Κραυγή αγνοούμενων!

{loadposition ba_textlink}

Προς
κ. Χρύσανθο Χρυσάνθη
Προϊστάμενο Υπηρεσίας Αγνοουμένων

Αξιότιμε κ. Χρυσάνθη,

Την Τετάρτη 18 Μαΐου 2016 επικοινώνησα μαζί σας τηλεφωνικώς, ζητώντας σας να μου απαντήσετε σε
δύο απορίες που είχα σχετικά με μια απαντητική επιστολή που είχα λάβει από την υπηρεσία σας. Για
τρεις ολόκληρες ώρες, τα λόγια σας με προβλημάτιζαν και προσπαθούσα να δεχτώ την όλη σας συμπεριφορά. Πιστεύω πως η αδιαφορία, κύριε Χρυσάνθη, δεν περιλαμβάνεται στο συμβόλαιο
εργοδότησής σας, ως Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Αγνοουμένων.

Όταν κάποιος επικοινωνεί μαζί σας, δεν επικοινωνεί γιατί δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει. Επικοινωνεί
είτε γιατί έχει κάτι να δηλώσει, όσον αφορά τους αγνοουμένους, είτε για να ζητήσει απλώς μια
επιβεβαίωση ότι η υπηρεσία σας κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για την εξακρίβωση της τύχης των
συμπατριωτών μας. Είναι καθήκον σας, κύριε Χρυσάνθη, όχι μόνο να ακούσετε αλλά και να δείξετε (αν δεν το νιώθετε) ένα ψεύτικo ενδιαφέρον ή έστω μια ψεύτικη κατανόηση.

Όλοι εμείς που έχουμε αγνοούμενους ανθρώπους είμαστε οι πρώτοι που έχουμε δικαίωμα να
γνωρίζουμε και την παραμικρή πληροφορία που έχετε. Οφείλετε και είναι καθήκον δικό σας, και της κάθε κυβέρνησης, να ενημερώνετε τους γονείς ή τους συγγενείς των αγνοουμένων για τις
τελευταίες μέρες που εθεάθη ο δικός τους άνθρωπος, νεκρός ή ζωντανός. Γιατί, κύριε Χρυσάνθη, πρέπει η μάνα ή ο πατέρας ενός αγνοουμένου να κάνει σενάρια μέσα στο μυαλό του, με πληροφορίες που πιθανόν να άκουσε και να μην είναι εξακριβωμένες, τη στιγμή που εσείς έχετε μαρτυρίες από τους ανθρώπους που είδαν για τελευταία φορά τους ανθρώπους αυτούς;

Πώς θέλετε μια μάνα του 1974, που σήμερα θα είναι πιθανόν 80 χρονών, ή και μεγαλύτερη, να γνωρίζει ότι έχει το δικαίωμα να ζητήσει να της δοθούν οι τελευταίες καταθέσεις από μαρτυρίες ατόμων που είδαν για τελευταία φορά τα αγαπημένα της πρόσωπα; Δεν θα έπρεπε όλοι εμείς να έχουμε ενημερωθεί εδώ και χρόνια ότι έχουμε αυτό το δικαίωμα;

Η απάντηση που μου δώσατε «Αυτή την πολιτική βρήκα όταν ανέλαβα και αυτή ακολουθώ» δείχνει πραγματικά πόσο ξεχασμένοι και αδιάφοροι είναι οι αγνοούμενοι για εσάς και την Κυπριακή Δημοκρατία. Όταν κάποιος, λοιπόν, επικοινωνεί μαζί σας και σας λέει ότι έχει καινούριες πληροφορίες για αγνοουμένους, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να ρωτάτε είναι το όνομα του αγνοουμένου.

Έχουν ονόματα, ξέρετε, αυτοί οι άνθρωποι, δεν είναι πλάσματα της φαντασίας μας. Εσείς, από την
άλλη, ούτε καν ρωτήσατε να μάθετε τι πληροφορίες είναι αυτές και ποιον αφορούν. Ντροπή σας!
Τι; Μήπως έχουμε γίνει βάρος στην Κυπριακή Δημοκρατία; ‘Η μήπως έχετε διαγράψει όλους αυτούς τους συμπατριώτες μας και οποιαδήποτε νέα πληροφορία δεν σας αφορά; Ή μήπως θεωρείτε ότι 42 χρόνια είναι πολλά για να ασχολείται κάποιος με τους αγνοουμένους; Όσο δικαίωμα έχετε εσείς, κύριε Χρυσάνθη, στη ζωή και στον τόπο αυτό που ζούμε, τόσο – και ίσως ακόμα περισσότερο – έχουν και οι άνθρωποι αυτοί, που είτε πολέμησαν, είτε ήταν άμαχοι πολίτες και των οποίων η τύχη αγνοείται.

Αυτό που διαβάζετε τώρα δεν είναι ένα παράπονο που έρχεται από έναν θυμωμένο συγγενή
αγνοουμένων. Είναι μια κραυγή των συμπατριωτών μας που στάθηκαν στην πρώτη γραμμή και
πολέμησαν, προκειμένου να υπερασπιστούν τον τόπο τους. Είναι οι συμπατριώτες μας, που δεν
πέταξαν τα όπλα, ούτε εγκατέλειψαν τη μάχη, αλλά έμειναν μέχρι την τελευταία στιγμή, για να
πολεμήσουν και για να μπορούμε όλοι οι Κύπριοι να ζούμε ακόμη ελεύθεροι, έστω σε μια μοιρασμένη πατρίδα.

Είναι η κραυγή των συμπατριωτών μας που πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τους Τούρκους, βασανίστηκαν άγρια και επέστρεψαν πίσω με πληγές, που τις κουβαλούν μέσα τους μέχρι σήμερα. Είναι η κραυγή των μικρών παιδιών που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να μεγαλώσουν και να δημιουργήσουν οικογένειες, παρά μόνο δολοφονήθηκαν άνανδρα από τους Τούρκους.
Είναι η κραυγή των γυναικών που βιάσθηκαν μπροστά στα μάτια των συζύγων και των παιδιών τους.

Είναι η κραυγή των πατεράδων, των μανάδων και των συγγενών των αγνοουμένων, που η κάθε
καινούρια μέρα που ξημερώνει είναι μια μέρα αβάστακτου πόνου. Μια κόλαση συναισθημάτων, που και ο καλύτερος συγγραφέας δεν θα έβρισκε τα λόγια για να την περιγράψει.

Κύριε Χρυσάνθη, την επόμενη φορά που κάποιος θα επικοινωνήσει μαζί σας και θα σας αναφέρει τη λέξη «αγνοούμενος», να σταθείτε προσοχή, με το κεφάλι σκυφτό, προς ένδειξη ευγνωμοσύνης και σεβασμού για τους αγνοουμένους.

Νίνα Σάββα Ππόλου,
Εκ μέρους των
Παύλου και Χρίστου Σάββα Ππόλου