Οι απολύσεις πέντε συναδέλφων (ΑΝΤ1) και οι πύρινοι λόγοι δημοσιογράφων…


Διαβάστε επίσης ΑΚΕΛ: “Kαταδικάζουμε τις δηλώσεις Νταβούτογλου”.

Ακολουθείστε μας στο facebook και στο twitter. 


Μιλάμε για ανταποκριτές από Πάφο, Λεμεσό και Λάρνακα. Πλέον η δουλειά για τα γεγονότα των πόλεων θα βγαίνει από τους δημοσιογράφους που εδρεύουν στη Λευκωσία.

Κι ασφαλώς η αιτία που προβάλλει η εργοδοτική πλευρά γι΄ αυτό το γεγονός, είναι το οικονομικό.

Η εξέλιξη κάθε άλλο παρά αδιάφορους μας άφησε, αλλά δεν μας προκάλεσε τόσο μεγάλη αίσθηση. Βλέπετε, τα τελευταία δυο χρόνια γινόμαστε μάρτυρες απολύσεων ικανών δημοσιογράφων, οι οποίοι πλήρωσαν κυρίως το… κόστος του υψηλού τους μπάτζετ.

Αν θα μπορούσε να αποφύγει το σινάφι μας αυτή τη συρρίκνωση; Νομίζω πως ναι. Αν οι δημοσιογράφοι του νησιού ήταν πιο «μαχητές», πιο συνδικαλιστές πιο… καρυδάτοι, πιο «αποκομμένοι» από την εργοδοτική πλευρά, τότε θα μπορούσαμε να περιορίσουμε αισθητά το φαινόμενο.

Δυστυχώς, όμως, οι δημοσιογράφοι (βάζω και τον εαυτό μου μέσα) είμαστε παθητικοί. Σε πολλές περιπτώσεις γίναμε μάρτυρες φαινομένων μαζικής απόλυσης δημοσιογράφων, αλλά καμωθήκαμε πως δεν συμβαίνει τίποτα. Κάποιοι από εμάς ίσως και να σκέφτηκαν με ανακούφιση: «Ευτυχώς δεν είμαι μέσα αυτή τη φορά…».

Κι όμως δεν έπρεπε να είναι έτσι τα πράματα. Όταν απολύουν τον άνθρωπο που τρώει ψωμί από το ίδιο πιάτο με εσένα, πρέπει κι οφείλεις να αντιδράσεις δυναμικά. Όχι μόνο για συναισθηματικούς λόγους. Όχι μόνο επειδή με έναν συνάδελφο μεγάλωσες, ωρίμασες κι αναπτύχθηκες επαγγελματικά κάτω απ’ την ίδια δημοσιογραφική σκέπη. Αλλά κι επειδή η δική του απόλυση, σημαίνει ενδεχόμενη δική σου απόλυση στο άμεσο μέλλον.

Αυτά δεν τα καταθέτω αβασάνιστα. Υπήρξα ενεργός συνδικαλιστής και παρακολούθησα αρκετές Γενικές Συνελεύσεις της Ένωσης Συντακτών Κύπρου (ΕΣΚ) και της Ένωσης Αθλητικογράφων (ΕΑΚ). Μάλιστα, θυμάμαι πολύ καλά κάποιους από εμάς που όταν τους δινόταν το βήμα να εκφράσουν τις θέσεις τους, έβγαζαν πύρινους λόγους εμποτισμένους με αλληλεγγύη, στέλνοντας το μήνυμα περί απεργιακών μέτρων. Όταν ερχόταν η ώρα των πράξεων, τους έψαχνες, αλλά ήταν άφαντοι…

Κι όμως, θα μπορούσαμε να κάνουμε πιο πολλά. Όταν ζητούσαμε έμπρακτη στήριξη των Μ.Μ.Ε. από την Πολιτεία, θα μπορούσαμε κι εμείς να βγούμε στους δρόμους για 1-2 ώρες, διαδηλώνοντας, στέλνοντας ηχηρά μηνύματα. Θα μπορούσαμε να διαπραγματευτούμε πιο σκληρά με τους εκδότες μας όταν ετοιμάζονταν για απολύσεις και εκεί που ήταν απαραίτητο να δίναμε και από την τσέπη για να τους κρατήσουμε στο επάγγελμα…

Αντί όλων αυτών, όμως, εμείς συμπεριφερόμασταν με τον τρόπο που περιγράψαμε πιο πάνω. Μιλώντας με τους συναδέλφους στους διαδρόμους εκφράζαμε αγανάκτηση με τα σκληρά μέτρα της εργοδοσίας. Όταν τα λέγαμε με τους εκδότες, αλλάζαμε ύφος…

Όλα αυτά που αράδιασα πιο πάνω, ίσως ηχούν στα αφτιά κάποιων ως ενοχλητικές επικρίσεις από έναν ηθικολόγο της πλάκας. Α, μπα. Δεν κάνω μάθημα σε κανέναν. Λέω απλώς αυτά που νοιώθω, αυτά που βίωσα.

Και μην νομίσετε ότι συμβιβάζομαι με την κατάσταση. Απλώς βάζω κάτω κάποια δεδομένα…