Άλλοι δύο ψυχίατροι στη θανατική ανάκριση

Η συγκλονιστική περίπτωση της αυτοκτονίας 23χρονου χρήστη ναρκωτικών, με πτώση του από την ταράτσα πολυκατοικίας στη Λευκωσία

Του Μάριου Δημητρίου

Με την αντεξέταση των κυβερνητικών ψυχιάτρων Ανδρέα Κουδουνά και Ειρήνης Γεωργίου, από τον Μιχάλη Παρασκευά, δικηγόρο της μητέρας νεαρού αυτόχειρα, χρήστη ναρκωτικών, συνεχίστηκε την Τετάρτη 10 Ιανουαρίου 2018 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, η διαδικασία της θανατικής ανάκρισης, για τις συνθήκες του θανάτου του νεαρού, με θανατικό ανακριτή, τον Δικαστή Χρίστο Ρασπόπουλο.

Ο 23χρονος Α.Β. είχε νοσηλευτεί στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Αθαλάσσας, με ψύχωση συνδεδεμένη με τη χρήση ναρκωτικών, στις 11 – 23 Ιουνίου 2014, στις 4 – 19 Αυγούστου 2014, στις 18 – 27 Σεπτεμβρίου 2014 και στις 14 – 15 Απριλίου 2015. Στις 15 Ιουνίου 2015, έξι μέρες μετά τα 23α γενέθλιά του, ανέβηκε στην ταράτσα πενταόροφης πολυκατοικίας στη λεωφόρο Δημοσθένη Σεβέρη στη Λευκωσία και έπεσε στο κενό, βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο. Τις τελευταίες τρεις βδομάδες πριν τον θάνατό του, διέμενε με τη γιαγιά του, μητέρα του πατέρα του, στην περιοχή Λυκαβητού. Από τις εξετάσεις στο αίμα του, ανιχνεύθηκαν ναρκωτικές ουσίες. Ήταν χρήστης ναρκωτικών από τα 17 του χρόνια και σύμφωνα με ψυχιατρικές εκθέσεις, «παρουσίαζε ψυχωσικά συμπτώματα και υπό το κράτος στερητικών, γινόταν απειλητικός, αυτοκαταστροφικός ή ετεροκαταστροφικός, ενώ η κατάσταση του, επιδεινώθηκε τον τελευταίο μήνα πριν την αυτοκτονία του».

Ο Μιχάλης Παρασκευάς, σε δήλωσή του στην «24», χαρακτήρισε «πολύ σημαντική», την ακρόαση της 10ης Ιανουαρίου 2018, προσθέτοντας ότι «αυτή η θανατική ανάκριση, υποδείχνει στο κράτος, την ανάγκη να αλλάξει την πρακτική και την πολιτική αντιμετώπισης τέτοιων σοβαρών περιπτώσεων χρηστών ναρκωτικών, που έχουν ψυχωσική συμπεριφορά».

«Έγνοια μου, ήταν να προστατεύσω το παιδί μου»

