Αναζητούν…μπούσουλα για το γκέτο της Κοφίνου

Ξανά στο μικροσκόπιο της Βουλής, οι κακές συνθήκες διαβίωσης στο Κέντρο Υποδοχής και η ανάγκη στήριξης και ένταξης των αιτητών ασύλου

Του Μάριου Δημητρίου

Δύσκολη μέρα η Δευτέρα 12η Μαρτίου 2018 για τον Μάκη Πολυδώρου, Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου του Υπουργείου Εσωτερικών που εποπτεύει τη λειτουργία του Κέντρου Υποδοχής και Φιλοξενίας Αιτητών Ασύλου στην Κοφίνου, όταν βρέθηκε μπροστά στα ομαδικά πυρά των βουλευτίνων της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, υπόλογος για απουσία συντονισμού των εμπλεκόμενων κρατικών υπηρεσιών, στην αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων στο Κέντρο. Ο κ. Πολυδώρου παραδέχτηκε ότι «υπάρχουν αδυναμίες από διάφορες υπηρεσίες, περιλαμβανομένης και της δικής μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει συντονισμός».

Η συνεδρία έγινε υπό την προεδρία της Αντιπροέδρου Μαριέλλας Αριστείδου, απουσιάζουσας της Προέδρου της Επιτροπής, Στέλλας Κυριακίδου και στην παρουσία της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, εκπροσώπων του Γραφείου της Επιτρόπου Διοικήσεως και της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR) και εκπροσώπων των Υπουργείων Υγείας, Παιδείας, Εργασίας (ΥΚΕ), Δικαιοσύνης και Δημοσίων Έργων. Συμμετείχαν επίσης η κοινοτάρχης Κοφίνου Δέσπω Χαραλάμπους και άλλα μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου και Αξιωματικός του Αστυνομικού Σταθμού Κοφίνου. Αξιοσημείωτο είναι ότι με την παρουσία και τις παρεμβάσεις του βουλευτή Λίνου Παπαγιάννη, το ΕΛΑΜ συμμετείχε για πρώτη φορά σε συνεδρία της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Συζητήθηκε αρχικά η έκθεση της Επιτρόπου Λ. Κουρσουμπά, για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των ανηλίκων φιλοξενουμένων, σε θέματα εκπαίδευσης, όπως και η ανάγκη άμεσου σχεδιασμού υπηρεσιών στήριξης, προστασίας και κοινωνικής ένταξης των  αιτητών. Ουσιαστικά, επρόκειτο για συνέχιση της συζήτησης, μετά την πρόσφατη επίσκεψη της 26ης Φεβρουαρίου 2018, των μελών της Επιτροπής στο Κέντρο και τα προηγηθέντα επεισόδια της 17ης Φεβρουαρίου 2018 και των επιθέσεων σε εγκαταστάσεις του Κέντρου, κάποιων αιτητών ασύλου από την Ερυθραία, διαμαρτυρόμενων για την αποκοπή των επιδομάτων τους (ΕΕΕ). Η γκετοποίηση των φιλοξενουμένων, σε αυτό τον γεωγραφικά και κοινωνικά, απομονωμένο χώρο, ήταν στο επίκεντρο της συζήτησης και ήταν χαρακτηριστική η παρέμβαση του Παύλου Βασιλείου, εκ μέρους των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, που παρατήρησε ότι «όταν δημιουργήσεις ένα γκέτο, προκύπτουν κάποια προβλήματα»…Σημειώνουμε την προτροπή της Κατερίνας Καλλητσιώνη, λειτουργού του Γραφείου της Επιτρόπου Διοικήσεως, που επεσήμανε ότι «πρέπει, οι προσπάθειες όλων, να κινηθούν προς την κατεύθυνση της μικρής, μειωμένης διαμονής των ατόμων στον χώρο αυτό, ώστε αυτή να είναι πραγματικά προσωρινή και προς την κατεύθυνση δημιουργίας καλών συνθηκών διαμονής, όπως συμβαίνει σε άλλα Κέντρα Φιλοξενίας Αιτητών Πολιτικού Ασύλου, στο εξωτερικό». Πρόσθεσε ότι το Γραφείο της Επιτρόπου, «ετοιμάζει μια συστημική παρέμβαση, που θα ολοκληρωθεί την ερχόμενη βδομάδα». Να υπενθυμίσουμε ότι τον Ιανουάριο 2017, σε ανοικτή, κοινή επιστολή του Γραφείου της Επιτρόπου Διοικήσεως  και του Επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο, καταγράφεται μεταξύ άλλων, η διαπίστωση ότι «λόγω και του υπερ-τριπλασιασμού του πληθυσμού του Κέντρου, οι συνθήκες υποδοχής και διαβίωσης, σταδιακά επιδεινώνονται, δημιουργώντας κινδύνους για σοβαρά προβλήματα υγείας και ασφάλειας στους διαμένοντες».

