Κάνες: Πνοή ανανέωσης από το Ιράν

Ενα χρόνο μετά την εμφάνισή τους, μαζί, στις Κάνες, όταν ανέβαιναν το κόκκινο χαλί, τον Μάιο του 2015, για την έναρξη του φεστιβάλ με τη ταινία “Mad Max: ο δρόμος της οργής”, το τότε ζευγάρι, Σον Πεν και Σαρλίζ Θέρον, προσπάθησαν φέτος, παρόλο που η Σαρλίζ πρωταγωνιστεί στην ταινία του Πεν, “The Last Face”, να κρατήσουν, όσο το δυνατό, μεγαλύτερες αποστάσεις. Έτσι, μετά την εμφάνισή τους, στη συνέντευξη τύπου, όπου, ανάμεσά τους, κάθισαν η Αντέλ Εξαρχόπουλος και ο Χαβιέ Μπαρντέμ, στη χθεσινοβραδινή επίσημη προβολή της ταινίας, το πρώην ερωτευμένο ζευγάρι, που χώρισε 15 περίπου μέρες μετά την περσινή του εμφάνιση στις Κάνες, ανέβηκε το κόκκινο χαλί όσο το δυνατό πιο μακριά ο ένας από τον άλλο – μικρή παρένθεση, στο τέλος της προβολής, στη έξοδο από το Μέγαρο του φεστιβαλ, η Σαρλίζ, σε είδος τελευταίου αποχωρισμού, πλησίασε και, πράγμα που ικανοποίησε ιδιαίτερα τους παπαράτσι, αγκάλιασε τον Σον.

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ δεν έπαψε να εντυπωσιάζει με τους ρόλους της, που τους ερμηνεύει, πάντα, με ξεχωριστή δύναμη και πάθος, και που δίκαια της χάρισαν αμέτρητα βραβεία σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ (από Κάνες και Βενετία μέχρι Βερολίνο και Μόσχα), χωρίς να ξεχνάμε τα γαλλικά Σεζάρ και τα βραβεια της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Το ίδιο πάθος χαρακτηρίζει και την ερμηνεία της 50χρονης γυναίκας που βιάζεται από έναν άγνωστο και η οποία αργότερα προσπαθεί να τον ανακαλύψει, στην ταινία “Elle” του Πολ Φερχόφεν, του Ολλανδού σκηνοθέτη που ξεκίνησε γυρίζοντας στη χώρα του με μερικές εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ταινίες (“Ο 4ος άνθρωπος”, “Σάρκα και αίμα”) πριν μετακομίσει στο Χόλιγουντ και καταπιαστεί με εμπορικά μπλόκ-μπάστερ (“Ρόμποκοπ: ο μπάτσος του σύμπαντος”, “Ολική αναφορά”, “Στρατιώτες του σύμπαντος”).

Ευτυχώς, στη νέα αυτή ταινία, ο Φερχόφεν, αφού πρώτα προσπάθησε και απέτυχε να βρει Αμερικανό χρηματοδότη, στράφηκε τελικά στην Ευρώπη για ενίσχυση, καταφέρνοντας να φτιάξει μια ταινία στο πνεύμα βασικά των πρώτων ταινιών του. Μπορεί η ταινία να μην είναι από τις καλύτερες που μας έδωσε, σίγουρα όμως ειναι πολύ καλύτερη από τις αμερικανικές παραγωγές του, και πρόσφερε ένα πολύ καλό ρόλο στην Ιζαμπέλ. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ο Φερχόφεν σχεδιάζει να εγκαταλείψει το Χόλιγουντ που στο παρελθόν του πρόσφερε τη δόξα. “Θα το εγκαταλείψω μόνο αν κερδίσει τις εκλογές ο Τραμπ”, ανέφερε ο σκηνοθέτης. Αν και τα πράγματα σήμερα, στη Μέκκα του κινηματογράφου, είναι στείρα και απογοητευτικά, όπως σχολίασε. “Οι ταινίες γυρίζονται για να ικανοποιήσουν παιδιά και μεγάλους. Τα στούντιο τα ισοπεδώνουν όλα. Γι` αυτό, πώς να κάνεις κάτι που να ξεχωρίζει και που να έχει ενδιαφέρον;”

Με την ταινία του “Ο πελάτης” ο διάσημος Ιρανός σκηνοθέτης Ασκάρ Φαρχάντι (Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας για το “Ενας χωρισμός”) επιστρέφει στα γνωστά του θέματα: προσωπικά και άλλα προβλήματα που απασχολούν το άτομο και που τον φέρνουν αντιμέτωπο όχι μόνο με την κοινωνία στην οποία ζει αλλά και με τον ίδιο εαυτό του. Με το νεορεαλιστικό (συχνά νατουραλιστικό) στιλ που κυριαρχεί σε ολόκληρο το έργο του, ο Φαρχάντι παρακολουθεί έναν ηθοποιό και τη γυναίκα του που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το ξαφνικά ετοιμόρροπο διαμέρισμά τους (ενώ ετοιμάζουν το ανέβασμα του “Θανάτου του εμποράκου” του Μίλερ) και μετακομίζουν στο διαμέρισμα που τους προσφέρει ένας συνάδελφος, διαμέρισμα το οποίο μόλις έχει εγκαταλείψει μια μυστηριώδης γυναίκα.

Η απρόσμενη επίθεση και ο βιασμός της γυναίκας του από έναν άγνωστο, που φαίνεται να έχει κάποια σχέση με τη μυστηριώδη πρώην ένοικο, μετατρέπει τον μέχρι τους λογικό σύζυγο σε άνθρωπο εκδικητικό που αρχίζει με μανία να ψάχνει τον δράστη. Ύστερα από ένα πρώτο ήρεμο ξεκίνημα, που τοποθετεί τα πρόσωπα και τα γεγονότα σε ενα συγκεκριμένο περιβάλλον (η γυναίκα, που φοβάται πως το επεισόδιο θα την εκθέσει και θα την ντροπιάσει, αποφεύγει να αποκαλύψει στον σύζυγο τι ακριβώς συνέβηκε, ενώ του ζητά να μην το αναφέρει σε κανένα στο θέατρο, ούτε να καταφύγει στην αστυνομία), ο Φαρχάντι υιοθετεί το στιλ του θρίλερ για να καταγράψει την έρευνα του συζύγου που τελικά θα τον οδηγήσει σε μια απρόσμενη αποκάλυψη.

Πηγή: KYΠΕ