Στις 28 Απριλίου 2015, τρεις μήνες πριν την αυτοκτονία του, η μητέρα του νεαρού, η οποία είχε χωρίσει από τον πατέρα του από το 2000, είχε υποβάλει γραπτό παράπονο στην Επιτροπή Εξέτασης Παραπόνων Ασθενών, για την παροχή φροντίδας υγείας, κατά την εξέτασή του στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών (ΤΑΕΠ), του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, στις 30 Μαρτίου 2015, από τη Β. Διευθύντρια του ψυχιατρικού νοσοκομείου Αθαλάσσας, ψυχίατρο Δρα Μαρία Πίττα και από τον ειδικευόμενο ψυχίατρο Δρα Ανδρέα Κουδουνά, που έκριναν ότι δεν χρήζει νοσηλείας ο γιος της, στο νοσοκομείο Αθαλάσσας. Η μητέρα αναφέρει στην επιστολή της ότι «οι δύο γιατροί, δεν έδωσαν τη δέουσα σημασία στο σοβαρό ιστορικό του γιου μου, αλλά πήραν αυτή την απόφαση, με βάση μεμονωμένα κριτήρια και χωρίς να λάβουν υπόψη, τη γενική κλινική εικόνα. Εγώ επιμένω ότι δεν μπορεί κανένας να ξέρει αν θα πραγματοποιήσει τις απειλές του αυτές και η πρώτιστη μου έγνοια, ήταν να προστατεύσω το παιδί μου που απειλεί να αυτοκτονήσει και μετά τον εαυτό μου. Αν συμβεί οτιδήποτε, εγώ προσωπικά θα θεωρήσω αυτούς τους δύο γιατρούς, υπεύθυνους». Επιστολή που η Επιτροπή έλαβε στις 22 Απριλίου 2015 από τη Δρα Μαρία Πίττα, αναφέρει μεταξύ άλλων, ότι κατά την εξέτασή του, «δεν διαπιστώθηκε αυτοκαταστροφική, ή ετεροκαταστροφική συμπεριφορά από τον νεαρό, ούτε ψύχωση για την οποία θα έπρεπε να νοσηλευτεί και δεν παραπέμφθηκε στο ψυχιατρικό νοσοκομείο».

«Ανέφερε στους γονείς του ότι ήθελε ν’ αυτοκτονήσει»

Δύο βδομάδες μετά την απόφαση της Δρα Μαρίας Πίττα να μην παραπεμφθεί ο νεαρός στο ψυχιατρικό νοσοκομείο για εισαγωγή και νοσηλεία, άλλη κυβερνητική ψυχίατρος, η Δρ. Ειρήνη Γεωργίου, ζήτησε τη νοσηλεία του, στο ψυχιατρείο. Αντεξετάζοντας τη Δρα Πίττα, στη διαδικασία της θανατικής ανάκρισης στις 7 Νοεμβρίου 2017, ο δικηγόρος Μ. Παρασκευάς τη ρώτησε, «τι άλλαξε και η συνάδελφός σας (Ειρήνη Γεωργίου), ζήτησε τη νοσηλεία του;». Η Δρ. Πίττα απάντησε ότι «η ψυχική κατάσταση ενός ατόμου που κάνει χρήση, είναι διαφορετική από τη μια ώρα, στην άλλη». Σε ερώτηση του Μιχάλη Παρασκευά, «πώς γνωρίζετε αν την ώρα που τον εξετάζατε, ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών;», η Δρ. Πίττα απάντησε «εξετάζοντάς τον, μιλώντας μαζί του, κάνοντάς του ερωτήσεις. Δεν εξέφρασε καμιά ψυχωσική συμπτωματολογία, εκείνη τη μέρα στην εξέταση».

Ο Μιχάλης Παρασκευάς, αναφέρθηκε σε ιατρική έκθεση, ημερομηνίας 14 Απριλίου 2015, της ειδικευόμενης ψυχιάτρου Εύας Μπέλλα, ενώ ο νεαρός φιλοξενείτο στο Θάλαμο 23 (εισδοχής αντρών) του νοσοκομείου Αθαλάσσας, με βάση Διάταγμα Υποχρεωτικής Προσωρινής Νοσηλείας (και αφού το Διάταγμα Υποχρεωτικής Ψυχιατρικής Εξέτασης, το είχε εκτελέσει η Δρ. Ειρήνη Γεωργίου).

