Πάτησε τα 100 και συνεχίζει απτόητος στο Παν. Κύπρου!

Ο Κωνσταντίνος Γεωργιάδης ανανεωμένος από τη φροντίδα γυναίκας βοηθού που διαμένει μαζί του

ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ανανεωμένο και ιδιαίτερα αισιόδοξο, συνάντησα στο διαμέρισμα του στη Λευκωσία το Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2019, τον γνωστό πια στους αναγνώστες, πραγματικά…αιωνόβιο φοιτητή του Πανεπιστημίου Κύπρου Κωνσταντίνο Γεωργιάδη, γεννημένο στην Κοκκινοτριμιθιά το 1919, να έχει πατήσει τα 100 με την έλευση του νέου χρόνου και να παραμένει ολόψυχα δοσμένος στο νέο του στόχο, να πάρει δεύτερο πτυχίο ΚΑΙ στη Νομική – τη Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2019 ξεκινούν τα μαθήματα του δεύτερου εξαμήνου του, ενώ όπως ο ίδιος με πληροφόρησε με περηφάνια, «ενημερώθηκε ότι έγραψε πολύ καλά στο διαγώνισμα του πρώτου εξαμήνου για το  Συνταγματικό Δίκαιο»… Ο Κωνσταντίνος Γεωργιάδης φοίτησε ήδη στο Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου και τον Ιούνιο 2017 πήρε το πολυπόθητο πτυχίο Κοινωνιολογίας, από τα χέρια του Πρύτανη του Πανεπιστημίου, Κωνσταντίνου Χριστοφίδη.  Έχει επίσης νέο στόχο του, να διεκδικήσει βουλευτική έδρα στις επόμενες εκλογές του 2021, «γιατί πρωτίστως, χρειάζεται να μπει τάξη στην οικονομία της Κύπρου, αλλά και να καταπολεμηθεί ο ηλικιακός ρατσισμός, σε βάρος των ηλικιωμένων μας», όπως μου επανέλαβε με ζωηρή αποφασιστικότητα. «Ο κόσμος θέλει αλλαγή…και είμαι σίγουρος ότι θα ανταποκριθώ στην ανάγκη για αλλαγή, με βάση τις θέσεις μου για το νέο Σύνταγμα της Κύπρου στη νέα δομή του κράτους και για το σύστημα «Πυραμίδες» στην οικονομία».

-Πώς θα απαντούσες σε κάποιον που θα σου υπέβαλλε ότι σε ηλικία εκατό χρονών, δεν μπορείς να φέρεις καμιά αλλαγή;

-Θα απαντούσα ότι έχω τεράστια πείρα και ότι θα εργαστώ για το λαό – θα είμαι υπηρέτης του λαού και όχι του εαυτού μου».

Δακρύζοντας για τα πάθη του Χριστού

Ήταν όπως πάντα καθισμένος στο μικρό, παλιό γραφείο του, όπου κάθε μέρα περνά ατέλειωτες ώρες ανάγνωσης και μελέτης, όταν δεν βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο. Όμως δεν αποστήθιζε κάποιο δυσνόητο νομικό κείμενο, όπως κάνει τους τελευταίους μήνες, αλλά εντρυφούσε – για πολλοστή φορά – στην Καινή Διαθήκη, σε ένα από τα κεφάλαια του Ευαγγελιστή Λουκά. «Ο Λουκάς,  έγραψε πιο επεξηγηματικά από τους άλλους Ευαγγελιστές, για το τι έγινε το διάστημα που ήταν ο Χριστός στη γη, αν και δεν ήταν μαζί του όταν συνέβηκαν όλα αυτά», μου είπε εμφανώς συγκινημένος ο Κωνσταντίνος και συνέχισε: «Σήμερα ο Λουκάς με έκανε να δακρύσω για τα βασανιστήρια που υπέστη ο Κύριος. Μεγάλα  βάσανα περνούν και σήμερα πολλοί άνθρωποι – δεν είναι ασυνήθιστο, κάποιοι να σου κάνουν το φίλο και από την άλλη να προσπαθούν να σε διαπομπεύσουν. Και λέγοντας αυτό, δεν σημαίνει ότι χάνω την πίστη μου…απλώς λυπούμαι και κλαίω κάποια στιγμή…».

