«Μια ακόμα μάχη για τον γιο μου, έστω και μετά θάνατον…»

Μια συγκλονιστική μαρτυρία, στη  θανατική ανάκριση για την αυτοκτονία νεαρού χρήστη ναρκωτικών

Του Μάριου Δημητρίου

«Είμαι σήμερα εδώ για να δώσω μια ακόμα μάχη για τον γιο μου, έστω και μετά θάνατον», είπε στις 2 Ιουλίου 2018, από το εδώλιο του μάρτυρα, η Λ. Κ. μητέρα του 23χρονου Α.Β. που στις 15 Ιουνίου 2015, ανέβηκε στην ταράτσα πολυόροφης πολυκατοικίας στη λεωφόρο Δημοσθένη Σεβέρη στη Λευκωσία και έπεσε στο κενό, βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο. Η διαζευγμένη μητέρα, διάβασε τη γραπτή μαρτυρία της, στην παρουσία του πρώην συζύγου της, στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης από τον Νοέμβριο 2017, θανατικής ανάκρισης στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, με θανατικό ανακριτή, τον Δικαστή Χρίστο Ρασπόπουλο, για τις συνθήκες της αυτοκτονίας του νεαρού. Ο 23χρονος αυτόχειρας, είχε νοσηλευτεί στο ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθαλάσσας, μετά από έκδοση Διατάγματος Υποχρεωτικής Νοσηλείας, με ψύχωση συνδεδεμένη με τη χρήση ναρκωτικών, για πρώτη φορά τον Μάιο 2012, όπως ανέφερε η μητέρα του στο Δικαστήριο. Νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας, άλλες τέσσερις φορές, μετά από έκδοση τέτοιου Διατάγματος, στις 11 – 23 Ιουνίου 2014, στις 4 – 19 Αυγούστου 2014, στις 18 – 27 Σεπτεμβρίου 2014 και στις 14 – 15 Απριλίου 2015. Τις τελευταίες τρεις βδομάδες πριν τον θάνατό του, διέμενε με τη γιαγιά του, μητέρα του πατέρα του, στην περιοχή Λυκαβητού. Μερικές μέρες πριν την αυτοκτονία του, ήταν κρατούμενος για τρεις μέρες στις Κεντρικές Φυλακές, (8 – 10 Ιουνίου 2015), για απλήρωτες τροχαίες παραβάσεις, αφού προηγήθηκε αίτημα της μητέρας του προς το ΤΑΕ Αρχηγείου Αστυνομίας, «να συλληφθεί, ώστε να εξασκηθεί πίεση να πάει σε πρόγραμμα απεξάρτησης, αφού δεν του παρεχόταν νοσηλεία στο Ψυχιατρείο», σύμφωνα με τα λεγόμενα της μητέρας. Από τις εξετάσεις στο αίμα του, ανιχνεύθηκαν ναρκωτικές ουσίες. Ήταν χρήστης παράνομων ψυχοδραστικών ουσιών από τα 17 του χρόνια και σύμφωνα με ψυχιατρικές εκθέσεις, «παρουσίαζε ψυχωσικά συμπτώματα και υπό το κράτος στερητικών, γινόταν απειλητικός, αυτοκαταστροφικός ή ετεροκαταστροφικός, ενώ η κατάσταση του, επιδεινώθηκε τον τελευταίο μήνα πριν την αυτοκτονία του».

