Ακραίο bullying σε σχολείο σε περιοχή κοντά στη Λάρνακα

Εντείνει το πρόβλημα η  έλλειψη εκπαιδευτικών ψυχολόγων

Της Γιώτας Δημητρίου

Η ιστορία που έφτασε στην “24” αποδεικνύει πως οι ελλείψεις στα δημόσια σχολεία της Κύπρου δεν έχουν να κάνουν με τους εκπαιδευτικούς αλλά με το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας που αδυνατεί να προσφέρει τα στοιχειώδη στα παιδιά, όπως είναι πχ η επαρκής παροχή εκπαιδευτικών ψυχολόγων

Σε επαρχία της Λάρνακας πριν από ένα χρόνο κοριτσάκι που φοιτούσε σε δημοτικό σχολείο δεχόταν καθημερινά bulling. Συγκεκριμένα ένα αγόρι από την τάξη της την χτυπούσε και την κορόιδευε για την εμφάνιση της. “Γυρνούσε κάθε μέρα σπίτι κλαμένη. Τον πρώτο χρόνο είχαμε ζητήσει να υπάρχει “συνοδός” για το αγόρι που την χτυπούσε και την πρόσβαλλε. Ευτυχώς για ένα χρόνο αυτό κατέστη δυνατό και έτσι τα περιστατικά μειώθηκαν αφού υπήρχε η επίβλεψη του αγοριού από το συνοδό.

Τον δεύτερο χρόνο ο καινούριος διευθυντής μας είπε πως δεν είχε τέτοια δυνατότητα το Υπουργείο και πως δεν θα υπήρχε πλέον συνοδός. Τότε ξανάρχισαν τα προβλήματα. Bulling, χτυπήματα, βρισιές, κτλ. Η καθημερινότητα μας είχε γίνει ένα βάσανο. Το παιδί μας να υποφέρει και εμείς να μη μπορούμε να κάνουμε τίποτα” είπε στην “24” ο πατέρας ενώ η μητέρα συνέχισε “το αποκορύφωμα ήταν όταν μια μέρα με πήραν τηλέφωνο από τη Γραμματεία και μου είπαν να πάω στο σχολείο επειδή η κόρη μου είχε χτυπήσει και είχε λιποθυμήσει. Όλα αυτά πριν ένα χρόνο. Πήγα και βρήκα το παιδί μου χτυπημένο να χρειάζεται επείγον ραφές από το χτύπημα που της είχε προκαλέσει ο εν λόγω συμμαθητής της. Την πήρα πήγαμε νοσοκομείο,έγιναν οι ραφές, ήρθαμε σπίτι απεγνωσμένοι εγώ και ο σύζυγος μου και τότε ξεκίνησε ένας μαραθώνιος με επιστολές, τόσο στο Υπουργείο Παιδείας, όσο και στη Επίτροπο Προστασίας Δικαιωμάτων του Παιδιού κυρία Κουρσουμπά από την οποία πρέπει να πω ότι δεν πήραμε ποτέ απάντηση. Το δε υπουργείο δεν βοήθησε καθόλου.  Απλά μας είχαν πει πως αν θέλαμε μπορούσαμε να προβούμε σε επίσημη καταγγελία για τον Διευθυντή με κίνδυνο βέβαια να χάσει τη δουλειά του. Μα το θέμα μας δεν ήταν αυτό, το θέμα μας ήταν να γίνει κάτι έτσι ώστε να σταματήσει ο Γολγοθάς για το παιδί μας, αλλά και για όλα τα παιδιά που φοιτούν στο δημόσιο και ενδέχεται να βιώνουν ίδιες ή παρόμοιες καταστάσεις”.

Οι δύο γονείς, απεγνωσμένοι και μη μπορώντας να βλέπουν άλλο το παιδί τους να υποφέρει την μετέφεραν σε ιδιωτικό σχολείο.
“Για μένα το πιο τραγικό που δείχνει το τραύμα που υπέστη το παιδί μου είναι τα λόγια του την πρώτη μέρα που πήγε στο ιδιωτικό σχολείο: “Μάμα όλοι ήθελαν να παίξουν μαζί μου και κανένας δεν με κορόιδευε για την εμφάνιση μου, ήταν όλοι πολύ φιλικοί μάμα” μου είχε πει και με το ζόρι συγκρατήθηκα να μη βάλω τα κλάματα”.

