Βραβεύτηκαν οι δημοσιογράφοι που έδωσαν φωνή σε πρόσφυγες

Η Εκστρατεία Aware τίμησε τους πρωτοπόρους των κυπριακών ΜΜΕ, κατά της ξενοφοβίας και του ρατσισμού

ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Συγκρατούμε ιδιαίτερα την αναφορά της Katja Saha, Αντιπροσώπου της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR), που περίγραψε το δυσλειτουργικό σύστημα ασύλου στην Κύπρο, επικαλούμενη το χαρακτηριστικό σχόλιο ενός πρόσφυγα, ότι «το να είσαι πρόσφυγας στην Κύπρο, είναι σαν να κτυπάς την πόρτα κάποιου που σου ανοίγει και χρόνια μετά, εξακολουθείς να βρίσκεσαι στην αίθουσα αναμονής και δεν σου είπε να περάσεις», προφανώς όμως σε αυτό το σύστημα, δεν περιλαμβάνονται οι δέκα δημοσιογράφοι (ανάμεσα στους οποίους και ο υπογράφων), που η Εκστρατεία Aware βράβευσε «για το διερευνητικό ρεπορτάζ και την αντικειμενική κάλυψη του προσφυγικού ζητήματος» – οι δημοσιογράφοι, που σύμφωνα με τον Συντονιστή της Εκστρατείας, συνάδελφο Κυριάκο Πιερίδη, «έδωσαν φωνή στους πρόσφυγες και στους μετανάστες, αντιμετώπισαν το μεταναστευτικό φαινόμενο που συνοδεύει την κυπριακή κοινωνία για τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια, με ευαισθησία ανθρωπιά και αλληλεγγύη, αναζητώντας λύσεις μέσα από πολύπλοκα ζητήματα που τους απασχολούν». Οι παρατηρήσεις της Katja Saha και του Κυριάκου Πιερίδη, έγιναν στο Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Λευκωσία, στις 15 Νοεμβρίου 2018, σε δημοσιογραφική διάσκεψη – ημερίδα σε συνεργασία με την Ένωση Συντακτών Κύπρου, με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης του δεύτερου έτους της Εκστρατείας Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης «Aware», με τίτλο  «Πρόσφυγες και ΜΜΕ: Οι άνθρωποι πίσω από τους αριθμούς», στο πλαίσιο της οποίας δόθηκαν τιμητικές πλακέτες σε συναδέλφους εφημερίδων, ενημερωτικών ιστοσελίδων και ραδιοτηλεοπτικών μέσων. Βραβεύτηκαν οι δημοσιογράφοι Πάμπος Βάσιλας, Αντιγόνη Δρουσιώτη, Κάτια Σάββα, Σόφη Ορφανίδη, Μάριος Δημητρίου, Μαρία Ονουφρίου, Κώστας Κωνσταντίνου, Γιώργος Πιρίσιης, Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου και Όλγα Κωνσταντίνου. Να σημειωθεί ότι η Ομάδα Εκστρατείας αποτελείται από στελέχη και συνεργάτες της Opinion & Action – Συμβούλων Στρατηγικής και Επικοινωνίας και η Εκστρατεία AWARE συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ασύλου Μετανάστευσης και Ένταξης και την Κυπριακή Δημοκρατία.