Για πρώτη φορά με συγκάτοικο

Αυτή τη φορά ο Κωνσταντίνος δεν ήταν μόνος στο διαμέρισμα. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, συγκατοικεί με άλλο άτομο που δεν είναι άλλο από τη Νάνσι, μια νέα γυναίκα μικτής Φιλιππινέζικης (από τον πατέρα) και Κορεατικής (από τη μητέρα) καταγωγής, που εδώ και τρεις μήνες ανέλαβε καθήκοντα φροντίστριας για τον ίδιο και για το σπίτι, αφού τον τελευταίο χρόνο ο Κωνσταντίνος δεν μπορεί να φροντίσει μόνος τον εαυτό του, μετά το κάταγμα ισχίου, που υπέστη από πτώση, τον Φεβρουάριο 2018. Όπως έγραψα σε προηγούμενο ρεπορτάζ, χρειάστηκε να κάνει εγχείρηση στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και τους επόμενους μήνες να παραμείνει κλινήρης, διαδοχικά σε δύο οίκους ευγηρίας, που προσφέρουν και υπηρεσίες φυσιοθεραπείας. Αν και καταπονημένος ακόμα, και παρόλο που έχασε τα μαθήματα ενός εξαμήνου από τις σπουδές του, επανήλθε τον Σεπτέμβρη 2018 στη ρουτίνα της φοιτητικής του ζωής και στο διαμέρισμά του, μόνο που δεν μπορεί πια να απολαμβάνει το προηγούμενο καθεστώς της αυτάρκειας και της ανεξαρτησίας του και χρειάζεται φροντίδα και βοήθεια από κάποιον άλλο. Με πληροφόρησε μάλιστα ότι θα χρειαστεί μέσα στο 2019 να επαναλάβει την εγχείρηση στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας αφού ιδιώτης γιατρός διαπίστωσε ότι υπάρχει πρόβλημα με την πλατίνα που τοποθετήθηκε στο πόδι του, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να σκύψει και να νιώθει συχνά αφόρητο πόνο στο ισχίο.

«Πολύ καλός άνθρωπος, με μεγάλη καρδιά»

«Είναι πολύ καλός άνθρωπος, με μεγάλη καρδιά και με κατανόηση», μου είπε η Νάνσι για τον εργοδότη της. «Είναι», συνέχισε, «πολύ ήσυχος και περνά τις ώρες του διαβάζοντας τη Βίβλο και τα μαθήματα του στο Πανεπιστήμιο και ακούοντας ειδήσεις στο ραδιόφωνο. Επίσης θέλει να με διδάξει για τον θεό, για την κουλτούρα της Κύπρου και να μου μάθει την ελληνική γλώσσα (σ. σ. για το σκοπό αυτό ο Κωνσταντίνος μου είπε ότι ψάχνει για ένα αναγνωστικό της πρώτης Δημοτικού…). Κάθε Κυριακή τον συνοδεύω στην Ορθόδοξη εκκλησία και συχνά πάω αμέσως μετά και στη δική μου Καθολική εκκλησία. Όσο ζει, θέλω να εργάζομαι γι’ αυτόν, γιατί είναι άψογος, όταν τον συγκρίνω με άλλους εργοδότες μου, μέσα στα 15 χρόνια που εργάστηκα ως φροντίστρια ηλικιωμένων και ως οικιακή εργαζόμενη, σε χώρες της Ασίας – την Κίνα (Χογκ Κογκ και Μακάο), τη Σιγκαπούρη και την Κορέα. Στην Κύπρο εργάστηκα τους προηγούμενους 7 μήνες ως φροντίστρια ενός άλλου Κύπριου, ατόμου με αναπηρία. Είχα αποφασίσει να επιστρέψω στις Φιλιππίνες και στη Μανίλα, όπου αγόρασα σπίτι, αλλά βρήκα τον παππού που είναι καλός και σκέφτηκα ότι αυτή είναι ίσως η μοίρα μου, να μείνω εδώ και ίσως να βρω κάποιον καλό άντρα να αγαπήσω και να παντρευτώ». Ρώτησα τον Κωνσταντίνο Γεωργιάδη κατά πόσο νιώθει καλύτερα, από τότε που τον φροντίζει η Νάνσι. «Για μένα προτεραιότητα είναι αυτή να νιώθει καλά», ήταν η απάντησή του.

