Φεστιβάλ Κανών: Στη Μανίλα της μιζέριας και της διαφθοράς

{loadposition ba_textlink}

Δυο γνωστοί στο φεστιβάλ των Κανών σκηνοθέτες, ο Φιλιππινέζος Μπριλάντε Μεντόζα και οι αδερφοί Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν παρουσίασαν σήμερα τις δυο θαυμάσιες ταινίες τους ,τη “Ma`Rosa” και το “Άγνωστο κορίτσι”, αντίστοιχα, στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Κανών. Ο Μεντόζα εστιάζει την κάμερά του στο δράμα της Μαμάς Ρόζα, ιδιοκτήτριας ενός μικρού μαγαζιού – περισσότερο περιπτέρου – που, πίσω από τα κουφέτα και τα τσιγάρα που φαινομενικά πουλάει, προμηθεύει μεθαμφεταμίνη σε διάφορους θλιβερούς τζάνκης. Τον Μεντόζα δεν τον ενδιαφέρουν τόσο οι άνθρωποι που διακινούν το λαθρεμπόριο όσο η καταγραφή του φαύλου κύκλου στον οποίο εμπλέκονται οι διάφορες φτωχές, χωρίς κανένα καλύτερο μέλλον, οικογένειες σε μια χώρα όπου κυριαρχεί η φτώχεια, η εκμετάλλευση και η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα.

Λίγο μετά τα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας, η Μα Ρόζα και ο άντρας της θα συλληφθούν από την αστυνομία και θα αναγκαστούν, για να σώσουν την οικογένειά τους, να καταδώσουν τον διακινητή που τους προμηθεύει τα ναρκωτικά. Όπως όμως ανακαλύπτουμε στη συνέχεια, τη Ρόζα έχει καταδώσει ένας τζάνκης, από εξαναγκασμό κι αυτός, για να σώσει τον αδερφό του από τη φυλακή. Εκείνο όμως που ακολουθεί δεν είναι η φυλάκιση ή η προσαγωγή των “ενόχων” στο δικαστήριο. Οι αστυνομικοί που τους συλλαμβάνουν ανήκουν σε μια ειδική από ότι φαίνεται ομάδα διεφθαρμένων μπάτσων, οι οποίοι, με διάφορους τρόπους, και με την ανοχή του αστυνομικού τμήματος της περιοχής, τους εκβιάζουν για να τους αποσπάσουν μεγάλα ποσά χρημάτων. Έτσι, στην αρχή, τα τρία παιδιά τους, και στη συνέχεια η ίδια η Ρόζα, αρχίζουν ένα βασανιστικό αγώνα να μαζέψουν, από συγγενείς και φίλους, το απαιτούμενο ποσό για να γλιτώσουν από τη φυλακή.

Με συνεχή τράβελινγκ μέσα από τους δρόμους των πιο φτωχών και άθλιων συνοικιών της Μανίλας, με μια, με μουντά χρώματα, φωτογραφία, με τη μορφή της Μαμάς Ρόζας να κυριαρχεί (συγκλονιστική η ερμηνεία της Ζασλίν Χοσέιν) και με ένα σε βάθος ρεαλισμό, συχνά με νατουραλιστικές πινελιές, που φέρνουν στο νου τις ταινίες του Παζολίνι (ιδιαίτερα το “Ακατόνε” και τη “Μάμα Ρόμα”), ο Μεντόζα καταγράφει τη μιζέρια και την αθλιότητα της ζωής μεγάλης μερίδας μιας χώρας (σε μια σπαρακτική σκηνή, ο νεαρός γιος της Ρόζας εκδίδεται για να συμπληρώσει το ποσό που τους ζητούν οι μπάτσοι), χώρας όπου κυριαρχεί η φτώχεια και η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και όπου οι απλοί, παγιδευμένοι σε ένα σύστημα άγριας εκμετάλλευσης, φτωχοί άνθρωποι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Μπορεί προσωρινά η Ρόζα και η οικογένεια της να έχουν γλιτώσει τη φυλακή αλλά τους περιμένει μια το ίδιο θλιβερή, χωρίς διέξοδο, ζωή. Μια συναρπαστική, συγκλονιστική ταινία, από τις καλύτερες που είδαμε μέχρι στιγμής στο φεστιβάλ.

