Καλό Παράδεισο Παντελή…

Αυτές τις ημέρες η Κύπρος χτυπήθηκε από άδικους χαμούς νέων ανθρώπων. Μπορεί ο Παντελής να μην ήταν Ελληνοκύπριος, ωστόσο μέσω της μουσικής του και της αγάπης του για την Κύπρο τον νιώθαμε σαν δικό μας παιδί.

Αρκετοί θορυβήθηκαν για την έκταση που έχει πάρει το θέμα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ενώ καθημερινά πεθαίνουν άνθρωποι και κανείς δεν ασχολείται. Η απάντηση σε αυτό είναι η απλή λογική. Όταν σκοτώνεται κάποιος και ειδικά με αυτό τον τραγικό τρόπο η πρώτη που πενθεί είναι η οικογένεια και οι φίλοι του. Για αρκετούς στην τηλεόραση ο Παντελίδης ήταν φίλος, συνεργάζονταν και δούλευαν μαζί του. Ήταν ένα αγαπητό παιδί στα Μέσα και στους ανθρώπους που το αντιπροσωπεύουν.

Κανένας θάνατος δεν αξίζει περισσότερου σχολιασμού και πένθους από τον θάνατο κάποιου άσημου για την κοινωνία ανθρώπου. Ωστόσο σήμερα, αυτοί που παρουσιάζουν, γράφουν ή απλά συμμετέχουν στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο έχασαν ένα δικό τους άνθρωπο. Σε αυτό οφείλεται η τόση έκταση που πήρε ο θάνατος του νεαρού τραγουδιστή.

Ο Παντελής Παντελίδης υπήρξε ένα άτομο αυτοδημιούργητο που πάλεψε για να φτάσει εκεί που βρισκόταν. Δεν θα κρίνω κατά πόσο ήταν καλός τραγουδοποιός ή όχι αφού η μουσική είναι καθαρά θέμα γούστου, ωστόσο αυτό που δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς είναι ότι πάλεψε γι΄ αυτό που αγαπούσε και πέτυχε.

Σήμερα η κοινωνία αποχαιρέτησε όχι ένα τραγουδιστή, αλλά ένα άνθρωπο που πάλεψε μέσα από το δωμάτιο ενός διαμερίσματος για να φτάσει εκεί που βρισκόταν.  

Καλό Παράδεισο Παντελή. Όχι μόνο σε εσένα αλλά και σε όσους άλλους νέους που μας άφησαν πρόωρα…

Ας παραδειγματιστούμε επιτέλους και ας αποτελέσουν αυτές οι τραγωδίες αφορμή για να γίνουμε ακόμη πιο προσεχτικοί στους δρόμους.

ΥΓ: Όπως είπε και ο Πλάτωνας, «ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ο διαχωρισμός δύο πραγμάτων, του ενός απ’ το άλλο, δηλαδή της ψυχής από το σώμα».

Καλό κουράγιο σε όλες τις μάνες που αναγκάζονται να θάψουν τα παιδιά τους. Μην στεναχωριέστε, τα παιδιά σας θα ζουν για πάντα στις καρδιές σας…

 

*Για τον Πάμπο και την Χρυσοστόμη…