Αναφέρεται στην έκθεση αυτή, ότι «έστελνε απειλητικά μηνύματα στη μητέρα του, ζητούσε χρήματα, ανέφερε στην ίδια και στον πατέρα του, ότι θέλει να αυτοκτονήσει. Επίσης παρατήρησαν ψυχωσική συμπτωματολογία (πιθανόν επί χρήσης), τις τελευταίες ημέρες. Στη συνέντευξη, ο ίδιος είναι ήρεμος, συνεργάσιμος, αν και ευέξαπτος, κάποιες στιγμές. Αρνείται ψευδαισθήσεις και δεν εκφράζει παραληρηματικές ιδέες στην παρούσα φάση. Αρνείται αυτοκτονικό ιδεασμό. Αναφέρει ότι χειριστικά, όντως ανέφερε στους οικείους του, ότι θα αυτοκτονήσει. Υπάρχει ιστορικό με προηγούμενες απόπειρες (τρεις, αναφέρουν οι γονείς). Παραδέχεται χρήση κάνναβης (συνεχίζει) και παλαιότερα κοκαϊνης και χρήση crystal (τελευταία, πριν 2-3 μήνες). Αναγνωρίζει ότι στο παρελθόν, υπό επήρεια ουσιών, παρουσίαζε ψυχωσικά συμπτώματα. Δηλώνει απογοητευμένος από τα προγράμματα απεξάρτησης και μάλλον δεν έχει ιδιαίτερη κινητοποίηση, για να ξανα-ενταχθεί. Αναφέρει ότι παρακολουθείται από τον Δρα Βερεσιέ και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή (Haldol, Akineton, Abilify, Hipnosedon και Oxycontin), χωρίς να είναι σίγουρος για την ακριβή δοσολογία. Διάγνωση: Χρήση ουσιών, επαγόμενη ψυχωσική διαταραχή. Τέθηκε σε φαρμακευτική αγωγή».

Μετακόμισε και κρυβόταν από τον ίδιο τον γιο της

Έγραφε στη σχετική επιστολή της, στην Επιτροπή Εξέτασης Παραπόνων Ασθενών, η μητέρα του αυτόχειρα: «Ο γιος μου Α.Β. είναι 22 χρονών και είναι χρήστης ναρκωτικών. Η χρήση ουσιών, του έχει προκαλέσει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και λάμβανε φαρμακευτική αγωγή με ψυχοφάρμακα, τα τελευταία 4 χρόνια περίπου. Εδώ και κάποιους μήνες, ο γιος μου έχει γίνει πάρα πολύ επιθετικός. Οι απειλές του, εστιάζονται κυρίως σε μένα και στον εαυτό του. Μου ζητά πάρα πολλά λεφτά καθημερινά, για να συνεχίζει τη χρήση. Εγώ αρνούμαι – δεν έχω να του δώσω λεφτά γι’ αυτό το σκοπό και έτσι απειλεί να με σκοτώσει, ή να αυτοκτονήσει ο ίδιος, ή να βάλει φωτιά στο σπίτι, καθώς θα είναι και ο ίδιος μέσα. Λόγω της επιθετικής του συμπεριφοράς, εγώ αναγκάστηκα να φύγω από το σπίτι μου και να μετακομίσω σε άλλο μέρος που δεν γνωρίζει και κρύβομαι. Ο ίδιος, συνεχίζει να μένει μόνος του, στο σπίτι μου. Παρόλο που έφυγα από το σπίτι, συνεχίζει να με απειλεί τηλεφωνικώς, αλλά και γραπτώς, με sms και email. Κατάγγειλα τις απειλές θανάτου, στον Αστυνομικό Σταθμό Λυκαβητού (22 Φεβρουαρίου 2015) και στο ΤΑΕ (20 Μαρτίου 2015). Δεν θεωρώ ότι οι απειλές του είναι απλώς απειλές, αλλά υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να τις πραγματοποιήσει. Για να προστατεύσω τόσο τον ίδιο, που απειλούσε να αυτοκτονήσει ή να βάλει φωτιά, όσο και τον εαυτό μου και τυχόν άλλους, αναγκάστηκα στις 27 Μαρτίου 2015 να εκδώσω μέσω Δικαστηρίου, Διάταγμα για Υποχρεωτική Εξέταση από κυβερνητικό ψυχίατρο και ήταν η πέμπτη φορά, αφού προηγήθηκαν άλλες τέσσερις νοσηλείες. Λόγω της ιδιορρυθμίας της κατάστασης (ζει μόνος του και δεν ανοίγει την πόρτα, ούτε απαντά τηλέφωνα στους αστυνομικούς), χρειάστηκαν 4 μέρες για να εκτελέσει η Αστυνομία, το Διάταγμα».