Οι άγνωστοι της διπλανής πόρτας

«Αφορμή για την παρουσία και των δημοσιογράφων μαζί μας, είναι το γεγονός ότι μέσα στο 2018, άνθρωποι από το χώρο της δημοσιογραφίας ξεχώρισαν για την εγκυρότητα, την ευαισθησία και τον τρόπο που προσέγγισαν το προσφυγικό και το μεταναστευτικό ζήτημα στην Κύπρο», είπε μεταξύ άλλων ο Κυριάκος Πιερίδης, παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα της Εκστρατείας. «Θέλουμε», είπε, «μια καλύτερη σχέση και άμεση επαφή, ανάμεσα στις κοινότητες των μεταναστών και των δημοσιογράφων. Όταν ξεκίνησε η Εκστρατεία μας, τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα, αλλά σήμερα δεν είναι καλύτερα, γιατί η Κύπρος δέχεται προσφυγικές ροές σε αυξημένους αριθμούς, εξαιτίας της παρατεταμένης εμπόλεμης κατάστασης στη Συρία και αλλού». Η εκδήλωση άρχισε με την προβολή σύντομης βιντεοταινίας για τους πρόσφυγες στην Κύπρο, που είναι μέρος της Εκστρατείας και των οπτικοακουστικών της παραγωγών, «έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Cyprus Aware και στα social media και έχει προκαλέσει πολλές ενδιαφέρουσες συζητήσεις στο διαδίκτυο», όπως είπε ο Κυριάκος Πιερίδης. «Έχουμε αποτυπώσει», ανέφερε, «μια σκηνή από τη ζωή των μελών μιας κυπριακής οικογένειας, που αντιλαμβάνονται την έλευση μιας οικογένειας Σύρων προσφύγων, στο απέναντι πιο φτωχικό σπίτι. Το μήνυμα μας μέσα από το βίντεο, είναι να μη βγάζετε συμπεράσματα γι’ αυτούς τους άγνωστους της διπλανής πόρτας, πριν πάτε να τους μιλήσετε, να τους γνωρίσετε, να μάθετε γι’ αυτούς. Ο στόχος της εκστρατείας μας, ήταν να αναδείξουμε τη ζωή των προσφύγων και των μεταναστών, να προσφέρουμε αντικειμενική ενημέρωση και να δώσουμε τη δυνατότητα αλληλεπίδρασης του ντόπιου πληθυσμού, με τους πρόσφυγες και μετανάστες». Σχολιάζοντας δεύτερο σύντομο βίντεο, με θέμα τη διαφορετικότητα, που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της Εκστρατείας, είπε ότι «μπορούμε κι εμείς να τα καταφέρουμε, αν τα παιδιά μπορούν. Επισκεφθήκαμε – πρόσθεσε – σχολεία, μπήκαμε σε τάξεις και είδαμε παιδιά που συνεργάζονται, που μαθαίνουν το ένα το άλλο και προσπαθούν να ξεπεράσουν τα προβλήματα που έχει η διαφορετικότητα ανάμεσά τους».

Το καλύτερο μάθημα, όταν επιβιώνεις

Να σημειώσουμε ότι στην εκδήλωση τιμήθηκαν επίσης δύο αθλητές με μεταναστευτική βιογραφία, για τη συμβολή τους στην Εκστρατεία – ο σερβικής καταγωγής Μίλαν Τράικοβιτς και ο αφρικανικής καταγωγής Ανδρέας Μισιάρα. (Κατά την πρώτη του συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, o Τράικοβιτς προκρίθηκε στον τελικό του Δρόμου 110μ. με εμπόδια). Ο Κυριάκος Πιερίδης πληροφόρησε ότι ο Μίλαν Τράικοβιτς δεν παρευρέθηκε στην εκδήλωση, γιατί κάνει στο εξωτερικό, προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς. Ανέφερε για τον Ανδρέα Μισιάρα, που είναι αθλητής Δρόμου 400μ. και 800μ. και φοιτητής του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, ότι «θέλει να πάρει την κυπριακή υπηκοότητα, να οργανωθεί και να βρει μια θέση ανάμεσα στους άλλους Κύπριους πολίτες». Ο ίδιος ο  Ανδρέας Μισιάρα ανέβηκε στο βήμα και όταν ρωτήθηκε από τον Κυριάκο Πιερίδη, «ποιο είναι το όνειρό του», απάντησε σε πολύ καλά ελληνικά, ότι «του λείπει η ταυτότητα, θέλει να έχει μια ταυτότητα και να δώσει πίσω στην κοινωνία, όσα έμαθε στα 16 χρόνια που βρίσκεται στην Κύπρο και πηγαίνει σχολείο». Κατέληξε με τα εξής: «Όλοι είμαστε ξεχωριστοί. Εγώ θέλω να κτίσω κάτι, να μάθω το καλό και το κακό – και το καλύτερο μάθημα στη ζωή, είναι  όταν επιβιώνεις». Τον λόγο πήρε και ο δημοσιογράφος από το Κονγκό, Γουίλι Τοτόρο (Willy Totoro), Πρόεδρος του Συνδέσμου Αναγνωρισμένων Προσφύγων, που διαμένει στην Κύπρο τα τελευταία 15 χρόνια, μαζί με τη σύζυγο του και τα τέσσερα παιδιά τους, που φοιτούν όλα σε ελληνικά δημόσια σχολεία και έχουν πλήρως ενσωματωθεί στην κυπριακή εκπαίδευση και κοινωνία. «Οι πρόσφυγες», είπε μεταξύ άλλων, «θέλουν να είναι μέρος της κοινότητας, θέλουν να συμμετέχουν, να προσφέρουν, να βοηθήσουν την κοινωνία να προχωρήσει. Πρέπει όμως να τους γνωρίσει η τοπική κοινωνία. Κι αυτοί που θα βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση, είναι οι δημοσιογράφοι, που όταν μιλούν, όλοι ακούνε και μπορούν να συμβάλουν πολύ, στο να φέρουν σε επαφή τους ντόπιους, με τους πρόσφυγες  – για το ποιοι είναι και τι καλό μπορούν να κάνουν για τη χώρα».