«Αν δεν του έκλειναν όλες τις πόρτες»…

«Έχασα τον γιό μου πριν ακριβώς 3 χρόνια», είπε η μάρτυρας, «όταν στις 14 προς 15 Ιουνίου 2015 και τέσσερις μέρες μετά που η Ψυχίατρος των Κεντρικών Φυλακών, έγραψε κατά τη λήψη ιστορικού, ότι ο Α. αρνείται αυτοκτονικό ή ετερο-καταστροφικό ιδεασμό και ότι μπορεί να τοποθετηθεί σε κελί, πήδηξε από μια πολυκατοικία 10 ορόφων στην οδό Δημοσθένη Σεβέρη στην Λευκωσία και σκοτώθηκε. Και με αυτό τον τρόπο, πραγματοποίησε αυτό που πολλές φορές απείλησε να κάνει και που είχε προσπαθήσει ξανά στο παρελθόν, σε περισσότερες από μια, περιπτώσεις. Μόνο που αυτή την φορά, τα κατάφερε. Ο γιος μου, σήμερα πολύ πιθανόν να ζούσε, εάν δινόταν περισσότερη  σημασία στο σοβαρό ιστορικό του και αν δεν του έκλειναν όλες τις πόρτες, μια προς μια. Με την, κατά την άποψη μου, επιπόλαιη συμπεριφορά που επέδειξαν οι γιατροί του δημοσίου που τον εξέτασαν – στη βάση εντάλματος υποχρεωτικής εξέτασης από κυβερνητικό ψυχίατρο – δηλαδή χωρίς να προβούν σε ενέργειες για να εξασφαλίσουν τον φάκελο και το καταγεγραμμένο ιστορικό του και χωρίς να λάβουν υπόψη τις δικές μου εκκλήσεις και άποψη για την πραγματική κατάσταση της υγείας του, στην ουσία υπέγραψαν την θανατική του καταδίκη. Από εκείνη τη στιγμή, η πορεία προς τον θάνατο ήταν προδιαγεγραμμένη και αυτό προσπαθούσα να τους κάνω να δουν. Το αποτέλεσμα, δυστυχώς, επιβεβαίωσε τους φόβους μου».

 «Ένα φυσιολογικό παιδί, μια κανονική ζωή»

«Ο γιος μου γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1992 και έφυγε λίγες μέρες μετά που έκλεισε τα 23 του χρόνια», συνέχισε η τραγική μητέρα και πρόσθεσε: «Ήταν ένα φυσιολογικό, αγαπητό, κοινωνικό παιδί με πολλούς φίλους, που είχε μια κανονική ζωή. Το σπίτι μας, ήταν πάντοτε γεμάτο φίλους και των δυο μου παιδιών. Αρκετές φορές, διανυκτέρευαν κιόλας. Όλοι οι φίλοι ένιωθαν άνετα να έρχονται στο σπίτι μας. Και από τους καθηγητές του, πάντοτε άκουα τα καλύτερα, για το πόσο ευγενικό, καλόκαρδο και χαμογελαστό παιδί είναι. Ποτέ δεν έλεγε κακή κουβέντα. Αποφοίτησε από το ιδιωτικό σχολείο G. C. School of Careers, με γενικό βαθμό 82/100 και με Ο’ Levels και A’ Levels, σε μαθήματα όπως Ενισχυμένα Μαθηματικά, Χημεία, Φυσική,  Λογιστική κ.α. Από μικρός και μέχρι τα 14-15 του, έπαιζε ποδόσφαιρο, πρώτα στην ακαδημία του ΑΠΟΕΛ και έφτασε να παίζει με τα τρίτα του ΑΠΟΕΛ, όπου και σταμάτησε, λόγω τραυματισμού. Επίσης είχε διάφορα άλλα ταλέντα/δεξιότητες, που τον έκαναν να ξεχωρίζει, όπως το ότι έκανε μαθήματα ταχυδακτυλουργίας και στα 15 του, έδινε μόνος του 90λεπτες παραστάσεις σε παιδικά πάρτι γενεθλίων, με βοηθό την αδελφή του, και πληρωνόταν ένα αρκετά σεβαστό ποσό. Παρόλο που ήταν ένα χαμογελαστό παιδί, πάντα στο βλέμμα του έκρυβε μια θλίψη. Γι αυτό τον λόγο, και επειδή εγώ πάντοτε ήμουν κοντά στα παιδιά μου και του είχα πάρα πολλή αδυναμία, όταν χώρισα από τον πρώην σύζυγο μου, πήγαινα μαζί με τα δυο μου παιδιά, στην Παιδοψυχολόγο Ανιές Συρίμη, ώστε να τους παρέχω όσο το δυνατό περισσότερη στήριξη, εκείνη την περίοδο. Οι συναντήσεις μας με την Παιδοψυχολόγο, διήρκεσαν 2-3 χρόνια».

