδεία των αγνοουμένων της Τόχνης στην Αμμόχωστο». Πρόσθεσε ότι «όταν έβλεπα τα κείμενά του στη «Σημερινή», ένιωθα μεγάλη περηφάνια, γιατί έκανε τη διαφορά στην εφημερίδα και του έλεγα, κάνω την υπέρβασή μου και αγοράζω τη «Σημερινή», για σένα».

Τον λόγο πήρε και ο Δώρος Πολυκάρπου, Εκτελεστικός Διευθυντής της Κίνησης για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατισμό (ΚΙΣΑ), που χαρακτήρισε τον συγγραφέα, «ένα φαινόμενο επιβίωσης, στο κέντρο μιας από τις εξουσίες μας, χωρίς να ενταχθεί – σε μια κοινωνία που δεν επιτρέπει στα ταλέντα και σε όσους δεν εντάσσονται, να επιβιώσουν. Ήταν τρομερή αντίφαση, να γράφει για δεκαετίες, στη «Σημερινή», μια εφημερίδα που είχε μια εχθρικότατη στάση, απέναντι στα θέματα μεταναστών και υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων που κάλυπτε ο Μάριος, με τον πιο ριζοσπαστικό τρόπο μάλιστα. Τον ευχαριστώ, γιατί όταν πολλοί δημοσιογράφοι και πολλά ΜΜΕ δεν τολμούσαν να γράψουν για τα θέματα τα δικά μας, αψηφούσε αυτό το εχθρικό προς τον ίδιο, περιβάλλον».

Επαινετικά για το βιβλίο, μίλησαν και ο συνάδελφος Νεόφυτος Νεοφύτου, Πρόεδρος της μη κυβερνητικής οργάνωσης Cyprus Stop Trafficking, η παιδίατρος Δέσποινα Οικονόμου, Πρόεδρος της Κυπριακής Λέσχης Βιβλίου στο Παραλίμνι, ο αφυπηρετήσας Διευθυντής σχολείων Μέσης Παιδείας Νίκος Ράγκος, ο νευρολόγος-ψυχίατρος Κυριάκος Βερεσιές, ο δάσκαλος Σόλων Αντάρτης, μέλος του Σωματείου «Φίλοι της Κάνναβης», η καθηγήτρια Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Αγωγής Πατρίτσια Φαίδωνος, η Πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Μονογονιών, δικηγόρος Αργεντούλα Ιωαννου και ο δημοσιογράφος Κυριάκος Πιερίδης.

O συγγραφέας υπογράφει τα βιβλία του.

 

Στιγμιότυπο από την παρουσίαση του βιβλίου.

 

Τον λόγο έχει ο Δώρος Πολυκάρπου.

Από τις παρεμβάσεις του Νίκου Ράγκου και του Κυριάκου Βερεσιέ.

 

Με τον Πανίκο Νεοκλέους.

Φωτό: Στο βήμα ο Μιχάλης Παρασκευάς, στο πάνελ ο Γιώργος Φράγκος, ο Μάριος Δημητρίου και η Καλλιόπη Αγαπίου Ιωσηφίδου.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Βάσια Χαραλαμπίδη