«Μου κάνει τρομακτική εντύπωση»…

Στη διαδικασία της θανατικής ανάκρισης της 10ης Ιανουαρίου 2018 ενώπιον του Δικαστή Χρίστου Ρασπόπουλου, με την δικηγόρο Ευφροσύνη Κακούρη να εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα και στην παρουσία της μητέρας του θανόντος, ο δικηγόρος Μιχάλης Παρασκευάς ρώτησε τον ψυχίατρο Ανδρέα Κουδουνά, που ως ειδικευόμενος, ήταν παρών στην εξέταση του Α.Β. από τη ψυχίατρο Δρα Μαρία Πίττα, στις 30 Μαρτίου 2015, «ποιες ενέργειες έκανε η κυρία Πίττα, για να διαπιστωθεί τι είδους ουσίες έπαιρνε ο νεαρός». Η απάντηση του Δρα Κουδουνά, ήταν ότι «λήφθηκε ιστορικό, μιλώντας με τον ασθενή». Αντιδρώντας ο δικηγόρος, χαρακτήρισε «πρωτοφανές» το γεγονός αυτό, αναφέροντας ότι «ένας χρήστης σκληρών ναρκωτικών, ενδεχομένως μπορεί να πει οτιδήποτε, για τους δικούς του λόγους».

Με βάση τις σημειώσεις μας, διεξήχθη ακολούθως μεταξύ Μ. Παρασκευά και Α. Κουδουνά, ο ακόλουθος διάλογος:

-«Πώς μπορεί ένας ψυχίατρος να βασιστεί στο τι θα του πει ένας χρήστης ναρκωτικών και να ξέρει ότι αυτό, όντως ισχύει; Μπορούσατε να γνωρίζετε αν ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών, τη στιγμή που σας μιλούσε κατά την εξέταση;».

-Για να το γνωρίζεις αυτό, πρέπει να προβείς στις απαραίτητες εξετάσεις.

-Όταν κάποιος είναι υπό την επήρεια ναρκωτικών δεν αλλοιώνεται η συμπεριφορά του;

-Μπορεί να αλλοιωθεί, μπορεί και όχι, η συμπεριφορά του.

-Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν η πρώτη φορά που τον είδατε;

-Η πρώτη και μοναδική.

Πώς μπορούσατε να γνωρίζετε αν ήταν αλλοιωμένη ή όχι η συμπεριφορά του, εφόσον δεν τον είχατε ξαναδεί;

-Ο ψυχίατρος κλήθηκε να αποφασίσει αν ένας ασθενής χρήζει υποχρεωτικής νοσηλείας και όχι κατά πόσο τροποποιήθηκε η συμπεριφορά του.

-Σας υποβάλλω ότι ως επί καθήκοντι ψυχίατρος, η Δρ. Πίττα, έπρεπε να προβεί σε αυτή την εξέταση, για να διαπιστώσετε κατά πόσο το παιδί εκείνη τη στιγμή, ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών και ποιών, συγκεκριμένα.

-Η επί καθήκοντι ψυχίατρος, δεν έκρινε ότι είναι απαραίτητη αυτή η εξέταση.

-Εσείς συμφωνείτε;

-Δεδομένου ότι ο νεαρός αποκάλυψε τη συστηματική και χρόνια χρήση ουσιών, θα ήταν λογικό να  υποθέσει κάποιος, ότι αν γινόταν τεστ, θα ήταν θετικό σε διάφορες ουσίες.

-Αντί να κάνετε εικασίες δεν θα έπρεπε να το διαπιστώσετε;

-Παραδέχτηκε ο ίδιος ο ασθενής ότι έκανε χρήση.

-Μου κάνει τρομακτική εντύπωση ότι οι ψυχίατροι, βασίζεστε στο τι θα σας πει κάποιος, υπό την επήρεια ναρκωτικών. Και σας υποβάλλω εκ νέου, ότι θα έπρεπε να προβείτε σε ναρκοτεστ αν ο ασθενής, ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών. Θα έπρεπε να προβείτε σε συγκεκριμένες ενέργειες, ώστε να προστατευτεί η ζωή αυτού του παιδιού. Η θέση μου είναι ότι δεν κάνατε αυτές τις ενέργειες.