«Ακούμε τα ίδια και τα ίδια»…

«Κάθε φορά που συζητούμε στην Επιτροπή μας το θέμα της λειτουργίας του Κέντρου Φιλοξενίας στην Κοφίνου, περίπου ακούμε τα ίδια και τα ίδια», επεσήμανε η βουλευτίνα του ΑΚΕΛ Σκεύη Κουκουμά. «Ελπίζω», συνέχισε, «αυτή να είναι η τελευταία φορά που θα συζητήσουμε αυτό το θέμα. Ο χώρος έχει προβλήματα υποδομών, οι διαμένοντες έχουν ψυχοκοινωνικά προβλήματα, γιατί φεύγουν από την πατρίδα τους κυνηγημένοι, άρα επιβάλλεται να βρούμε λύσεις για τους 300 ανθρώπους που φιλοξενούνται στην Κοφίνου. Ελπίζω να λύσουμε τα προβλήματα και όχι απλώς να τα καταγράψουμε, μέχρι το επόμενο επεισόδιο που θα προκαλέσει αναστάτωση στην κοινωνία». Σχολιάζοντας αναφορές της κοινοτάρχη Δέσπως Χαραλάμπους, η κυρία Κουκουμά τόνισε ότι «είναι ατυχές να θεωρούμε ότι η τοποθέτηση του Κέντρου Φιλοξενίας, επηρεάζει δυσμενώς, την κοινότητα της Κοφίνου, αλλά από την άλλη, υπήρξε μια άτυπη δέσμευση, ότι θα απασχολείτο κόσμος από την Κοφίνου, για τις ανάγκες λειτουργίας του Κέντρου. Στην κοινότητα της Κοφίνου διαμένουν πρόσφυγες του 1974 και μπορούν να κατανοήσουν τα προβλήματα των φιλοξενουμένων στο Κέντρο Υποδοχής, απλώς χρειάζονται στήριξη και συνεργασία. Περιμένω χρονοδιαγράμματα (για επίλυση των προβλημάτων), κύριε Πολυδώρου και δεν σηκώνει άλλη καθυστέρηση, γιατί εκτίθεται η Κύπρος».

«Σε ένα…παράλυτο κράτος με κουτσές υπηρεσίες»