Ο πατέρας, η μητέρα, το παιδί

Η εκπρόσωπος της Μονάδας Ευρωπαϊκών Ταμείων του Υπουργείου Εσωτερικών, Έλενα Φυσέντζου, είπε σε σύντομη προσφώνησή της, ότι  «η Μονάδα εκτελεί καθήκοντα Υπεύθυνης Αρχής για τα έργα που υλοποιούνται από ευρωπαϊκούς πόρους – από τα Ταμεία Εσωτερικών Υποθέσεων. Για την προγραμματική περίοδο 2014-2020, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αυξήσει τη χρηματοδότηση προς την Κυπριακή Δημοκρατία, με τον διαθέσιμο προϋπολογισμό να ανέρχεται πέραν των 95 εκ. ευρώ, για υλοποίηση έργων που σχετίζονται με τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών». Στη δική του παρέμβαση ο Ιερόθεος Παπαδόπουλος, Επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο, παρουσίασε τις Ευρωπαϊκές Πολιτικές για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, αναφερόμενος μεταξύ άλλων, στην άνοδο ακραίων ομάδων στην Ευρώπη, με αφορμή το μεταναστευτικό. «Η ευθύνη των κυβερνήσεων των κρατών μελών είναι μεγάλη, όπως και η ευθύνη των ΜΜΕ που καλλιεργούν το κλίμα, εντός του οποίου καλούνται οι κυβερνήσεις να αποφασίσουν», είπε. «Γι’ αυτό χαίρομαι ιδιαίτερα», πρόσθεσε, «που έχουμε σήμερα μαζί μας δημοσιογράφους που βάζουν το δικό τους λιθαράκι, ώστε αυτό το κλίμα να είναι στα χνάρια της ανθρωπιάς και της ευαισθησίας». Η Katja Saha, Αντιπρόσωπος της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR), είπε μεταξύ άλλων στην τοποθέτησή της, ότι «η δημοσιογραφική κάλυψη, παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην προώθηση ή την παρεμπόδιση ενός ευνοϊκού περιβάλλοντος για τους πρόσφυγες και τους αιτητές ασύλου. Ο χαρακτηρισμός των προσφύγων ως «λαθρομεταναστών» – συνέχισε – τους συνδέει με εγκληματική συμπεριφορά, ενώ η δημοσιογραφική κάλυψη που αναφέρεται μόνο σε αριθμούς και σε κόστος του συστήματος ευημερίας, τροφοδοτεί τον ανταγωνισμό και τον φόβο, που δεν συμβάλλει σε ένα περιβάλλον φιλοξενίας, που τόσο απελπισμένα χρειάζεται ένας πρόσφυγας, ξεφεύγοντας από τον πόλεμο και την καταδίωξη. Προβάλλοντας την ανθρώπινη ιστορία που βρίσκεται πίσω από τους αριθμούς, τη συνδέουμε με τον πατέρα, τη μητέρα, το παιδί που δεν είχαν άλλη επιλογή, από τη φυγή».