Απαλλαγή από στρατό και χρήση Crystal Meth

Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Λ. Κ. ο γιος της, «αρχές του 2011 και λίγο πριν καταταγεί στον στρατό, άρχισε να έχει κρίσεις πανικού. Μου ζήτησε ο ίδιος, να επισκεφθούμε Ψυχίατρο, για το πρόβλημα που αντιμετώπιζε. Και από τότε, του χορηγήθηκαν ψυχοφάρμακα γι’ αυτή την διαταραχή. Λόγω της ψυχολογικής του κατάστασης (κρίσεις πανικού/απόπειρα αυτοκτονίας) και αυτοκτονικού ιδεασμού, δεν μπόρεσε να εκτίσει τη στρατιωτική του θητεία και απολύθηκε ως  Ι/5 (Ιώτα Πέντε), στις 22 Αυγούστου 2011.  Η διάγνωση των κυβερνητικών Ψυχίατρων (Συμβούλιο τριών γιατρών), ήταν Ψυχωσική Συνδρομή. Τον Φεβρουάριο του 2012, ο γιος μου, έκανε για πρώτη φορά, χρήση της πολύ επικίνδυνης ουσίας Crystal Meth και τότε μεταμορφώθηκε σε άλλο άνθρωπο από την πρώτη κιόλας φορά. Εκείνο το βράδυ, ενώ φάγαμε και έφυγε από το σπίτι να πάει βόλτα και ήταν σε φυσιολογική κατάσταση, επέστρεψε μετά από μερικές ώρες σε αλλόφρονα κατάσταση, με ξύπνησε, και με υποχρέωσε να μπω με τις πυτζάμες στο αυτοκίνητο, όπου ήταν και η κοπέλα του μαζί, και αυτή με τις πυτζάμες, αφού την ειχε πάρει πρώτη από το δικό της σπίτι, με τον ίδιο τρόπο. Μας πήρε σε μια κάπως αραιοκατοικημένη περιοχή και μας κυνηγούσε με ένα μεγάλο μαχαίρι, το οποίο είχε πάρει από την κουζίνα. Καταφέραμε να ξεφύγουμε τρέχοντας μέσα από αυλές σπιτιών και πηδώντας πάνω από τα τοιχαράκια, τρομοκρατημένες και οι δυο. Από εκείνη τη μέρα, ο γιος μου σταδιακά μετατράπηκε σε άλλο άνθρωπο, μη αναγνωρίσιμο. Άλλαξε χαρακτήρα και συμπεριφορά. Έγινε βίαιος και απειλητικός και δεν μπορούσε ν αναγνωρίσει τη λογική από την παράνοια. Μαζί με τον πατέρα του, αρχίσαμε να αναζητούμε βοήθεια από συμβουλευτικούς ψυχολόγους, αλλά και από ιδιώτες ψυχίατρους, λόγω του ότι δεν ξέραμε τι συνέβαινε. Επισκεφθήκαμε τουλάχιστον έξι γιατρούς (Μαρία Εξαδάκτυλου, Λειτουργός στο Συμβουλευτικό Κέντρο Περσέας, Νίκη Μαυροκορδάτου, Γρηγόρης Γρηγορίου, Πάνος Σοφοκλέους. Ανδρέας Καμένος, Γιάγκος Μικελλίδης). Η προτροπή/συμβουλή όλων, ήταν να εκδώσουμε Διάταγμα Υποχρεωτικής Εξέτασης από κυβερνητικό Ψυχίατρο, για να νοσηλευτεί στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας».