Στο ίδιο μοτίβο και…με τις ίδιες λέξεις, ήταν και η έντονη τοποθέτηση της βουλευτίνας του ΔΗΣΥ Αννίτας Δημητρίου: «Ακούμε τα ίδια και τα ίδια, ακούμε την κοινοτάρχη Κοφίνου να διαμαρτύρεται, διαπιστώνουμε ότι οι υπηρεσίες λειτουργούν χωρίς συντονισμό. Ποιος έχει την ευθύνη του συντονισμού των κρατικών υπηρεσιών, για να ξέρει ο καθένας τι πρέπει και πότε θα το κάνει; Θέλουμε να αυτονομηθεί το Κέντρο Υποδοχής της Κοφίνου, να έχει λειτουργούς επιτόπου, που να γνωρίζουν τι συμβαίνει, γιατί στις πλείστες των περιπτώσεων, η μια υπηρεσία δεν γνωρίζει τι κάνει η άλλη». Η…χαριστική βολή ήρθε από τη δεύτερη βουλευτίνα του ΑΚΕΛ στη συνεδρία, Ευανθία Σάββα, που παρατήρησε ότι «ζούμε σε ένα παράλυτο κράτος, με κουτσές υπηρεσίες». Πρόσθεσε ότι «παντού υπάρχει έλλειψη προσωπικού – και δεν μέμφομαι τους λειτουργούς, αλλά το κράτος που παρά τις  διαπιστώσεις της Βουλής, της Επιτρόπου για το Παιδί, των Διευθύνσεων των υπηρεσιών, ότι υπάρχουν ελλείψεις, εντούτοις ερχόμαστε εδώ και συζητούμε τα ίδια και τα ίδια».

Πρόταση για ολιστική προσέγγιση και λύση

«Μας λέτε ότι δεν έχουμε συντονισμό και ότι δεν ξέρουν τι κάνουν οι υπηρεσίες και λυπάμαι πολύ, αλλά δεν συμβαίνει αυτό το πράγμα», είπε απαντώντας στην…ομοβροντία των βουλευτίνων της Επιτροπής, ο Μάκης Πολυδώρου και συνέχισε: «Υπάρχουν διαδικασίες και είμαστε σε συνεχή επαφή, οι υπηρεσίες μεταξύ μας. Αν υπάρχουν αδυναμίες από διάφορες υπηρεσίες, περιλαμβανομένης και της δικής μας, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει συντονισμός. Έγιναν λάθη με το αποχετευτικό σύστημα στο Κέντρο, αλλά υπάρχουν και κακόβουλες ζημιές – δεν μου αρέσει να κρύβομαι και να λέω μισόλογα. Για να γίνουν οι επιδιορθώσεις, απαιτείται διαδικασία, να πάει ο εργολάβος κλπ. Η Κύπρος έχει τεράστια αύξηση, στην άφιξη προσφύγων και μεταναστών και είναι παραδεκτό ότι η μακρόχρονη παραμονή, δημιουργεί γκετοποίηση. Η προσπάθεια λοιπόν, είναι να λειτουργεί ομαλά το Κέντρο Υποδοχής και να υπάρχει σύντομη διαμονή, για να μη γκετοποιείται κανείς. Σε σχέση με την κακή συμπεριφορά ορισμένων διαμενόντων εκεί, αποφασίσαμε να μη μπαίνουν μονήρεις άντρες στο Κέντρο, αλλά μόνο οικογένειες. Το Κέντρο στην Κοφίνου, είναι ένα μικρό χωριό 300 περίπου κατοίκων, με ένα ευάλωτο πληθυσμό και η πρόταση είναι να υπάρχει σε καθημερινή βάση, νοσηλευτικός λειτουργός και να το επισκέπτεται γιατρός καθημερινά. Η πρόταση μας προς το Υπουργείο, είναι για μια ολιστική προσέγγιση και λύση του προβλήματος. Το Κέντρο Υποδοχής, δεν είναι αρκετό για να καλύψει τις ανάγκες του αυξανόμενου αριθμού των νέων αιτήσεων ασύλου, από αιτητές που μας έρχονται από την Τουρκία. Αποφασίστηκε να γίνει άλλη δομή στο Κέντρο, με λειτουργούς από διάφορες υπηρεσίες για να επέλθει βελτίωση και μόνιμο προσωπικό, στους τομείς της διοίκησης, των τεχνικών υπηρεσιών και υγείας. Έχει περατωθεί η επεξεργασία της πρότασης προς το Υπουργικό Συμβούλιο, για να στηρίξει τη νέα δομή.  Εκείνοι που αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες, έχουν και απολαμβάνουν όλα τα δικαιώματα των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχουν πρόσβαση στην αγορά εργασίας ή στο Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (ΕΕΕ). Όμως αυτή τη στιγμή, υπάρχει μια αδυναμία στην εξέταση των αιτήσεων για πολιτικό άσυλο. Στην Υπηρεσία Ασύλου, που εξετάζει αιτήσεις σε πρώτο βαθμό, μείναμε πολύ λίγοι σαν προσωπικό. Δεν θα μπορούσαμε να αντεπεξέλθουμε, αν δεν παίρναμε βοήθεια από το Ευρωπαϊκό Γραφείο Στήριξης για το Άσυλο, για την εξέταση αιτήσεων. Δύο από τους λειτουργούς μας, θα τοποθετούνται τώρα εναλλάξ, στο Κέντρο Υποδοχής της Κοφίνου, σε καθημερινή βάση και αυτό αντιλαμβάνεστε, σημαίνει περαιτέρω αποδυνάμωση της εξέτασης των αιτήσεων των αιτητών ασύλου. Αυτή τη στιγμή, βρίσκεται σε διαδικασία, η δημιουργία Ειδικού Δικαστηρίου που θα επιλαμβάνεται αιτημάτων ασύλου – σχετικό νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, κατατέθηκε στη Βουλή πριν ένα μήνα, νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Τι θα γίνεται; Αν απορρίπτεται μια αίτηση ασύλου, τότε ο αιτητής, πρέπει να αναχωρεί από την Κύπρο. Αν ο αιτητής αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας, θα ενταχθεί στην κοινωνία. Επίσης, είμαστε στη φάση δημιουργίας άλλων Κέντρων Υποδοχής, τόσο κανονικών, όσο και για ασυνόδευτους ανήλικους και ευάλωτες ομάδες».