Γενικεύσεις – απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί

Εκ μέρους της Ένωσης Συντακτών Κύπρου, ο Γενικός Γραμματέας, συνάδελφος Χρίστος Χριστοφίδης τόνισε μεταξύ άλλων στην εισήγησή του, ότι «οι δημοσιογράφοι πρέπει να  διαδραματίσουν τον κοινωνικό τους ρόλο, στις συνθήκες που διαμορφώνονται από την παρουσία προσφύγων και μεταναστών στην Κύπρο, να αποθαρρύνουν και να αντιστέκονται σε κάθε απόπειρα καλλιέργειας κλίματος μισαλλοδοξίας, ξενοφοβίας, διακρίσεων και ρατσισμού για λόγους καταγωγής, θρησκείας, γλώσσας, φύλου και πολιτικών και προσωπικών πεποιθήσεων. Τηρούνται όμως τα πιο πάνω; Όχι βέβαια, και μάλιστα σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Η αχρείαστη αναφορά στην εθνικότητα, ή σε άλλο προσωπικό δεδομένο των δραστών εγκληματικών πράξεων, η κατά κόρον αναφορά σε «λαθρομετανάστες», όρο όχι μόνο αδόκιμο, αλλά και απο-νομιμοποιημένο από ΗΕ και ΕΕ, (πρόσφατα μάλιστα άκουσα από ραδιοφωνικό κανάλι, το αισχρό και χυδαίο «νέα φουρνιά λαθρομεταναστών»), η χρήση στερεοτύπων, γενικεύσεων και απαξιωτικών χαρακτηρισμών, με τη δικαιολογία ότι εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα, για να αναφέρω μόνο μερικά παραδείγματα, δείχνουν ότι απέχουμε πολύ από τις αρχές δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Οι λέξεις έχουν σημασία και είναι σημαντικό να χρησιμοποιείται η ορθή ορολογία, ανάλογα με την κατάσταση κάθε ατόμου. Οι δημοσιογράφοι πρέπει να αποφεύγουν τη μηχανική και χωρίς κριτική, αναπαραγωγή ατεκμηρίωτου λόγου ή προπαγάνδας, όπως για παράδειγμα ότι η άφιξη μεταναστριών/ών ή προσφύγων, «είναι σχέδιο της Τουρκίας για αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα της Κύπρου», ή ότι τα δήθεν «παχυλά επιδόματα», κάνουν την Κύπρο «παράδεισο» γι’ αυτούς τους ανθρώπους, εκφράσεις οι οποίες τείνουν να προάγουν την ξενοφοβία».

