6η σε παραοικονομία η Κύπρος ανάμεσα στους 27!


Διαβάστε επίσης, “Το χρηματοπιστωτικό επί τάπητος στη συνάντηση του Διοικητή” και “Εντός ημέρας η συμφωνία ΚΤ και Blackrock”.


Αυτό προκύπτει από έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα σχετικά στοιχεία, υψηλότερα ποσοστά παραοικονομίας, ως ποσοστό του ΑΕΠ, καταγράφονται στη Βουλγαρία με 31,9% (το ψηλότερο εντός της Ε.Ε.), την Εσθονία με 29,3%, τη Ρουμανία με 29,1%, τη Λετονία με 28,5% και τη Λιθουανία.

Ακολουθεί η Μάλτα με 25,3% και η Ελλάδα με ποσοστό της τάξεως του 25%.

Το θετικό, βέβαια, είναι ότι η Κύπρος παρουσιάζει σχετική βελτίωση σ’  αυτό τον τομέα. Και εξηγούμαστε: Τα αντίστοιχα ποσοστό για τα έτη 2005 και 2010 ήταν 28,1% και 26,2%, αντίστοιχα.

 

Φόβος σύλληψης

Σύμφωνα με αποκαλυπτικά θέμα της «Ναυτεμπορικής», «η πρόταση που γίνεται από την επιτροπή προς τα κράτη-μέλη είναι να αυξηθεί το πλέγμα των ελέγχων ώστε να υπάρχει ο φόβος της σύλληψης και της τιμωρίας όσων παρανομούν. Σημειώνεται, πάντως, ότι ένας σημαντικός παράγοντας της παραοικονομίας είναι οι «λιμνάζοντες» οφειλές οι οποίες δεν εκκαθαρίζονται έγκαιρα.

Η κατάσταση αυτή στερεί από τα κράτη-μέλη μεγάλα ποσά φορολογικών εσόδων και παράλληλα δημιουργεί μια συνείδηση «νόμιμης» φοροαποφυγής με βασικό υπεύθυνο το φοροεισπρακτικό μηχανισμό.

Επιπρόσθετα στις οδηγίες που περιλάμβανε η έκθεση των τεχνικών κλιμακίων της τρόικας για τη λειτουργία του φοροεισπρακτικού μηχανισμού η έκθεση προτείνει δύο ακόμη μέτρα.

Την αντιπαραβολή των καταγεγραμμένων δαπανών (κυρίως των ηλεκτρονικών) των φυσικών προσώπων με το δηλωθέν εισόδημα. Αυτό τονίζεται ότι δειγματοληπτικά θα πρέπει να γίνεται σε όλες τις κατηγορίες φορολογουμένων και σε μεγαλύτερη έκταση σε συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες οι οποίες ενοχοποιούνται για υψηλά ποσοστά φοροδιαφυγής».

 

Χαμηλή ηθική

Στο ίδιο ρεπορτάζ σημειώνονται και τα ακόλουθα: «Στην έκθεση της Κομισιόν σημειώνεται, πάντως, ότι ακρογωνιαίος λίθος για την ύπαρξη μεγάλου ποσοστού παραοικονομίας είναι η χαμηλή φορολογική ηθική (tax morality) δηλαδή αν και κατά πόσο οι πολίτες οι οποίοι υφίστανται τη φορολογία τη θεωρούν δίκαιη ανάλογα με τα εισοδήματά τους και αν η γενική αίσθηση είναι ότι όλοι συνεισφέρουν ανάλογα με τις δυνάμεις τους.

 Σε κάθε περίπτωση αν ο φοροφυγάς μπορεί να δώσει δικαιολογία στον εαυτό του για να μην πληρώσει φόρο το φαινόμενο που μπορεί να επεκταθεί σε όλες τις κοινωνικές τάξεις δημιουργώντας μεγάλα ποσοστά φοροδιαφυγής σε μεγάλα και μεσαία εισοδήματα. Μάλιστα γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στις χώρες οι οποίες αναγκάζονται να αυξήσουν του φορολογικούς συντελεστές σε όλα τα εισοδήματα. Στις περιπτώσεις αυτές τονίζεται ότι θα πρέπει να ληφθούν ειδικά μέτρα από τα κράτη-μέλη με στόχο να μην υπάρξει πτώση της «φορολογικής ηθικής» και μεγάλη αύξηση της φοροδιαφυγής».