Λήδα Κουρσουμπά – ΕΛΑΜ, μια διαφορετική ανάγνωση

Ένας ενδιαφέρον διάλογος μεταξύ της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού Λήδας Κουρσουμπά και του βουλευτή του ΕΛΑΜ Λίνου Παπαγιάννη, προέκυψε στη διάρκεια της συνεδρίας, όταν η Επίτροπος, με αφορμή τα πρόσφατα επεισόδια στο Κέντρο, με πρωταγωνιστές κάποιους φιλοξενούμενους, μίλησε για «παντελή απουσία ψυχοκοινωνικών προγραμμάτων, από τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας, προς τους διαμένοντες, ώστε να απασχολούνται και να μάθουν να σέβονται το χώρο». Παίρνοντας τον λόγο ο Λίνος Παπαγιάννης υποστήριξε ότι «οι κάτοικοι της Κοφίνου, έχουν πρόβλημα ασφάλειας, έχουν παράπονα για τον τρόπο που αντιδρούν οι φιλοξενούμενοι στο Κέντρο, ή για προβλήματα συμπεριφοράς. Κάποιος πρέπει να προστατεύσει τους συμπατριώτες μας Κύπριους, όταν άνθρωποι του ασύλου, είτε μπεκροπίνουν, είτε κάνουν ζημιές. Δεν λέω ότι δεν έχει προβλήματα το Κέντρο, ούτε ότι πρέπει να σταματήσουμε τις προσπάθειες βελτίωσης του, πρέπει όμως να δούμε όμως και την άλλη πλευρά, που τη ξεχνούμε πάντα. Και δεν νομίζω ότι τα επεισόδια και τα άλλα προβλήματα, οφείλονται στην απουσία υποστήριξης από τις υπηρεσίες. Ναι, κάποιοι άνθρωποι έχουν προβλήματα και να τους στηρίξουμε, σαν κράτος. Όμως, το να βεβηλώνεις, ή να ασκείς βία, δεν έχει να κάνει με απουσία ψυχικής στήριξης. Αν είναι ατομικό, να το καταλάβω, αλλά όταν συμμετέχουν δεκάδες άτομα, κάτι άλλο γίνεται. Το 1974, που οι Κύπριοι πήγαν στην Αγγλία, στην Αυστραλία, στην Αμερική, δεν είχαν ψυχική στήριξη και δεν δημιούργησε κανένας, κανένα πρόβλημα, παρά το ότι, πολλοί δεν είχαν τίποτε…όμως δούλεψαν σκληρά»…