-Ήμουν παρών στην εξέταση, αλλά δεν έπαιρνα εγώ αποφάσεις.

«Σας είπε ό,τι θέλατε να ακούσετε»…

Συνέχισε ο Μ. Παρασκευάς:

-Έχουμε εδώ μια μητέρα, που φτάνει στο σημείο να πάρει το παιδί της για υποχρεωτική νοσηλεία και το Δικαστήριο έκρινε ότι θα πρέπει να εξεταστεί υποχρεωτικά. Γνωρίζουμε ότι είναι χρήστης ναρκωτικών. Ενημερωθήκατε από τη μητέρα του και είδατε με τα μάτια σας, τα απειλητικά μηνύματα εναντίον της. Σας υποβάλλω ότι με αυτά τα δεδομένα, το λιγότερο που θα έπρεπε να κάνετε, ήταν να εξετάσετε αν αυτό το παιδί, ήταν υπό την επήρεια συγκεκριμένων ναρκωτικών. Γιατί η κυρία Πίττα δεν ζήτησε να δει τον φάκελο του;

-Να ρωτήσετε την ίδια. Μπορώ να σας πω από την εμπειρία μου στη διάρκεια της ειδίκευσής μου στην Κύπρο, ότι δεν είναι συνήθης τακτική, να ζητείται ο φάκελος του ασθενούς. Συζητάς με τον ασθενή που έχεις ενώπιον σου, με την οικογένεια και με άλλες πηγές, αν είναι γνωστές προηγούμενες νοσηλείες.

-Η οικογένεια μπορεί να μην έχει καν, το επίπεδο αντίληψης κάποιων δεδομένων. Η κυρία Πίττα είπε στο Δικαστήριο και στη μαρτυρία της, ότι ο νεαρός, ήταν χειριστικός. Αυτό σημαίνει ότι μπορούσε να πει ό,τι θέλατε να ακούσετε εσείς, για να τον αφήσετε ελεύθερο. Σας υποβάλλω ότι  γνώριζε, ότι για να μην τον κρατήσει η κυρία Πίττα για υποχρεωτική νοσηλεία, έπρεπε να συμπεριφερθεί με κόσμιο τρόπο και να μην προκαλεί. Επίσης σας υποβάλλω ότι ήταν με χειροπέδες, με συνοδεία αστυνομικού και εκ των πραγμάτων, δεν μπορούσε να δείξει τις πραγματικές του προθέσεις. Πώς κρίνετε ότι ενώ λίγες μέρες προηγουμένως, η κυρία Πίττα αποφάσισε να μην διατάξει υποχρεωτική νοσηλεία, άλλη ψυχίατρος, η κυρία Ειρήνη Γεωργίου, αποφάσισε να διατάξει υποχρεωτική νοσηλεία;

-Η εικόνα ενός ασθενούς μεταβάλλεται και μάλιστα γρήγορα, σε περιπτώσεις χρήσης ουσιών. Εμένα δεν με ξαφνιάζει, να αλλάξει η ψυχική κατάσταση κάποιου, από τη μια μέρα στην άλλη.

«Ενδεχομένως, υπήρχε επικινδυνότητα»

Μετά τον Δρα Α. Κουδουνά, πήρε σειρά στο εδώλιο του μάρτυρα, η κυβερνητική ψυχίατρος Δρ. Ειρήνη Γεωργίου, που ανέφερε ότι εργάζεται στις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας, από το 1994. Αντεξεταζόμενη από τον Μ. Παρασκευά και απαντώντας σε ερώτησή του, «τι σας έκανε ν’ αποφασίσετε ότι ο νεαρός, έπρεπε να νοσηλευτεί;», απάντησε ότι «είχε ψυχωσικά συμπτώματα και εκείνα που έλεγε, ήταν εκτός πραγματικότητας. Επίσης, μου είπε η μητέρα του ότι είχε κάνει πράξεις καταστροφής στο παρελθόν. Επίσης νοσηλεύτηκε στο παρελθόν και γινόταν απειλητικός, όπως μου είπαν η μητέρα και ο πατέρας του (τηλεφωνικά). Υπήρχε σοβαρή διαταραχή στη συμπεριφορά του και όταν ήταν υπό την επήρεια ουσιών, σκεφτόταν πράγματα που δεν ήταν πραγματικά, ενώ όταν ήταν σε στέρηση, γινόταν πολύ εχθρικός και απειλητικός, για να εξασφαλίσει χρήματα για τη δόση του.

