Φόνος εκ προμελέτης η δολοφονία της Έ. Ζαρή από την αδελφή της

{loadposition ba_textlink}

Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε σήμερα την έφεση που καταχώρησε η 36χρονη Ευτυχία Ζαρή, η οποία τον Δεκέμβρη του 2010 καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση για τον εκ προμελέτης φόνο της μικρής της αδελφής Έλλης Ζαρή, 25 χρόνων.

Το ειδεχθές έγκλημα διαπράχθηκε στις 15 Αυγούστου 2008, όταν η Ευτυχία με δύο πυροβολισμούς με κυνηγετικό όπλο σκότωσε την αδελφή της. Η Ευτυχία Ζαρή παραδέχθηκε ότι επέφερε το θάνατο στην αδελφή της ισχυριζόμενη όμως ότι αυτό δεν είχε γίνει προμελετημένα, αλλά από ατύχημα.

Το Δικαστήριο απέρριψε σήμερα και τους 136 λόγους έφεσης που καταχώρησε ο συνήγορος της πρώτης γυναίκας ισοβίτισσας στην Κύπρο κατά της πρωτόδικης απόφασης.

Σύμφωνα με την ομόφωνη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, την οποία ανέγνωσε ο Πρόεδρος του Μύρωνας Νικολάτος, τα κύρια ζητήματα που εγείρονται με τους 136 λόγους έφεσης είναι ζητήματα αξιοπιστίας των μαρτύρων, ψυχικής υγείας της εφεσείουσας, έλλειψης προμελέτης και δίκαιης δίκης.

Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας από το Κακουργιοδικείο δεν είναι καθ` οιονδήποτε τρόπο μεμπτή χωρίς να εντοπίζει οποιοδήποτε στοιχείο που να δείχνει ότι η αξιολόγηση του Κακουργιοδικείου θα πρέπει να ανατραπεί.

Σύμφωνα με την απόφαση, κανένας από τους λόγους έφεσης που αφορούν στην αξιοπιστία των μαρτύρων και την αξιολόγηση της μαρτυρίας από το Κακουργιοδικείο δεν ευσταθεί.

Το Δικαστήριο αναφέρει επίσης ότι “στη βάση της ενώπιον του Κακουργιοδικείου μαρτυρίας, κρίνουμε ότι το Κακουργιοδικείο ορθά κατέληξε ως προς το ζήτημα της ψυχικής υγείας της εφεσείουσας”.

Όπως αναφέρεται “η εφεσείουσα δεν αποδείχθηκε ότι κατά το χρόνο διάπραξης του εγκλήματος ενέπιπτε στις πρόνοιες του Άρθρου 12 ή είχε μειωμένη ευθύνη λόγω ψυχιατρικών διαταραχών…Η κυβερνητική ψυχίατρος που την εξέτασε κατά το χρόνο διάπραξης του εγκλήματος, τη βρήκε φυσιολογική”.

Το Δικαστήριο σημειώνει ότι “με τα προαναφερόμενα δεδομένα δεν μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο της διάπραξης του εγκλήματος, η εφεσείουσα έπασχε από οποιανδήποτε ψυχική διαταραχή κατά τρόπο που να επηρεάζει την ποινική της ευθύνη”.

Το Ανώτατο θεωρεί ότι “το Κακουργιοδικείο ορθά έκρινε ότι η εφεσείουσα, με πλήρη συνείδηση και έλεγχο των πράξεων της και διακρίνοντας το σωστό από το λανθασμένο καθώς και τη φύση και την ποιότητα των πράξεων της, και με σαφή πρόθεση να αφαιρέσει τη ζωή της αδελφής της, της έριξε τους δύο θανατηφόρους πυροβολισμούς, τον ένα μετά τον άλλο, μη επωφελούμενη από τις πολλές ευκαιρίες που είχε να αποστεί και να εγκαταλείψει τα δολοφονικά της σχέδια”.

“Κρίνουμε πως πολύ ορθά το Κακουργιοδικείο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πράξη της εφεσείουσας ήταν φόνος εκ προμελέτης” προστίθεται στην απόφαση.

“Κατά συνέπεια”, συνεχίζει η απόφαση, “η έφεση εναντίον της καταδίκης απορρίπτεται. Όσον αφορά την ποινή αυτή είναι καθορισμένη από το Νόμο και επομένως το Κακουργιοδικείο δεν θα μπορούσε να επιβάλει διαφορετική ποινή. Η πρόνοια για την ποινή δεν κρίθηκε ως αντισυνταγματική. Ο φόνος εκ προμελέτης είναι το σοβαρότερο έγκλημα και γι΄αυτό προνοείται δια βίου φυλάκιση”, καταλήγει το Ανώτατο στην απόφαση του.