Απαντώντας η Λήδα Κουρσουμπά, επέμενε ότι «ναι, χρειάζονται ομαδικό ψυχοκοινωνικό πρόγραμμα, για να μπορέσουν να συμπεριφέρονται σωστά, άτομα που προέρχονται από εμπόλεμη κατάσταση, ή θύματα βιασμού ή trafficking ή άτομα που πλήρωσαν χιλιάδες ευρώ σε διακινητές, να μπουν σε σαπιοκάραβα και να βρεθούν στην Κύπρο, νομίζοντας ότι πάνε στην Ευρώπη…άτομα που τα βάλαμε σε ένα χώρο, υποτίθεται προσωρινά και έμειναν εκεί, για ένα-ενάμισι χρόνο… μονήρη άτομα, ή οικογένειες με μικρά παιδιά…σε ένα χώρο όπου υπήρξαν και σεξουαλικές παρενοχλήσεις νεαρών ατόμων…Είναι αξιοθαύμαστοι και σέβομαι τους Κυπρίους που εργάστηκαν σκληρά στο εξωτερικό, μετά το 1974. Αλλά υπάρχει μια διαφορά…τους Κυπρίους, δεν τους μάζεψαν και δεν τους έβαλαν σε ένα χώρο σαν το Κέντρο στην Κοφίνου…και επιπλέον, τους έδωσαν την ευκαιρία να δουλέψουν σκληρά. Όμως εμείς σήμερα στην Κύπρο, τους ξένους πρόσφυγες και  μετανάστες, που έφυγαν από ένα πόλεμο, που δεν ξέρουν τι θα γίνει, που προέρχονται από διαφορετικές μεταξύ τους κουλτούρες, τους κάναμε ένα όχλο…πρόκειται για παιδιά, για γυναίκες, για μονήρεις άντρες που δεν έχουν δουλειά να κάνουν…ναι, υπήρξαν παρενοχλήσεις και βιασμοί και αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται ψυχοκοινωνική στήριξη».

Καμία πρόσβαση στις υπηρεσίες

Η Όλγα Κομήτη, από την Υπάτη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR), υποστήριξε τη θέση της Επιτρόπου, τονίζοντας ότι «η έλλειψη συντονισμού, προκάλεσε τα προβλήματα στο Κέντρο που είναι πέραν των δύο ετών». Πρόσθεσε ότι «αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει καμιά υπηρεσία, για τους φιλοξενούμενους στο Κέντρο. Πρόκειται για άτομα, που στην καλύτερη περίπτωση, αυτό που τους συνέβη είναι ο πόλεμος, όπως τον βιώσαμε εμείς (το 1974) και στη χειρότερη περίπτωση, είναι θύματα διακίνησης, θύματα βασανιστηρίων, θύματα trafficking, θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, γυναίκες έγκυοι μετά από trafficking…βάλαμε ένα λειτουργό από μια ιδιωτική επιχείρηση, χωρίς καμιά επίβλεψη από άλλο κοινωνικό λειτουργό…δεν μπορεί η Group 4 να επιβλέπει κοινωνικό λειτουργό. Άρα η έλλειψη συντονισμού, είναι πολύ σοβαρό κενό και δεν μπορούμε να λέμε (σ. σ. αναφερόμενη σε παρατήρηση του Μάκη Πολυδώρου), ότι η Τουρκία μπορεί να μας στείλει όσους πρόσφυγες θέλει. Πρέπει να κάνουμε ένα προγραμματισμό. Η γεωγραφική θέση της Κύπρου είναι γνωστή και οι χώρες γύρω από την Κύπρο και δίπλα από τη Συρία, φιλοξενούν η καθεμία, εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες. Στην Κύπρο, ήρθαν μόνο 500…Εμείς είμαστε εδώ να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας και είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε το κράτος, σε αυτό τον συντονιστικό ρόλο. Πρέπει να θεσμοθετηθούν διαδικασίες και για το  ποιος παραπέμπεται στην Κοφίνου. Το Κέντρο δημιουργήθηκε σε ένα μικρό χωριό, μακριά από όλες τις πόλεις, σε ένα απομακρυσμένο σημείο αυτού του χωριού, όπου ούτε το χωριό δεν είναι προσβάσιμο. Δημιουργήθηκε για 80 άντρες που θα μπορούσαν να περπατήσουν μέχρι το χωριό και κατέληξε να είναι κέντρο για οικογένειες ευάλωτων ανθρώπων, που δεν έχουν καμιά πρόσβαση στις υπηρεσίες, ούτε εντός του κέντρου, αφού από τον Σεπτέμβρη 2017, δεν υπάρχουν κοινωνικοί λειτουργοί, ούτε κανένας παρέχει υπηρεσίες στον κόσμο».

