Ανδρέας Τσέλεπος: Στην ζωή του κάνει τα «βήματα» να μετράνε

Ο ηθοποιός Ανδρέας Τσέλεπος, είχε βραβευτεί ως Δημιουργός της Χρονιάς στα Βραβεία Θεάτρου ΘΟΚ. Ήταν αναμενόμενο ότι κάποτε θα ερχόταν αυτή η διάκριση. Χαμηλών τόνων επαγγελματικά και μέχρι σήμερα δεν έχει δώσει τροφή για σχόλια και κουτσομπολιά. Πειθαρχημένος, μελετημένος με σταθερά βήματα…

Τον συναντώ τυχαία πριν μια δεκαετία και βάλε σε μια κοινή παρέα…Τότε τον είχα ρωτήσει με τι ασχολείται και μου απάντησε πως μόλις γύρισε από την Αμερική σπουδάζοντας ηθοποιός. Μια παράξενη ομορφιά το πρόσωπο του που άνετα μπορεί να “τραβήξει το φακό”  μια δύναμη στα μάτια, σταθερότητα σ’ αυτά που έλεγε και μια απίστευτη συνοχή στον τρόπο που μιλούσε. «Θα πας μπροστά του είχα πει» να το θυμάσαι…

«Τσαλακώνεται», επί σκηνής και στα πλατό, οι καλύτεροι παραγωγοί και σκηνοθέτες τον εντοπίζουν και άμεσα αρχίζει δουλειές με τους πιο επαγγελματίες στο χώρο.

«Ζει στα φώτα» μόνο μέσα από την δουλειά του…Σπάνιες οι συνεντεύξεις, επιλεκτικά αυτά που θα πει και ποτέ δεν θα εκθέσει την προσωπική του ζωή για χάρη των εξωφύλλων. Και τα κατάφερε και πέτυχε. Οι «δημόσιες σχέσεις» στο χώρο για λόγους «επιβίωσης» δεν υπάρχουν στο μυαλό του. Αναγκαίο κακό ναι όταν πρέπει και όσο πρέπει. Προστατεύει την προσωπική του ζωή το γάμο και το παιδί του, δεν διατυμπανίζει και δεν «χρησιμοποιεί» την οικογένεια του για να «συντηρηθεί» επαγγελματικά.

Τον θαυμάζω για όλα τα πιο πάνω. Είναι 38 ετών και έχει να δώσει πολλά. Τα εφόδια που κουβαλά πολλά και το ταλέντο του μεγάλο. Ο Ανδρέας Τσέλεπος μαζί μας σε μια από τις πιο αποκαλυπτικές συνεντεύξεις που έχει δώσει.

Πιτσιρικάς στο σχολείο…τι ονειρευόσουν να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Το ξέρω είναι ίσως λίγο κλισέ, αλλά όσο με θυμάμαι παιδί, πάντα ήθελα να γίνω ηθοποιός. Σίγουρα είχα και τις σποραδικές αναλαμπές του να γίνω αρχαιολόγος, ή αρχιτέκτονας ή ακόμα και πιλότος! Αλλά αυτό που πάντα με ενθουσίαζε ήταν η υποκριτική.

Και πως προέκυψε η ιδέα με το να ασχοληθείς με την υποκριτική;

Το να έχεις την ευκαιρία να δημιουργείς και να υποδύεσαι χαρακτήρες οι οποίοι προέρχονται από κάθε γωνία του κόσμου και ασχολούνται με κάθε φύσης επάγγελμα ήταν ένας από τους κυρίους λόγους που με ώθησε στην υποκριτική σαν νεαρός. Στην πορεία και ειδικά στη σχολή, ήρθε η ανακάλυψη της δημιουργίας της ψυχοσύνθεσης και των θέλω του ήρωα που υποδύεται ένας ηθοποιός. Αυτή η συνεχής έρευνα και μάχη για ανακάλυψη και εκπλήρωση των στόχων ενός χαρακτήρα, είναι και ο λόγος που ακόμα κρατάω γερά αυτόν τον δρόμο.

Υπήρχαν κάποιοι ενδοιασμοί ή προβληματισμοί πριν φύγεις για σπουδές;

Πάντα ήξερα πως ήθελα να πάω Αμερική για τις σπουδές μου, με απώτερο στόχο την ευκαιρία να μπορέσω να μείνω εκεί, για να δουλεύω και να ζω. Σίγουρα υπήρχε ο φόβος του άγνωστου, μια τεράστια μακρινή ήπειρος, αλλά είχα μεγαλώσει με τον Αμερικανικό κινηματογράφο όποτε ένιωθα ότι το περιβάλλον εκεί θα μου ήταν οικεί. Και είχα σίγουρα επηρεαστεί από την ιδέα του αμερικανικού ονείρου. Ότι εκεί, ήταν η γη της ευκαιρίας. Οπότε πήγαινα έτοιμος για να αρπάξω την ευκαιρία μου.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών σου φτάνοντας στην Κύπρο, ήταν δύσκολο να βρεις δουλειά;