Επικοινωνήστε με τα στελέχη

«Η μεγιστοποίηση του αντίκτυπου κάθε εκστρατείας όπως η δική σας και της δουλειάς των μη κυβερνητικών οργανώσεων που ασχολούνται με θέματα μετανάστευσης, απαιτεί την  ανάπτυξη επαφών και καλών σχέσεων, όχι μόνο με τους δημοσιογράφους, αλλά και με τα διευθυντικά στελέχη και τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ», είπε στην παρέμβασή του ο υπογράφων και συνέχισε: «Είναι δεδομένο ότι οι συντάκτες που επιλέγουν να ασχολούνται με τα θέματα ανάδειξης και υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων συμπολιτών μας, είναι ευαισθητοποιημένοι και διάκεινται φιλικά προς τους στόχους των ΜΚΟ, που υπερασπίζονται ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Δεν είναι όμως δεδομένη, η στήριξη και η πολιτική κατανόηση της οποίας τυγχάνουν  από τους εργοδότες τους, με αποτέλεσμα να συναντούν συχνά την καχυποψία, ή και την άρνηση των διευθύνσεων των ΜΜΕ, για δημοσιογραφική κάλυψη δραστηριοτήτων των μη κυβερνητικών οργανώσεων, στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στη συγκεκριμένη περίπτωση, στον τομέα της μετανάστευσης. Κάποια, δε, στελέχη στα ΜΜΕ θεωρούν τη δράση μη κυβερνητικών οργανώσεων, ενοχλητική, αν όχι προβοκατόρικη και ύποπτη και η προσωπική μου εμπειρία ως δημοσιογράφος με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο ζήτημα της υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το επιβεβαιώνει, έχοντας πληρώσει βαρύ τίμημα, για την επιμονή μου να καλύπτω θέματα ασύλου και μετανάστευσης, μέσα σε ένα εχθρικό, προς τα θέματα αυτά, εργοδοτικό περιβάλλον, που έγινε τελικά εχθρικό απέναντι σε μένα. Έτσι, αντιμετωπίζουν τα ζητήματα μετανάστευσης, όχι απλώς ως δευτερεύουσας σημασίας, αλλά με εκπληκτική άγνοια, αδιαφορία και συντηρητισμό – και η συγκεκριμένη αντίληψή τους, αποτυπώνεται στην ισχνή, τυχαία ή και μηδενική δημοσιογραφική αναφορά, εκ μέρους πολλών ΜΜΕ, στη δουλειά των οργανισμών σαν τον δικό σας. Θα εισηγούμουν, λοιπόν, στους υπευθύνους κάθε οργανισμού, που θέλει να είναι μέρος της κυπριακής επικαιρότητας, ως πυλώνας αλλαγής ξεπερασμένων νοοτροπιών και στερεοτύπων σε θέματα μετανάστευσης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να αρχίσουν να κλείνουν ραντεβού με τα στελέχη των ΜΜΕ. Να γνωρίσουν προσωπικά αυτούς που αποφασίζουν και καθορίζουν πολιτικές και να τους εξηγήσουν τις προθέσεις και τις ιδέες τους, σαν ένα πρώτο βήμα για ένα βασικό επίπεδο επικοινωνίας και αλληλοενημέρωσης».