Η ένταξη παιδιών στα τοπικά σχολεία

Για το Υπουργείο Παιδείας, ο Λειτουργός Εκπαίδευσης Λάρνακας/Αμμοχώστου Μιχάλης

Λοϊζίδης, αναφέρθηκε στα παιδιά προσφύγων του Κέντρου της Κοφίνου, που φοιτούν στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο Λευκάρων και σε άλλα σχολεία της Λάρνακας. «Γίνεται», είπε, «συνεχής προσπάθεια εκπαίδευσης των παιδιών, λειτουργούν δυο τάξεις υποδοχής για εκμάθηση της Ελληνικής γλώσσας στο Γυμνάσιο και Λύκειο Λευκάρων, με δυσκολίες βέβαια. Η αβεβαιότητα παραμονής τους στην πατρίδα μας, είναι ανασταλτικός παράγοντας για εκμάθηση της Ελληνικής, ώστε να κατανοούν τα μαθήματα, όπως τα άλλα παιδιά. Όμως υπάρχει ίση μεταχείριση των παιδιών αυτών στο σχολείο, από τη Διεύθυνση, τους καθηγητές και το προσωπικό. Μετά τα επεισόδια στο Κέντρο της Κοφίνου, κάποιοι γονείς μετακινήθηκαν στη Λάρνακα και μετά από αίτησή τους, τα παιδιά τους μετεγράφησαν στο Γυμνάσιο Φανερωμένης Λάρνακας και στο Γυμνάσιο Λιβαδιών». Σε σχέση με τη δημοτική εκπαίδευση, αναφέρθηκε ότι 23 παιδιά του Κέντρου Υποδοχής, φοιτούν στο δημοτικό σχολείο Κοφίνου και 9 στο νηπιαγωγείο (από 3-5 χρόνων». Στο σχολείο, τους παρέχεται πρόγευμα και μεσημεριανό, για όσα παιδιά παραμένουν μέχρι το απόγευμα στο πλαίσιο του ολοήμερου σχολείου.

Η Χρυστάλλα Κώστα, Υπεύθυνη του Γραφείου της Υπηρεσίας Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας στη Λάρνακα, είπε μεταξύ άλλων ότι η Υπηρεσία «προσπάθησε μέσα από διάφορα προγράμματα και σεμινάρια να βοηθήσει στην ένταξη των παιδιών στα τοπικά σχολεία. Ο στόχος επιτεύχθηκε, ιδιαίτερα στο δημοτικό Κοφίνου, ενώ παιδιά που έδειξαν ενδιαφέρον, τώρα φοιτούν κανονικά στις τάξεις τους και εντάχθηκαν στο Γυμνάσιο Λευκάρων. Είμαστε σαν Εκπαιδευτική Ψυχολογία, σε συνεχή επαφή με τις οικογένειές τους και τα προγράμματα αξιοποιήθηκαν για να αναπτύξουμε καλύτερες σχέσεις μέσα στο περιβάλλον και στις σχολικές κοινότητες. Η Υπηρεσία μας, έχει δουλέψει όσο καλύτερα μπορούσε, υπό τις δοσμένες συνθήκες. Το να νιώθουν καλά οι ανήλικοι και οι γονείς τους, είναι πολύ σημαντικός παράγοντας για να  μπορέσουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους, άρα υπάρχει πολλή δουλειά να γίνει. Είναι άνθρωποι που πέρασαν μετατραυματικό στρες, ευάλωτοι, με πολλά ψυχολογικά και ψυχοσωματικά προβλήματα και ψηλά ποσοστά θανάτων. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε».