Για πρώτη φορά στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας

«Εμείς», συνέχισε η μητέρα, «δεν είχαμε ξανακούσει και δεν γνωρίζαμε καθόλου, τι είναι αυτό το Διάταγμα. Όταν μου εξήγησαν, ήμουν πολύ αρνητική, στο να ζητήσω να εκδοθεί ένα τέτοιο Διάταγμα, επειδή δεν ήθελα να δεχτώ ότι ο γιος μου, χρειαζόταν να πάει στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας για νοσηλεία. Όμως, μετά από τις προτροπές όλων των γιατρών που επισκεφθήκαμε, αντιλήφθηκα ότι δεν υπήρχε άλλη λύση και έτσι τον Μάιο του 2012, εκδώσαμε το σχετικό Διάταγμα και ο Α. πήγε για πρώτη φορά στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας, με Διάταγμα Υποχρεωτικής Νοσηλείας 28 ημερών, το οποίο ανανεώθηκε για άλλες 28 μέρες, κατά τη λήξη του. Εδώ θέλω να σημειώσω, ότι η έκδοση αυτού του Διατάγματος, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, ούτε από ψυχολογικής πλευράς, αλλά ούτε και σαν διαδικασία. Ποιος γονιός εκδίδει με ευκολία τέτοιο Διάταγμα, για να στείλει το παιδί του, που ήταν ένα φυσιολογικό παιδί σαν όλα τα άλλα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, στο Ψυχιατρείο; Εν πάση περιπτώσει, η προσοχή και η θεραπεία που του δόθηκε τότε, έδειξαν να βελτιώνουν την κατάσταση πάρα πολύ και επέστρεψε στο σπίτι, όπου συνέχιζε να παίρνει τη φαρμακευτική του αγωγή, υπό την επίβλεψη μου. Εκείνο το διάστημα, ήταν αρκετά καλά και πήγε και έκανε κάποια μαθήματα σε θέματα που τον ενδιέφεραν και πήρε κάποια διπλώματα. Και ξεκίνησε να εργάζεται».

Αποτυχημένες προσπάθειες απεξάρτησης

Στη συνέχεια της συγκλονιστικής μαρτυρίας της, η μητέρα του νεαρού αυτόχειρα, είπε ότι ο γιος της, «το 2013, λόγω ενός ατυχήματος που τον καθήλωσε σε αναπηρικό καροτσάκι για 3 μήνες, υποτροπίασε και άρχισε να κάνει συστηματική και αυξημένη καθημερινή χρήση της ολέθριας ουσίας Crystal Meth, πράγμα το οποίο επανέφερε τις εκρήξεις βίας, τις παρανοϊκές σκέψεις και τον αυτοκτονικό ιδεασμό. Από το Φθινόπωρο του 2013, μέχρι και το καλοκαίρι του 2014, κάναμε εντατικές και συστηματικές προσπάθειες για να πάει σε διάφορα κέντρα απεξάρτησης και στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Όλες οι προσπάθειες απέτυχαν, είτε επειδή ο Α. διέκοπτε το πρόγραμμα, επειδή θεωρούσε ότι δεν τον βοηθούσε, ή απλώς δεν ξεκινούσε, καν. Εκείνο το διάστημα, έκανε τουλάχιστον δύο απόπειρες αυτοκτονίας, τις οποίες γνωρίζω εγώ. Δεν ξέρω αν έκανε και  άλλες, που δεν τις έμαθα. Τη μια φορά, ήπιε πολύ μεγάλο αριθμό χαπιών και υποβλήθηκε σε πλύση στομάχου. Τη δεύτερη φορά, προκάλεσε αυτοκινητιστικό ατύχημα στον αυτοκινητόδρομο Ανθούπολης, κτυπώντας μόνος του στο διαχωριστικό κιγκλίδωμα, καταστρέφοντας ολοσχερώς το αυτοκίνητο, αλλά ο ίδιος τραυματίστηκε μόνο ελαφρά. Μετά από αυτό, τον έπεισα να πάει στο Πρόγραμμα Αυτογνωσία στη Θεσσαλονίκη. Πράγματι ξεκινήσαμε να πάμε, αλλά στην Αθήνα μετάνιωσε και δεν πήγαινε παρακάτω και ήθελε να τον αφήσω στην Αθήνα, όπου θα έβρισκε τη δόση του πιο φθηνά και όταν δεν θα άντεχε άλλο, θα πηδούσε από κάποια πολυκατοικία αφού «έχει ωραίες, ψηλές πολυκατοικίες εδώ», μου έλεγε. Όταν με βοήθεια φίλων και πολλές προσπάθειες, τον έπεισα να επιστρέψει μαζί μου στην Κύπρο, άρχισε άλλο μαρτύριο. Καθημερινά, μου ζητούσε να του φέρω λανέϊτ από τα κατεχόμενα, να τον λυπηθώ, επειδή είναι βαριά άρρωστος και δεν μπορεί να γιάνει, ότι θα τον βρούμε παγωμένο, επειδή δεν αντέχει τους πόνους και διάφορα άλλα. Στις συμβουλές μου να πάμε γιατρό, δεν άκουγε, αλλά και αρνιόταν να πάρει τη φαρμακευτική του αγωγή. Δεν μπορώ να περιγράψω, ή να μεταφέρω τα συναισθήματα μου, όταν άκουα αυτά τα λόγια. Να σου ζητά το ίδιο σου το παιδί, που γέννησες και μεγάλωσες με χίλια βάσανα, να το βοηθήσεις να αυτοκτονήσει, επειδή δεν αντέχει τους πόνους και δεν έχει τη δύναμη να γιατρευτεί».