Να γράφεις με τη ψυχή σου, είναι το ζητούμενο

«Έχω τη χαρά να εργάζομαι σε ένα μέσο που είναι πολύ ευαίσθητο σε αυτά τα ζητήματα», είπε η συνάδελφος Κάτια Σάββα, ανεβαίνοντας αμέσως μετά, στο βήμα. Τόνισε την ανάγκη «να επανέλθουμε στις αξίες της παραδοσιακής δημοσιογραφίας και να ενισχύσουμε τον ρόλο των ενεργών πολιτών, για να μπορέσει ο σοβαρός τουλάχιστον Τύπος, να σταματήσει να αναπαράγει ανακρίβειες, συκοφαντίες, ξενοφοβία και ανασφάλεια. Οφείλουμε – είπε – να διορθώσουμε πολλά, πρώτα ως πολίτες, μετά ως δημοσιογράφοι και συνεπώς ο δημοσιογράφος που ασχολείται με θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να έχει ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση, να μπορεί δηλαδή να μπει στα παπούτσια του άλλου. Δεν ξέρω αν η δημοσιογραφία σπουδάζεται, η ενσυναίσθηση ωστόσο, είμαι σίγουρη ότι δεν σπουδάζεται – είναι κάτι που φέρεις μαζί σου και το εξελίσσεις, όπως τον έρωτα και την αγάπη. Σε αυτή την ανθρώπινη υπεραξία, πρέπει να επενδύσουμε. Όταν γράφεις με σκοπό να ενημερώσεις, ή και να ευαισθητοποιήσεις, δεν πρέπει να έχεις κατά νου, τα «like» και τα «share». Να γράφεις με τη ψυχή σου, είναι το ζητούμενο». Πιο «προσωπική», ήταν η μαρτυρία του συνάδελφου Πάμπου Βάσιλα, που περίγραψε τη δική του εμπειρία της προσφυγιάς, ως μικρό παιδί στο Δασάκι Άχνας, «όταν δεν είχαμε υπνοδωμάτια και κοιμόμασταν χάμω σε αντίσκηνα και τα πρώτα μου παιγνίδια ήταν μεταχειρισμένα, που μας έστελναν Κύπριοι από την Αγγλία και την Ελλάδα». Τέλειωσε διερωτώμενος, «γιατί μόλις 44 χρόνια μετά, συμπεριφερόμαστε στους πρόσφυγες, με αυτό τον άσχημο τρόπο». Την εμπειρία του από την κάλυψη της άφιξης προσφύγων στη Λέσβο και την παραγωγή του ντοκιμαντέρ «Ελπίδας κύματα», μετέφερε ο Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου, όπως και η Όλγα Κωνσταντίνου, τονίζοντας (εκείνος) ότι «πρέπει να προσπαθείς ως δημοσιογράφος, να μάθεις τι υπάρχει πίσω από την πρώτη εικόνα» και (εκείνη) ότι «ό,τι κάνεις, πρέπει να το κάνεις για τον άνθρωπο, με αγάπη». Τέλος, η συνάδελφος Μαρία Ονουφρίου, τόνισε ότι «η λέξη κλειδί εναντίον του ρατσισμού, είναι η παιδεία», ο Κώστας Κωνσταντίνου μίλησε «για τον ρατσισμό της κερκίδας, ιδιαίτερα στον χώρο του ποδοσφαίρου» και η Αντιγόνη Δρουσιώτου παρατήρησε ότι «αρχίσαμε να μαθαίνουμε κι εμείς οι δημοσιογράφοι για τους πρόσφυγες, αφού σήμερα, άλλαξαν προς το καλύτερο τα πράγματα, αν και υπάρχει ακόμα δρόμος να διανυθεί». Μαζί της συμφώνησε και ο συνάδελφος  Γιώργος Παυλίδης, Πρόεδρος της Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, ότι «σε σύγκριση με τη δεκαετία 1990, σήμερα είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα και είναι  καθοριστικός, ο ρόλος των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων. Πρέπει όμως να παραδεχτούμε – πρόσθεσε – ότι η κυπριακή κοινωνία, είναι συντηρητική, ξενοφοβική και φοβική γενικά και η αλλαγή κουλτούρας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ναι, η δημοσιογραφία μαθαίνεται και πρέπει να δώσουμε έμφαση στην εκπαίδευση». Κάνοντας αναφορά στην ιδιότητά του ως πανεπιστημιακός καθηγητής δημοσιογραφίας, σχολίασε ότι «δυστυχώς, οι φοιτητές δημοσιογραφίας, κουβαλούν τα πρότυπα της οικογένειας και του σχολείου και πρέπει να δώσουμε έμφαση στην παιδεία, που τους μαθαίνει ότι το ξένο είναι κίνδυνος…». Κατέληξε, υποδεικνύοντας ότι «οι δημοσιογράφοι είναι και πρέπει να είναι μπροστάρηδες, γιατί διαμορφώνουν κουλτούρα».

Στο βήμα ο αθλητής Ανδρέας Μισιάρα, υπό τα βλέμματα των Κυριάκου Πιερίδη, Ιερόθεου Παπαδόπουλου, Χρίστου Χριστοφίδη και Γιώργου Παυλίδη.

Στο βήμα, μαζί με την εθελόντρια της οργάνωσης Caritas, Εμμανουέλα Μπόρνι, οι αιτητές ασύλου στην Κύπρο,  Ιμπραχίμ και Χαλίντ από τη Γκάμπια, μικρή χώρα της βορειοδυτικής Αφρικής.

Ο δημοσιογράφος Πάμπος Βάσιλας.

Η δημοσιογράφος Όλγα Κωνσταντίνου.

Ο δημοσιογράφος Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου.

Ο Χρίστος Χριστοφίδης.

Η Έλενα Φυσέντζου.

  Ο Γουϊλι Τοτόρο.

Φώτο: Ο Μάριος Δημητρίου, ανάμεσα στον Ιερόθεο Παπαδόπουλο και την Katja Saha, μόλις παρέλαβε την τιμητική του πλακέτα.