Σύμφωνα με τους γονείς της μικρής “από θαύμα δεν έγινε και κάτι χειρότερο. Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι η επαρκής στελέχωση των δημόσιων σχολείων με εκπαιδευτικούς ψυχολόγους είναι επιτακτική ανάγκη. Ένα παιδί για να συμπεριφέρεται βίαια και να προκαλεί πόνο σε συμμαθητές του, δεν φταίει το ίδιο,κάτι άλλο κρύβεται πίσω από αυτό και αν δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί ψυχολόγοι να στηρίζουν και να βοηθούν τα παιδιά του κόσμου τότε δεν είμαι σίγουρος αν μπορούμε να ελπίζουμε για υγιή παιδεία στο τόπο μας. Τα παιδιά μας πρέπει να φεύγουν χαρούμενα από το σχολείο και όχι να τρέμουν επειδή θα πάνε σχολείο!”.

Δεν είναι “νέο φαινόμενο” ο σχολικός εκφοβισμός

Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα πρόβλημα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σήμερα εν έτη 2018 ολόκληρη η Ευρώπη αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος.  Παρόλα αυτά το φαινόμενο καθόλου καινούριο δεν είναι. Το 1999 ο Τιμ Φιλντς, γνωστός Βρετανός ακτιβιστής κατά του εκφοβισμού, περιέγραψε το φαινόμενο σαν “μία παθολογική ανάγκη να επιδεικνύεις επιθετικότητα η οποία επιτυγχάνεται μέσω μίας επίδειξης ανεπάρκειας (κοινωνικής, προσωπικής, διαπροσωπικής, συμπεριφορικής, επαγγελματικής), μια ανεπάρκεια που προβάλλεται πάνω στους άλλους μέσω ελέγχου και υποταγής (κριτική, αποκλεισμός, απομόνωση κ.α.). Ο εκφοβισμός συντηρείται λόγω αποποίησης ευθυνών (άρνηση, αλληλοκατηγορίες, πρόφαση θυματοποίησης) και διαιωνίζεται από ένα κλίμα φόβου, άγνοιας, αδιαφορίας, σιωπής, άρνησης, δυσπιστίας, εξαπάτησης, υπεκφυγών, ανοχής και επιβράβευσης του εκφοβιστή”.
Παρόλες τις παγκόσμιες καμπάνιες κατά του σχολικού εκφοβισμού το πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται.
Σύμφωνα με επίσημες στατιστικές “Το 55% των παιδιών στην Ευρώπη που έχουν εκφοβιστεί υποστηρίζουν ότι ως συνέπεια βιώνουν συμπτώματα κατάθλιψης με περισσότερο από το 1/3 των παιδιών να υποστηρίζει ότι έκανε κακό στον εαυτό του ή σκέφτηκε να αυτοκτονήσει.

Το 34% των ενηλίκων θεωρούν το bullying ως μια φυσιολογική πτυχή της ανάπτυξης ενός παιδιού.
Το 28% των μαθητών 6-12 ετών στις ΗΠΑ έχουν υποστεί εκφοβισμό, ενώ το 70,6% των μαθητών δηλώνουν πως έχουν δει περιστατικά bullying στο σχολείο τους. Μόνο σε ποσοστό 20% – 30% των μαθητών που υφίστανται bullying ενημερώνουν κάποιον ενήλικα”.
Η 6η Μαρτίου έχει ορισθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού αν και για να εξαλειφθεί το φαινόμενο αυτό επιβάλλεται τα κράτη να υιοθετήσουν μια ολόχρονα μια δυναμική καμπάνια.

Σχολική/Εκπαιδευτική Ψυχολογία ορίζεται “η επιστήμη που ασχολείται με τη μελέτη, την αξιολόγηση, την αντιμετώπιση και την πρόληψη διαφόρων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα παιδιά στο πλάίσιο του σχολείου.
Καταπιάνεται επίσης με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς, και εργάζεται συστηματικά για την προώθηση των αλλαγών που απαιτούνται στις συμπεριφορές τους, αλλά και για την προώθηση των αλλαγών που θα πρέπει να επέλθουν στο εκπαιδευτικό σύστημα γενικότερα για να προωθηθεί η αποτελεσματική μάθηση και υποστήριξη παιδιών και εφήβων”.

Η απουσία ψυχολογικής ή συμβουλευτικής στήριξης σε παιδιά, γονείς, ακόμα και εκπαιδευτικούς, από ένα επαγγελματία Εκπαιδευτικό Ψυχολόγο μπορεί να προκαλέσει διάφορα προβλήματα. Στη Κύπρο σήμερα μια από τις ελλείψεις που αντιμετωπίζει η δημόσια εκπαίδευση είναι η έλλειψη εκπαιδευτικών ψυχολογων στα σχολεία κάτι που κάνει το έργο των εκπαιδευτικών ακόμη πιο δύσκολο.