Μοναδική έγνοια, η εξασφάλιση της δόσης…

«Μετά από κάποια βίαια επεισόδια που καταγγέλθηκαν στην Αστυνομία, τον Ιούνιο του 2014 εκδώσαμε για δεύτερη φορά, Διάταγμα Υποχρεωτικής Εξέτασης και πήγε για νοσηλεία στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας», συνέχισε η μητέρα του, προσθέτοντας ότι «με τον ίδιο τρόπο, ακολούθησαν νοσηλείες και τον Αύγουστο 2014 και τέλος Σεπτεμβρίου του 2014, απ’ όπου απολύθηκε αρχές Νοεμβρίου 2014. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2015, η κατάσταση του χειροτέρεψε πάρα πολύ, αφού αρνιόταν να πάρει τα συνταγογραφημένα ψυχοφάρμακα του, με επίβλεψη, ή τα έπαιρνε ανεξέλεγκτα, με αποτέλεσμα να γίνεται όλο και πιο βίαιος και απειλητικός. Η μοναδική του ασχολία καθημερινά, ήταν να βρει τρόπο να εξασφαλίσει χρήματα για να προμηθευτεί τη δόση του, που την είχε ανάγκη σε μεγάλη ποσότητα, σε καθημερινή βάση. Πολλές φορές, έφερνε στο σπίτι παγούρι γεμάτο με βενζίνη και απειλούσε να βάλει φωτιά, άλλες φορές ανέβαινε στην ταράτσα, ή σε πολυκατοικίες και απειλούσε να πηδήξει και συνεχώς με απειλούσε να του δώσω λεφτά, αλλιώς θα καταστρέψει το σπίτι, θα με σκοτώσει και θα αυτοκτονήσει. Εγώ τότε αναγκάστηκα να φύγω από το σπίτι μου και να νοικιάσω αλλού να μένω και κρυβόμουνα, επειδή φοβόμουνα για τη ζωή μου. Δεν είχα τη μυϊκή δύναμη να τα βγάλω πέρα μαζί του. Ταυτόχρονα φοβόμουνα πάρα πολύ και για τη δική του ζωή».