Το χαμένο όνειρο του Παγκυπρίου Γυμνασίου

Υπενθυμίζω ότι ο Κωνσταντίνος Γεωργιάδης δεν παντρεύτηκε ποτέ, δεν έχει παιδιά και είναι ο μεγαλύτερος από πέντε αδέλφια, καθώς έχει τρεις αδελφούς 92, 91 και 90 χρόνων και μια αδελφή 87 χρόνων. Η έφεσή του για μάθηση και η τόλμη του, εκδηλώθηκε από πολύ νωρίς στη ζωή του, όταν στα 13 του χρόνια  και ενώ μέχρι τότε βοηθούσε τον πατέρα του στις γεωργικές εργασίες στα χωράφια, εγκατέλειψε κρυφά το σπίτι του και πήγε περπατητός(!) στη Λευκωσία για να εγγραφεί και να φοιτήσει στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, αφού ο πατέρας του αρνήθηκε να τον στείλει για γυμνασιακές σπουδές. (Τις οποίες, μέσα στις δοσμένες συνθήκες της εποχής, αντιλαμβανόταν, όχι μόνο σαν μια περιττή πολυτέλεια, αλλά και σαν μια απαράδεκτη εκκεντρικότητα για τον γιο του). Όμως, μόνο για τρεις μέρες κράτησε η ανταρσία του Κωνσταντίνου, αφού ο πατέρας του κατήγγειλε την εξαφάνισή του στην Αστυνομία, η οποία τον ανακάλυψε να περιφέρεται και να κοιμάται στον γειτονικό περίβολο της Αρχιεπισκοπής και τον μετέφερε πίσω στο σπίτι του. Θυμάται, μάλιστα, ότι ένας αστυνομικός, τού έδωσε και ένα δυο πάτσους, για να… συνέλθει και να μην το ξανακάνει. Τρία χρόνια αργότερα, στα 16 χρόνια του, ο έφηβος Γεωργιάδης έφυγε από το σπίτι του για καλά και εγκαταστάθηκε στη Λευκωσία, δουλεύοντας πρώτα ως παιδί θελημάτων και μετά ως σερβιτόρος σε καφενεία στο κέντρο της πρωτεύουσας. Από το 1995-1999, φοίτησε σε Εσπερινό Γυμνάσιο και αφού πήρε απολυτήριο, έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις και μάλιστα τρεις φορές! Απέτυχε τις δύο πρώτες, αλλά πέτυχε την τρίτη φορά και έτσι ξεκίνησε να φοιτά στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, από το 2009, στα 90 του χρόνια…

Στον λίγο ελεύθερο χρόνο του, ανάμεσα στα διαβάσματα δύσκολων και ανιαρών νομικών βιβλίων, «ταξιδεύει» ξανά και ξανά, σε οικεία γι’ αυτόν, εδάφια των Ευαγγελιστών της Καινής Διαθήκης.

Φώτο: Με τη φροντίστρια του Νάνσι, το Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2019 στο διαμέρισμα του στη Λευκωσία.