«Μα είμαστε η συτζιά του μαύρου;»

«Πολύ θυμωμένη με την κατάσταση στην Κοφίνου», δήλωσε στην παρέμβασή της, η κοινοτάρχης Δέσπω Χαραλάμπους, «γιατί και εμείς», όπως είπε, «προσπαθούμε να επιβιώσουμε για 43 χρόνια, μέσα σε αντίξοες συνθήκες, σε ένα προσφυγικό, παραμελημένο χωριό. (σ. σ. Η Κοφίνου, που ήταν αμιγώς Τουρκοκυπριακό χωριό, κατοικείται από το 1974, από Ελληνοκύπριους πρόσφυγες). Μας τα έφεραν όλα εκεί, γιατί ήταν τα τούρκικα. Στους δρόμους δεν υπάρχουν πεζοδρόμια και κατάλληλος φωτισμός, δεν υπάρχει διοχέτευση των ομβρίων υδάτων, ο κεντρικός δρόμος χρειάζεται σοβαρές επιδιορθώσεις. Γίνονται εξεγέρσεις στην Κοφίνου, ακούμε τώρα. Εμείς είμαστε μια ειρηνική κοινότητα, δεν θέλουμε να έχουμε προβλήματα στο χωριό μας, πρέπει να ακούγεται και η δική μας φωνή και οι κάτοικοι είναι πολύ ανήσυχοι με την κατάσταση αυτή. Μου λένε πολλοί, «μα είμαστε η συτζιά του μαύρου;». Από τη μια είναι τα κλινικά απόβλητα (σ. σ. στις 22 Φεβρουαρίου 2018, δεκάδες τόνοι ιατρικών αποβλήτων, εντοπίστηκαν έξω από εγκαταστάσεις εργοστασίου στην Κοφίνου, που διαχειρίζεται νοσοκομειακά απόβλητα), από την άλλη είναι το Άσυλο»…

Η κοινοτάρχης Κοφίνου Δέσπω Χαραλάμπους, στη διάρκεια της συνεδρίας.

Ο Πανίκος Χαπέσιης, Πρόεδρος του Συμβουλίου Κοινοτικής Ευημερίας Κοφίνου και μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου, επέκρινε το Τμήμα Δημοσίων Έργων, για προχειρότητα στην κατασκευή υποδομών στην περιοχή.

Ο νυχτοφύλακας Νίκος Αυξέντη, μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου Κοφίνου, μιλά στην «24» για πρόσφατο περιστατικό ενός…παραλίγο δυστυχήματος, στο δρόμο κοντά στο Κέντρο Υποδοχής, για το οποίο έγινε αναφορά στη συνεδρία. Μας είπε ότι ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητό του τις αυγινές ώρες, αντιλήφθηκε ξαπλωμένο στη μέση του οδοστρώματος, σε κατάσταση σύγχυσης, νεαρό Αφρικανό αιτητή ασύλου, τον οποίο και μετέφερε στην άκρη του δρόμου για να μη κτυπηθεί από διερχόμενα οχήματα και ειδοποίησε σχετικά την Αστυνομία.

Η Όλγα Κομήτη, λειτουργός της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR).

Στιγμιότυπο από τη συνεδρία της 12ης Μαρτίου 2018.

Φωτό: Η Αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Μαριέλλα Αριστείδου και ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου Μάκης Πολυδώρου, αμέσως μετά τη λήξη της συνεδρίας της 12ης Μαρτίου 2018.