Επιχείρηση σύλληψης, για πρόγραμμα απεξάρτησης

«Συνεχίζοντας τις προσπάθειες μου, μαζί με τον πατέρα του», είπε η μάρτυρας, «στις 24 Μαρτίου 2015 είχαμε συνάντηση στα Γραφεία της ΥΚΑΝ στη Λευκωσία, με τον Στέλιο Σεργίδη και την αστυνομικό Σοφία, με σκοπό να στηθεί επιχείρηση σύλληψης του, με πληροφορίες από εμένα, με σκοπό να πιεστεί να πάει σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Στις 26 Μαρτίου, η αστυνομικός Σοφία, με ενημέρωσε τηλεφωνικώς ότι η ΥΚΑΝ δεν μπορούσε να αναμιχθεί, λόγω του ότι «έκρινε ότι υπήρχε κλινική εικόνα και μια τέτοια επιχείρηση, εμπεριείχε ρίσκα». Μου είπε ότι η μόνη λύση, είναι να ξανα-εκδοθεί Ένταλμα Υποχρεωτικής Εξέτασης, για να ξαναπάει στην Αθαλάσσα. Όταν επιτέλους εκτελέστηκε το Ένταλμα, η γιατρός που ήταν καθήκον και έπρεπε να εξετάσει τον γιο μου, ήταν η Δρ. Μαρία Πίττα, που τον είδε μαζί με τον ειδικευόμενο Ανδρέα Κουδουνά, στον χώρο των Πρώτων Βοηθειών, στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Οι δυο γιατροί, όπως ακούσαμε και στο Δικαστήριο, δεν έκριναν ότι έπρεπε να κάνουν διαβήματα για να εξασφαλίσουν το ιατρικό ιστορικό και τον φάκελο ενός ασθενούς, ο οποίος είχε τέσσερις προηγούμενες νοσηλείες στο Ψυχιατρείο Αθαλάσσας, δεν ζήτησαν να πάρουν πληροφορίες απ’ οποιονδήποτε ιδιώτη γιατρό που ανέφερε ο Α. ότι τον παρακολουθούσε, δεν ζήτησαν να μιλήσουν ούτε με τον πατέρα του, η με οποιοδήποτε άλλο άτομο του οικογενειακού ή φιλικού περιβάλλοντος, δεν προέβησαν σε οποιεσδήποτε ενέργειες για να διαπιστώσουν κατά πόσο ήταν υπό την επήρεια, κατά την ώρα της εξέτασης, ή τι είδους ουσίες λάμβανε. Βασίστηκαν αποκλειστικά και μόνο, στη συνομιλία μαζι του, όπως ανέφεραν. Στις 13 Απριλίου 2015, Δευτέρα του Πάσχα, ο γιος μου έγινε πολύ βίαιος, προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές στον πάνω όροφο του σπιτιού μου. Την επομένη το πρωί, ξανα-εκδωσα Ένταλμα Υποχρεωτικής Εξέτασης. Η κυβερνητική Ψυχίατρος Ειρήνη Γεωργίου, μίλησε τηλεφωνικώς με μένα και με τον πατέρα του γιού μου, κατά τη διάρκεια της εξέτασης και έκρινε ότι χρήζει νοσηλείας και εκδόθηκε Διάταγμα Υποχρεωτικής Νοσηλείας για 28 μέρες, από τον Δικαστή Αμπίζα. Ο Α. οδηγήθηκε στο Ψυχιατρείο, γυρω στις 11 το βράδυ. Στις 15 Απριλίου 2015, γύρω στις 10 το πρωί, έλαβα τηλεφώνημα από τον γιατρό Γιώργο Μικελλίδη, από τον Θάλαμο 23. Ο γιατρός Μικελλίδης, με ενημέρωσε ότι έγινε Ιατρικό Συμβούλιο, το οποίο έκρινε ότι ο γιος μου ήταν καλά, θα τον απόλυε και να πάω να τον πάρω. Εγώ τότε, με μεγάλη αγωνία, ρώτησα πώς γίνεται να είναι καλά, αφού συνεχώς χειροτερεύει και γίνεται βίαιος, όλο και πιο συχνά και αφού λίγες ώρες πριν, κρίθηκε να χρήζει νοσηλείας 28 ημερών, μετά το βίαιο επεισόδιο που προηγήθηκε και επέμενα ότι χρειάζεται νοσηλεία εκεί, επειδή δεν αντιλαμβάνεται τι κάνει. Ο γιατρός απόλυσε τον γιο μου, μετά από παραμονή λίγων ωρών, χωρίς να χορηγήσει φαρμακευτική αγωγή και χωρίς να προβεί σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια, ή να προνοήσει οποιαδήποτε άλλη παρακολούθηση του ασθενούς, βάσει του Διατάγματος που είχε εκδοθεί, μόλις λίγες ώρες πριν. Τον Μάιο 2015, μετά από ραντεβού, επισκέφθηκα τον Αστυνόμο Μαυρή, που ήταν τότε Αρχηγός ΤΑΕ Αρχηγείου και με μεγάλη απελπισία, ζήτησα βοήθεια, επειδή έπρεπε να περιοριστεί ο γιος μου, που κινδύνευε. Ζήτησα ξανά, να χρησιμοποιηθούν τα εντάλματα που εκκρεμούσαν και να συλληφθεί, ώστε να εξασκηθεί πίεση να πάει σε πρόγραμμα απεξάρτησης, αφού δεν του παρεχόταν νοσηλεία στο Ψυχιατρείο, παρόλο που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο γιος μου χρειαζόταν ψυχιατρική βοήθεια και κινδύνευε καθημερινά».

