Σκάνδαλο στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών

Περιφρόνηση Οδηγιών της Ε.Ε. – Ποιών τα συμφέροντα εξυπηρετούνται;

  • Χοντρά παιγνίδια εις βάρος πολιτών με τα τρίτροχα
  • Ποιοί κρύβονται πίσω από αυτά;
  • Αδικίες και παρανομίες

Της Αλεξίας Καφετζή

Τρίτροχα scooter. Ο σπόρος της συγκεκριμένης διάταξης, 2 τροχοί με μηχανισμό κλίσεων και ένας πίσω, τον οποία ιστορικά καταγράφεται ότι φύτεψε η Piaggio το 2006, όχι μόνο “έπιασε” αλλά δημιούργησε έναν ολάνθιστο και ξεχωριστό πολυποίκιλο κήπο, με παρουσία μοντέλων από διάφορους κατασκευαsτές σε πληθώρα κυβισμών και εκδόσεων. Στο θέμα που ακολουθεί, παραθέτουμε ορισμένα από τα μοντέλα αυτά έτσι ώστε να έχετε μια εικόνα για τις επιλογές σας σε αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα και μεγάλο πρακτικό ενδιαφέρον κατηγορία.

Πλεονεκτήματα τρίτροχων scooter

Πρώτα απ΄ όλα κάθε κατασκευαστής έχει χρησιμοποιήσει έναν διαφορετικό τρόπο / μηχανισμό για να προσδώσει δυνατότητες κλίσης στα συγκεκριμένα scooter. Αυτό που πρέπει να κρατήσει κανείς, είναι πως ο αντικειμενικός σκοπός είναι ο ίδιος και ότι η φυσική και οι νόμοι αυτής που διέπουν την οδηγική συμπεριφορά των οχημάτων αυτών, δεν διαφέρουν από ότι γνωρίζουμε και ισχύει στα δίτροχα. Tι κερδίζει κανείς λοιπόν με αυτό το +1 στον αριθμό των τροχών και γιατί τόσος ντόρος;

Διπλασιάζοντας την επιφάνεια του πέλματος των ελαστικών που βρίσκεται σε επαφή με τον δρόμο, κερδίζει κανείς σε πρόσφυση. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς αυτό, μιας και η σχέση είναι γραμμική, όσο μεγαλύτερη η επιφάνεια πέλματος, τόσο αυξάνει και η πρόσφυση προσθετικά και αναλογικά. Αυτός είναι ένας παράγοντας που έχει θετικό αντίκτυπο τόσο στις κλίσεις, όταν διανύεται μια στροφή, όσο και στο φρενάρισμα.

Ένα επίσης πολύ σημαντικό πλεονέκτημα, είναι ότι οι δύο τροχοί μπροστά κινούνται ξεχωριστά σε ότι αφορά στην ανάρτηση τους και η άρθρωση τους επιτρέπει ανεξαρτησία. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι κακοτεχνίες, λακκούβες και λοιπά εργολαβικά “διαμάντια” που συναντά κανείς στους ελληνικούς δρόμους, αποσβένονται χωρίς να διαταραχθεί η ισορροπία και η κατευθυντικότητα στον βαθμό ενός δίτροχου. Οφείλουμε βέβαια να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτό ισχύει ως ένα βαθμό, ενώ ξεκαθαρίζουμε επίσης ότι τα τρίτροχα δεν έχουν σε καμία περίπτωση… τον “άπεφτο”, προστατεύοντας πλήρως τον οδηγό τους από λάθος χειρισμούς ή από τις τρύπες σε μέγεθος κρατήρα που τυχόν θα συναντήσει μπροστά του.

Αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι γενικά τα τρίτροχα έχουν ένα πλεονέκτημα ενεργητικής ασφάλειας αλλά επ ουδενί δεν θέλουμε αυτό να εκληφθεί με λάθος τρόπους. Σε ότι αφορά στα μειονεκτήματα, αυτά είναι το αυξημένο βάρος, λόγο των εξαρτημάτων του μπροστινού συστήματος διεύθυνσης – ανάρτησης, η βαριά αίσθηση (σε σχέση πάντα με τα δίτροχα) στο τιμόνι και μια μείωση της ευελιξίας σε συνθήκες πολύ πυκνής κίνησης. Τέλος, για να κλείσουμε με άλλο ένα θετικό δεν θα πρέπει να μην αναφερθούμε και στο ψυχολογικό αβαντάζ αυτών των scooter, ειδικά για τους ανθρώπους που κάνουν την μετάβαση από τους τέσσερις τροχούς σε κάτι πιο ευκίνητο, πρακτικό και οικονομικό σε λειτουργία.

