«Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με Αννίτα Σαντοριναίου, σε μια συγκλονιστική παράσταση, υπερ – παραγωγή!

H Λευκωσία και η Λάρνακα είχαν τη χαρά και την τιμή να παρακολουθήσουν τέσσερις παραστάσεις μίας καταπληκτικής θεατρικής παραγωγής, ίσως από τις καλύτερες που έχουν ανέβει ποτέ στο νησί μας.

Της Γιώτας Δημητρίου

Η Αννίτα Σαντοριναίου, οι 60 νέοι, γέροι, παιδιά, επί σκηνής, η ορχήστρα, οι χορευτές, οι τραγουδιστές και το καταπληκτικό κείμενο της Χριστιάνας Αρτεμίου, μαζί με την αψεγάδιαστη σκηνοθεσία του Γιώργου Μουαϊμη, έδωσαν στο κοινό μία παράσταση που κατάφερε να συγκινήσει, να το κάνει να γελάσει, να τραγουδήσει, να προβληματιστεί, να μάθει πράγματα για προηγούμενες δεκαετίες (όπως π.χ. για την εκμετάλλευση των στιχουργών από τις δισκογραφικές εταιρείες), να πάρει μηνύματα ζωής (πως όσο κι αν είσαι λαβωμένος και πεσμένος στο πάτωμα, οφείλεις να σηκωθείς και να προχωρήσεις), να διεισδύσει μέσα σε άλλες δεκαετίες, αλλά το κυριότερο ίσως είναι ότι η παράσταση μας σύστησε με τον καλύτερο τρόπο την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

Είναι μια παράσταση φόρος τιμής στη μεγάλη αυτή στιχουργό, στην σπουδαία και πολυτάραχη προσωπικότητα, στην Μικρασιάτισσα, στην Μποέμισα, «στη γυναίκα μύθο» όπως την έχει χαρακτηρίσει η ίδια η Αννίτα Σαντοριναίου.

Τα τραγούδια της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου τα έχουν τραγουδήσει όλοι όσοι μιλάνε την ελληνική γλώσσα και ας μην γνωρίζουν πως τραγουδούν στίχους της μοναδικής αυτής γυναίκας.

Με τους στίχους της έχει εμπλουτίσει και σημαδέψει το ρεμπέτικο και ελληνικό λαϊκό τραγούδι. Μερικά από τα δεκάδες τραγούδια της «Είμαι αετός χωρίς φτερ»», «Δυο πόρτες έχει η ζωή», «Ο γυάλινος κόσμο», «Γεντί Κουλέ», «Περασμένες μου αγάπες», «Είσαι η ζωή μου», «Είμαστε αλάνια», «Η Μαλάμω», «Η φαντασία», «Μαντουμπάλα», «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω», «Ονειρο Απατηλό», «Τα Καβουράκια», «Πάρε το δάκρυ μου», «Μου σπάσανε το μπαγλαμά».

Το απόσπασμα του έργου από το ξεριζωμό της Σμύρνης, με 60 συντελεστές επί σκηνής και με ένα μονόλογο που διαπερνά τη ψυχή του θεατή, ήταν από τα πιο συγκλονιστικά κομμάτια της παράστασης αν και θα δυσκολευτεί ο θεατής να ξεχωρίσει τα συγκλονιστικά κομμάτια της παράστασης καθότι ήταν αρκετά.

Για την ερμηνεία της σπουδαίας Αννίτας Σαντοριναίου δεν χρειάζεται να γράψω πολλά, θαρρώ πως η αύρα αυτής της ηθοποιού κάθε φορά που ενσαρκώνει ένα ρόλο γίνεται ο ρόλος ο ίδιος και με ένα δυναμικό αόρατο τρόπο μαγεύει τον θεατή, έτσι ώστε να μεταφέρεται ψυχή και σώματι, εκεί που βρίσκεται αυτή, η πρωταγωνίστρια.

Ένα μεγάλο μπράβο σε όλα τα παιδιά, στους νέους, στους συντελεστές αυτής της καταπληκτικά συγκλονιστικής παράστασης και ένα τεράστιο ευχαριστώ από όλους εμάς που είχαμε την τύχη και τη χαρά να δούμε και να απολαύσουμε αυτή την μεγάλη παραγωγή.

Αξίζει να αναφερθεί ότι στις δύο τελευταίες παραστάσεις στη Λάρνακα το κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Λάρνακας, με το τέλος της παράστασης όρθιο ευχαρίστησε τους συντελεστές της παράστασης με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα!

Για την παράσταση οι ίδοι οι συντελεστές έχουν πει

Αννίτα Σαντοριναίου: Ευτύχησα να σε συναντήσω στην πορεία μου Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Ευτύχησα να ανακαλύψω εκείνο το άγνωστο, το ανίδεο….μα το χιλιοτραγουδισμένο σου. Εκείνο το κι άλλο κι άλλο κι ετούτο σου κι εκείνο σου. Το αίμα της ψυχής σου χύθηκε θάλασσες μελάνι και τραγούδησε τις χαμένες πατρίδες, τον Γολγοθά του Έλληνα, τα ακυρωμένα όνειρα, τον καημό της ελληνικής ψυχής. Την ψίχα της Εθνικής ψυχής μας. Κλείνω το γόνυ, Λεβέντισσα μου.
ΥΓ: Και ναι, ήσουν Αητός! Και με φτερά!