«Τον αντιμετώπισαν ως χρήστη και όχι ως ασθενή»

«Στις 8 Ιουνίου 2015», είπε καταληκτικά η Λ. Κ. «με πήρε τηλέφωνο ο γιος μου και μου είπε ότι η Αστυνομία, τον συνέλαβε για εντάλματα και θα τον έπαιρναν στις Κεντρικές Φυλακές, αν δεν πήγαινα να πληρώσω. Εγώ, με μεγάλο πόνο ψυχής, αρνήθηκα να πάω. Εκείνη τη μέρα, τον εξέτασε και η Ψυχίατρος Αγάθη Βαλανίδου στις Κεντρικές Φυλακές. Για την έλλειψη σημαντικών πληροφοριών που αφορούσαν την εξέταση του γιου μου ως κρατουμένου η κυρία Βαλανίδου, είπε στο Δικαστήριο ότι η εργασία της, είναι πενθήμερη. Ο γιος μου όμως, ήταν κρατούμενος στις Φυλακές, Δευτέρα με Τετάρτη, 8 με 10 Ιουνίου 2015, όταν έγινε διακανονισμός με πρωτοβουλία των επί καθήκοντι δεσμοφυλάκων και αφέθηκε ελεύθερος, βάσει αυτού. Τέσσερις μέρες μετά που αφέθηκε από τις Φυλακές και σχεδόν δυο μήνες μετά από την απόλυση του από το Νοσοκομείο Αθαλάσσας, στις 14 προς 15 Ιουνίου 2015, έδωσε τέλος στη ζωή του και στο μαρτύριο του, πηδώντας από την πολυκατοικία. Πιστεύω ακράδαντα ότι οι Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας του κράτους, αντιμετώπισαν τον γιο μου, ως χρήστη ουσιών και όχι ως ψυχικά ασθενή, στερώντας του το δικαίωμα της νοσηλείας/πρόσβασης σε θεραπεία, αλλά και παραλείποντας να προστατεύσουν τη ζωή του. Και το αποτέλεσμα δυστυχώς, επιβεβαίωσε τους φόβους και τις αγωνίες μου…».

Η μητέρα του νεαρού αυτόχειρα, μαζί με τον δικηγόρο της Μιχάλη Παρασκευά, μιλούν στο Μάριο Δημητρίου τη μέρα της πρώτης ακρόασης της θανατικής ανάκρισης, 7 Νοεμβρίου 2017.

Σιδερόφραχτο δωμάτιο «ειδικής παρακολούθησης», στον Θάλαμο 23 του Νοσοκομείου Αθαλάσσας, όπου φιλοξενήθηκε κατά διαστήματα ο Α. Β. Εδώ διαμένουν και παρακολουθούνται από το προσωπικό σε 24ωρη βάση, αυτοκτονικοί, ή «υψηλού κινδύνου» ασθενείς, αλλά και κατάδικοι των Κεντρικών Φυλακών με ψυχιατρικά προβλήματα.

Φωτό: Η μητέρα του νεαρού αυτόχειρα, με τον Δρα Αργύρη Αργυρίου, ιδιώτη ψυχίατρο στη Λεμεσό, στο προαύλιο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στις 4 Ιουνίου 2018, όταν κλήθηκε εκ μέρους της μητέρας και έδωσε μαρτυρία ως εμπειρογνώμονας, για το θέμα της υποχρεωτικής νοσηλείας ψυχωσικών χρηστών σκληρών ναρκωτικών, όπως το crystal meth.