Οι τρίκυκλες μοτοσυκλέτες έχουν μπει για τα καλά στην Ευρώπη  τα τελευταία χρόνια. Ευρύ κοινό οδηγών αυτοκινήτου στράφηκαν σε αυτά, λόγω του ότι απαιτείτο για οδήγηση τους, δίπλωμα αυτοκινήτου, κατηγορίας Β.

Ωστόσο, μιλήσαμε με ασφαλιστικό πράκτορα της εταιρίας για να δούμε τι ακριβώς αλλάζει στην ασφάλιση των τρίκυκλων οχημάτων με τα νέα διπλώματα, ο οποίος μας είπε ότι:

“Οι ασφαλιστικές εταιρίες ακολουθούν το νόμο. Δεν μπορεί κάποια εταιρία να αρνηθεί να ασφαλίσει το όχημα. Απλά, σε περίπτωση ζημιάς, θα πρέπει να προσκομιστεί το δίπλωμα οδήγησης με το οποίο ο κάτοχος δικαιούται να οδηγεί το συγκεκριμένο όχημα. Συνήθως το δίπλωμα ζητείται σε περίπτωση ζημιάς και μόνο, ενώ σε κάποιες ασφαλιστικές, ζητείται το δίπλωμα ταυτόχρονα με την ασφάλιση του οχήματος. Ουσιαστικά η ασφάλιση καλύπτει το όχημα και τον ιδιοκτήτη του οχήματος και τον οδηγό – κάτοχο διπλώματος – την ώρα που οδηγεί. Άρα, ο οδηγός, πρέπει να έχει της αντίστοιχης κατηγορίας δίπλωμα ώστε να είναι καλυμμένος.

Συνεχίζουν έτσι να ασφαλίζονται τα οχήματα κανονικά και το πρόβλημα στρέφεται στους αναβάτες που οδηγούν, οι οποίοι πρέπει πλέον να εφοδιάζονται με το δίπλωμα της κατηγορίας που οδηγούν. Ισχύει ότι και στις υπόλοιπες μοτοσυκλέτες.”

ΟΔΗΓΙΑ 2006/126/ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

της 20ής Δεκεμβρίου 2006

Άρθρο 6

  1. Τα κράτη μέλη μπορούν να εγκρίνουν, για την οδήγηση στο έδαφός τους, τις ακόλουθες ισοτιμίες:

α) μηχανοκίνητα τρίκυκλα με άδεια κατηγορίας Β, για τρίκυκλα με ισχύ άνω των 15 kW, υπό τον όρον ότι ο κάτοχος της άδειας για την κατηγορία Β είναι τουλάχιστον 21 ετών·

β) μοτοσικλέτες κατηγορίας Α1 με άδεια κατηγορίας Β.

Άρθρο 13

Ισοδυναμία αδειών οδήγησης που δεν ακολουθούν το κοινο- τικό υπόδειγμα

  1. Με τη σύμφωνη γνώμη της Επιτροπής, τα κράτη μέλη ορίζουν την ισοδυναμία μεταξύ των δικαιωμάτων που είχαν αποκτηθεί πριν από τη θέση σε εφαρμογή της παρούσας οδηγίας και των κατηγο- ριών που προβλέπονται στο άρθρο 4.

Ύστερα από διαβούλευση με την Επιτροπή, τα κράτη μέλη μπορούν να επιφέρουν, στις εθνικές νομοθεσίες, τις προσαρμογές που είναι απαραίτητες για την εφαρμογή του άρθρου 11, παράγραφοι 4, 5 και 6.

  1. Οποιοδήποτε δικαίωμα οδήγησης που χορηγείται πριν από την 19 Ιανουαρίου 2013 δεν αφαιρείται ούτε περιορίζεται άλλως πως από τις διατάξεις της παρούσας οδηγίας.

Εύλογα λοιπόν δημιουργούνται τα ακόλουθα ερωτήματα:

  1. Aπό πότε οι οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν αναδρομική ισχύ;
  2. Γιατί το κράτος, αντί να είναι αρωγός στ μείωση των ρύπων και κατ΄επέκταση των καυσίμων αποτελεί τροχοπέδη;
  3. Ποια η σκοπιμότητα να μην ισχύει η υφιστάμενη άδεια οδήγησης και αντ΄αυτού αναγκάζει τους μοτοποδηλάτες να σπαταλήσουν άλλα 700 περίπου ευρώ για να αποκτήσουν κανονική άδεια οδήγησης με τον σωστό Τύπο οδήγησης;