Μετά το πρώτο μου πτυχίο στην υποκριτική, βρήκα την ευκαιρία μου και δούλευα ευτυχώς σαν ηθοποιός στο θέατρο στη Νέα Υόρκη. Αρκετές δουλειές σε off-off Broadway παραστάσεις με έφεραν σε επαφή με σκηνοθέτες οι οποίοι με πρότειναν στο Actors Studio Drama school, όπου μετά από ακρόαση με δέχτηκαν στο τριετές πρόγραμμα MFA για σκηνοθεσία θεάτρου. Συνέχισα να δουλεύω και να ζω στη Νέα Υόρκη μέχρι που προσωπικοί λόγοι με έφεραν πίσω στο νησί. Νομίζω μου πήρε περίπου ένα χρόνο, δουλεύοντας στον χώρο της διαφήμισης σαν παραγωγός, όταν μου δόθηκε η ευκαιρία και για μένα μεγάλη τιμή να γίνω μέρος του τότε μόνιμου θιάσου του κρατικού μας Θεάτρου, στον ΘΟΚ.

Ποια ήταν η πρώτη σου τηλεοπτική επαφή;

Στην Κύπρο ήταν η σειρά εποχής του ΡΙΚ «Βήματα στην Άμμο», σε σκηνοθεσία Κόρινας Αβραμίδου. Θυμάμαι έπαιζα τον Κρίτωνα, ένα δάσκαλο σχολείου και η Κορίνα μου εμπιστεύτηκε τον ρόλο σαν guest. Η ιδέα ήταν πως θα δοκίμαζαν την ιστορία αυτή για λίγα επεισόδια για να δουν αν θα τραβούσε το ενδιαφέρον του κοινού. Τελικά αγαπήθηκε τόσο πολύ ο Κρίτωνας, που αναπτύχθηκε σε μόνιμο ρόλο και κλείσαμε μαζί και τον τρίτο κύκλο της σειράς. Αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο, είναι το πόσο πολύ αγάπησε το κοινό τον Κρίτωνα, το δάσκαλο, που για αρκετό καιρό όπου κι αν πήγαινα ο κόσμος με καλούσε να κάτσω μαζί τους λέγοντας μου, «έλα δάσκαλε, να σε τζιεράσουμε».

Ποια είναι η σχέση σου με το θέατρο και σε ποιες παραστάσεις έχεις συμμετέχει;

Το θέατρο είναι η ζωή μου. Δεν μπορώ να με φανταστώ χωρίς το θέατρο. Η μαγεία της πρόβας, της εξερεύνησης, των σχέσεων και των εντάσεων, τα σπασμένα νεύρα, οι κάποτε ατέλειωτες ώρες, οι τελικές δοκιμές όπου συνήθως όλα πάνε λάθος, μέχρι την νύχτα της πρεμιέρας όπου όλα ως δια μαγείας λειτουργούν ρολόι, μπροστά από ένα γεμάτο από κόσμο θέατρο, νομίζω τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό. Τώρα σε ποιες παραστάσεις έχω συμμετέχει, η λίστα είναι μεγάλη, αλλά σίγουρα θα σου έλεγα μερικές από τις αγαπημένες μου τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια. Το «True West» με σκηνοθέτη την Αθηνά Κάσιου, οι «Πυρκαγιές» με τον Πάρη Ερωτόκριτου, τους «Δαίμονες» του Λέανδρου Ταλιώτη, η «Ιφιγένεια» της Μαγδαλένας Ζήρα και ο «Κωδικός Κόκκινο» και οι «Επικίνδυνες Σχέσεις» που τελειώσαμε πριν λίγο καιρό με sold-out παραστάσεις του Ανδρέα Αραούζου.

Τηλεόραση βλέπεις; (μην γελάσεις πολλοί ηθοποιοί δεν βλέπουν, το ξέρεις!)

Εγώ όμως  βλέπω (γέλια). Είναι μέρος της δουλειάς μας, όπως το να βλέπουμε θεατρικές παραστάσεις. Πρέπει πάντα να ξέρεις τι συμβαίνει γύρω σου, για να υπάρχει και το μέτρο σύγκρισης. Και μιλώ για τοπικές αλλά και ξένες παραγωγές. Είναι και ένας λόγος για να μπορούμε, τουλάχιστον να προσπαθούμε, να ανεβάζουμε τον πήχη στις παραγωγές που δουλεύουμε.

Που σε συναντάμε φέτος τηλεοπτικά – θεατρικά;

Τηλεοπτικά συνεχίζω στα Χάλκινα Χρόνια, δεύτερος κύκλος στο ΡΙΚ1, στον ρόλο του Στρατή, ενώ θεατρικά μετά τις «Επικίνδυνες Σχέσεις» περιμένω να ξεκινήσουμε πρόβες στη Νέα Σκηνή του ΘΟΚ, στο έργο «Η Αρρώστια της Νιότης» σε σκηνοθεσία Αλίκης Δανέζη-Κνούτσεν, με πρεμιέρα στις 8 Φεβρουαρίου, 2019.

Ποιοι οι προσωπικοί σου στόχοι;

Επαγγελματικά συνεχίζω το ταξίδι μου όπως πάντα. Να είμαι παρών, να είμαι μέσα στην στιγμή, να είμαι κατειλημμένος, συνδεδεμένος και παθιασμένος. Να αναζητάω την αλήθεια, τόσο από εμένα, όσο και από τους συναδέλφους μου πάνω στην σκηνή.

Της Νικολέτας Χρήστου