Χριστάνα Αρτεμίου: Είναι μεγάλη η τιμή και η χαρά μου να συμμετέχω σ’ αυτή την παράσταση – φόρο τιμής στην κυρία Ευτυχία και τα τραγούδια της. Δέος και συγκίνηση να είμαι δίπλα στην αγαπημένη ηθοποιό, δασκάλα μου, Αννίτα Σαντοριναίου.
Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Η ποιήτρια, η μάνα, η ηθοποιός, η γυναίκα, η δημιουργός, η αδάμαστη, η εκτός, η σεβάσμια, η σαγηνεύτρα, η Ελλάδα. Η ζωή.
Μοναδική.

Γιώργος Μουαϊμης: Πριν αρκετά χρόνια έπεσα πάνω σε μια εκπομπή-αφιέρωμα στην τηλεόραση για την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Μου τράβηξε το ενδιαφέρον και είπα ότι αυτή τη γυναίκα πρέπει να βρω χρόνο κάποια στιγμή να τη γνωρίσω καλύτερα. Και τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.

Αναλαμβάνοντας με την Αννίτα αυτή τη δουλειά καταλάβαμε αμέσως πως δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη θεατρική ενσάρκωση μιας σπουδαίας γυναίκας προσωπικότητας. Πρόκειται για το δικό μας αφιέρωμα στη ζωή και το έργο αυτής της “τρομερής” προσωπικότητας.

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου δεν είναι μόνο η σημαντικότερη στιχουργός του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, τη εποχή που στίχους για τραγούδια γράφανε κατ΄ αποκλειστικότητα μόνο άντρες. Είναι μια μεγάλη ποιήτρια που κατάφερε να “τραγουδήσει” καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον τα βάσανα και τους καημούς του Έλληνα. Στο πρόσωπο της συμπυκνώνει όλα τα γνωρίσματα, καλά ή καλά, μιας «υπέροχης» φυλής.

Σε συνέντευξη της στο διαδικτυακό περιοδικό Skala Times η Αννίτα Σαντοριναίου έχει πει: Νομίζω τα σχόλια που έχουμε πάρει γι’ αυτή τη παράσταση είναι από τα καλύτερα σχόλια που μου έχουν αγγίξει τη καρδιά. Και γραπτώς και προφορικά. Ο κόσμος έρχεται δακρυσμένος να μας ευχαριστήσει για την παράσταση, βλέπουμε διάφορα σχόλια στο Facebook, όλα αυτά είναι πραγματικά πολύ συγκινητικά.

Πρέπει να αναφέρω ότι στη παράσταση ο κόσμος γελάει και πάρα πολύ. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν ένας άνθρωπος που όχι μόνο είχε χιούμορ, αλλά ζούσε με χιούμορ. Να αναφέρω ένα περιστατικό: είχε πάει στο Διευθυντή που ήταν Υπεύθυνος για τα δικαιώματα των τραγουδιών και ζήτησε λεφτά -γιατί ήταν και αθεράπευτη χαρτοπαίχτρα, έπαιζε πόκα, της τα έτρωγαν πάντα τα λεφτά της αλλά δεν την ένοιαζε, έπαιζε για τη συγκίνηση του χαρτιού- Τότε αυτός της είπε «πήρες όσα έπρεπε, δεν έχει άλλα».

Αυτή του απαντάει «κοίταξε το ημερολόγιο σου, τι μέρα είναι σήμερα;»
«Του Αγίου Νικολάου», απαντά αυτός.
«Δεν ντρέπεσαι; Επιτρέπεται μια Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου να γιορτάζει ο άντρας της και να μην έχει να κεράσει ένα γλυκό;»
Αυτόν τον έπιασαν τύψεις και της έδωσε χίλιες δραχμές. Όταν πήρε τις χίλιες δραχμές στο χέρι της του λέει «ρε συ, τόσα χρόνια με γνωρίζεις, δεν ξέρεις ότι τον άντρα μου τον λένε Γιώργο και όχι Νίκο και ότι είμαι και χήρα;»
Ήτανε διαόλου κάλτσα η γυναίκα! Από πιτσιρίκα.

Λέει: «ήμουνα 16 χρονών και πούλησα το στασίδι της μάνας μου στην εκκλησία».
Αυτό το χιούμορ λοιπόν βγαίνει στην παράσταση.

Ήταν ένα πλάσμα φοβερό, έκανε αυτό που ήθελε, έφαγε πολλά χαστούκια και μαστιγώματα στη ζωή της, αλλά στάθηκε γιατί το είχε αποφασίσει. Ήταν ένας άνθρωπος που έλεγε «εγώ θα σταθώ όρθια δεν θα γονατίσω ότι και να συμβεί και θα βαδίσω μπροστά». Ήταν ένας άνθρωπος της ζωής, που επίσης είναι ένα μήνυμα που μας περνάει αυτή η προσωπικότητα. ‘Όσο και να την έριχνε κάτω η ζωή, αυτή σηκωνόταν, με ματωμένα γόνατα που λέει ο λόγος και προχωρούσε.