-Γνωρίζετε αν την ώρα που τον εξετάσατε, ήταν υπό την επήρεια;

-Μου είπε ότι κάνει καθημερινή χρήση. Συνήθως όταν μπαίνουν στον θάλαμο εισαγωγής για νοσηλεία, τους κάνουμε τεστ. Όταν με είδε εμένα, έπαιρνε κάνναβη και crystal, όμως έπαιρνε και κοκαϊνη στο παρελθόν, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν έπαιρνε τότε που τον είδα.

-Η επίδραση της κάνναβης, είναι διαφορετική από αυτή της κοκαϊνης;

-Η κάνναβη προκαλεί ηρεμία ή ψυχωσικά συμπτώματα, ενώ η κοκαϊνη προκαλεί διέγερση, αλλά και πάλι μπορεί να προκαλέσει ψυχωσικά συμπτώματα. Το crystal meth, (σ. σ. κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη), προκαλεί συχνά οργανική βλάβη στον εγκέφαλο. Και μπορεί και διαταραχή συμπεριφοράς.

-Εκείνη τη στιγμή θεωρήσατε ότι ήταν υπό την επήρεια;

-Ναι.

-Θεωρήσατε λοιπόν ότι με αυτά τα δεδομένα, θα ήταν επικίνδυνος στον εαυτό του και στη μητέρα του και άλλους;

-Ενδεχομένως υπήρχε επικινδυνότητα.

-Αν στερείτο το  crystal, μετά από πόσο καιρό θα ένιωθε τη στέρηση;

-Εξαρτάται από το πόσο έντονη χρήση, κάνει κάποιος. Συνήθως μετά από μερικά εικοσιτετράωρα. Αυτοί που κάνουν πολλή χρήση, έχουν ανάγκη να ξανακάνουν, πιο σύντομα.

-Αποφασίσατε να νοσηλευτεί, για τη δική του ασφάλεια και των άλλων. Όμως την επόμενη μέρα κυρία Γεωργίου, αποφασίσθηκε (σ. σ. από άλλους ψυχίατρους), να τον αφήσουν να φύγει. Η θέση της μητέρας, είναι ότι τον εξετάσατε εσείς γύρω στα μεσάνυχτα και στις 8 το πρωί, αποφασίσθηκε να αφεθεί ελεύθερος. Ασφαλώς γνωρίζετε ότι μετά από λίγες μέρες, δυστυχώς αυτό το παιδί αυτοκτόνησε. Γιατί να τον αφήσουν σε 8 ώρες;

-Ίσως να  μην ήταν εμφανή, εκείνα που είδα εγώ. Μετά τη θεραπεία, πήρε φάρμακα και κοιμήθηκε και μπορεί να μην είχε τα ψυχωσικά συμπτώματα, που είδα εγώ.

-Έτσι αντιμετωπίζει το κράτος μας, αυτούς τους ανθρώπους; Γιατί τον άφησαν να φύγει, παρά τη διαφωνία της μητέρας του; Πού θα πήγαινε αυτό το παιδί;

-Καταλαβαίνω το ερώτημά σας, αλλά δεν είμαι η αρμόδια να απαντήσω.

Οι απορίες και οι ερωτήσεις του Δικαστή

Στο σημείο αυτό, παρενέβη ο Δικαστής Χρίστος Ρασπόπουλος, που είναι ο θανατικός ανακριτής της υπόθεσης και ρώτησε τη Δρα Γεωργίου, ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείται, μετά την απόφαση για υποχρεωτική νοσηλεία ενός ασθενούς.

Δρ. Ειρήνη Γεωργίου:

-Όταν ξεκινήσει η νοσηλεία στο θάλαμο, χορηγείται φαρμακευτική αγωγή. Πολλά άτομα, δείχνουν άμεσα μεγάλη διαφορά, αλλά άλλοι, μέχρι και μια βδομάδα.