Από τους βραβευμένους δυο φορές με το Χρυσό Φοίνικα των Κανών, αδερφούς Νταρντέν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε εξαιρετικές, δοσμένες πάντα με ένα ρεαλιστικό στιλ, ταινίες. Ταινίες, στις οποίες ο άνθρωπος, όπως και στις ταινίες του Βρετανού Κεν Λόουτς, είναι πάντα στο επίκεντρο, κι όπου το περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο. Το ίδιο συμβαίνει και με τη νέα τους ταινία, “Το άγνωστο κορίτσι”, που καταπιάνεται με το θέμα της ενοχής. Η ταινία ακολουθεί την έρευνα μιας νεαρής γιατρού (πολύ καλή στο ρόλο η Αντέλ Ενέλ) να ανακαλύψει την ταυτότητα ενός αγνώστου κοριτσιού που αρνήθηκε να το βοηθήσει και που στη συνέχεια βρέθηκε νεκρό.

Οι Νταρντέν αφηγούνται την έρευνα μέσα από λιτές σκηνές, ακολουθώντας, με ένα με άνεση ρυθμό, την ηρωίδα τους στις διάφορες προσπάθειές της να μάθει κάτι για το νεκρό κορίτσι, για το θάνατο του οποίου αισθάνεται ενοχή. Προσπάθειες που τη φέρνουν αντιμέτωπη με διάφορους ασθενείς της που αρχικά αποφεύγουν να της αποκαλύψουν τη σχέση τους με το κορίτσι, με το δόκιμο βοηθό της, αλλά και με ανθρώπους του υποκόσμου, και που τελικά την οδηγούν όχι απλά σε αυτό που αναζητά αλλά και σε μια αυτογνωσία που της επιτρέπει να γίνει καλύτερη και πιο ανθρώπινη γιατρός. Μπορεί με την ταινία τους αυτή οι Νταρντέν να μην προσθέτουν τίποτα στο μέχρι σήμερα έργο τους (“Δυο μέρες, μια νύχτα”, “Το παιδί με το ποδήλατο”, “Ροζέτα”), κατάφεραν όμως να μας δώσουν μια ακόμη όμορφη, δοσμένη με την ανθρωπιά που τους ξεχωρίζει, ταινία.

Η Ρόδος αντικαθιστά την Κύπρο σε γαλλοελληνική παραγωγή
———————————————————————————-

Η Ρόδος αντικαθιστά την Κύπρο, όπου υποτίθεται πως εκτυλίσσεται η γαλλοελληνική παραγωγή “Γυρίζοντας τον κόσμο” (στο τμήμα “Ενα κάποιο βλέμμα”), που σκηνοθέτησαν οι Γαλλίδες αδερφές Μιριέλ και Ντελφίν Κουλέν. Μια ταινία γύρω από τη θέση της γυναίκας που προσπαθεί να βρει το δικό της ανεξάρτητο δρόμο σε έναν αντρικό κόσμο βίας και παραλογισμού. Οι δυο πρωταγωνίστριες της ταινίας, η Ορόρ και η Μαρίν, που μεγάλωσαν μαζί στη γαλλική επαρχία, κατατάσσονται στο στρατό με στόχο να ταξιδέψουν και να γνωρίσουν τον κόσμο. Όταν τις συναντάμε, επιστρέφουν από το Αφγανιστάν όπου είχαν υπηρετήσει, και έχουν καταλήξει σε ένα ενδιάμεσο σταθμό, σε ένα ξενοδοχείο πολυτελείας στην Κύπρο, όπου υπόκεινται (μαζί με άλλους στρατιώτες) σε ομαδική ψυχοθεραπεία και ασκήσεις χαλάρωσης. Η αναβίωση όμως της μάχης θα οδηγήσει σε απρόσμενα βίαια ξεσπάσματα. Οι αδερφές Κουλέν αφηγούνται με ρυθμό και σιγουριά τη δοκιμασία των δυο κοριτσιών, με μια κάμερα που τις ακολουθεί διαρκώς, αποσπώντας πολύ καλές ερμηνείες από τις δυο πρωταγωνίστριες της, την Αριάν Λαμπέντ και την Σοκό, για να μας προσφέρουν μιαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αντιπολεμική τελικά ταινία.

Πηγή: KYΠΕ