-Δεν είναι δυνατόν τα ψυχωσικά συμπτώματα, να υποχωρήσουν μια ή δυο ώρες και μετά να επανέλθουν; Κάνατε σύσταση για τη φαρμακευτική αγωγή που πρέπει να δοθεί;

-Βάλαμε φαρμακο-θεραπεία για το βράδυ.

Μιχάλης Παρασκευάς:

-Η αγωγή ήταν για συγκεκριμένες μέρες;

-Συνήθως όταν μπαίνει κάποιος για θεραπεία, συνεχίζει – τη θεραπεία – ο γιατρός που τον παρακολουθεί στο θάλαμο. Μπορούσε ο γιατρός, να συμφωνεί με τη θεραπεία μου και να την κρατήσει για μια βδομάδα και μπορούσε να την τροποποιήσει, να την αλλάξει. Η πρακτική είναι ότι, αν συμφωνούν, κρατούν τη θεραπεία, αλλά αν δεν συμφωνούν, μπορούν να την τροποποιήσουν.

Χρ. Ρασπόπουλος:

-Όταν κάποιος αφήνεται ελεύθερος μετά τη νοσηλεία του, σταματά η θεραπευτική αγωγή;

-Συνήθως όχι.

Μ. Παρασκευάς:

-Πώς μπορεί να εξασφαλιστεί ότι τη λαμβάνει;

-Συνήθως η πρακτική μας, είναι να παραπέμπεται στα Εξωτερικά Ιατρεία.

Πολλαπλάσιοι χρήστες, στην Αθαλάσσα και στις Κεντρικές

«Είναι τραγικό, να πεθάνει με τέτοιο τρόπο, ένα νέο παιδί», είπε στην «24» η Δρ. Ειρήνη Γεωργίου, κληθείσα να σχολιάσει την περίπτωση, μετά τη μαρτυρία της, στη θανατική ανάκριση. «Δυστυχώς», πρόσθεσε, «είναι μεγάλη η έκταση της χρήσης ουσιών και έχουμε αυξημένα περιστατικά χρήσης ναρκωτικών. Όταν άρχισα να εργάζομαι στο ψυχιατρείο (τη δεκαετία 1990), είχαμε ένα-δύο άτομα που έκαναν χρήση… ενώ τώρα, πάνω από τους  μισούς στον θάλαμο εισδοχής, κάνουν χρήση διαφόρων ουσιών. Από τον Ιανουάριο 2016, δουλεύω στις Κεντρικές Φυλακές, είμαι η υπεύθυνη του Τμήματος εκεί. Η χρήση ουσιών, είναι άμεσα συνδεδεμένη, με αδικήματα, όπως κλοπές, που γίνονται εξαιτίας της χρήσης. Εργάστηκα στις Φυλακές, για άλλο ένα διάστημα, για οκτώμισι μήνες το 2014-15. Το περιστατικό που απασχολεί την παρούσα θανατική ανάκριση, συνέβη το 2015, το διάστημα που εργαζόμουν στα Εξωτερικά Ιατρεία και είδα τον νεαρό, στη διάρκεια εφημερίας μου».

  • Νέα ακροαματική διαδικασία της θανατικής ανάκρισης, ορίσθηκε για τις 8 Φεβρουαρίου 2018.

Η Δρ. Μαρία Πίττα, απαντά σε ερωτήσεις δημοσιογράφων κατά την επίσκεψη βουλευτών της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Αθαλάσσας, τον Φεβρουάριο 2017. Δίπλα της, η Πρόεδρος της Επιτροπής, Στέλλα Κυριακίδου.

Φωτό: Ο Μάριος Δημητρίου με τη μητέρα του νεαρού αυτόχειρα και τον δικηγόρο της Μιχάλη Παρασκευά, στη δικάσιμο της θανατικής ανάκρισης στις 10 Ιανουαρίου 2018, στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας.  (Φωτογραφία Βάσια Χαραλαμπίδη).