Βρήκαν την ελευθερία τους, έχασαν το χαμόγελό τους…

Παγιδευμένοι στην εξαθλίωση και την εκμετάλλευση, οι αιτητές ασύλου στην Κυπριακή Δημοκρατία

ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

«Ευγνωμονούν το θεό που είναι ζωντανοί και σχετικά ασφαλείς στην Κύπρο», παρά τις κακουχίες που βίωσαν στη Λευκωσία ως άστεγοι και άνεργοι πρόσφυγες, οι 28χρονοι Νιγηριανοί αιτητές ασύλου, Louis Ukwani και John Paul Ezidfula, που συναντήσαμε στις 2 Ιανουαρίου 2019 στα κεντρικά γραφεία της ανθρωπιστικής οργάνωσης Caritas Κύπρου, δίπλα στην Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού (Holy Cross Catholic Church), κοντά στην Πύλη Πάφου στην εντός των τειχών Λευκωσία. Δύσκολα χαμογελούν οι δύο νεαροί άντρες από τη Νιγηρία, την πολυπληθέστερη χώρα της Αφρικής, με τους περίπου 200 εκατομμύρια κατοίκους. Διαμένουν με άλλους δύο συμπατριώτες τους σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο σε ένα σπίτι στη Λευκωσία, με άλλους περίπου 40 πρόσφυγες, περιλαμβανομένων οικογενειών με μικρά παιδιά, με τους οποίους μοιράζονται κοινή τουαλέτα, μπάνιο και κουζίνα. Η περίπτωσή τους αποτελεί άλλη μια ζωντανή μαρτυρία-επιβεβαίωση των τεράστιων κενών του προβληματικού κρατικού συστήματος ασύλου στην Κύπρο, που οδηγεί στην εξαθλίωση  μεταναστών και προσφύγων, όπως περιγράφεται στο ρεπορτάζ της προηγούμενης έκδοσης της «24» για μια μεγάλη ομάδα 22 νεαρών άστεγων και άνεργων Αφρικανών αιτητών ασύλου, στην πλειοψηφία τους χριστιανών από το Καμερούν και τη Νιγηρία, που τους τελευταίους μήνες διαμένουν και κοιμούνται σε ένα στενό και σκοτεινό πατάρι στο κέντρο της Λευκωσίας. Τους είχαμε επισκεφθεί δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα 2018, μαζί με την εθελόντρια της Caritas Κύπρου, Γκόσια Χρυσάνθου, που επίσης μας έφερε σε επαφή με τον Louis και τον John Paul. Οι δύο φίλοι ψάχνουν μάταια για εργασία, από το καλοκαίρι 2018 που βρέθηκαν στην Κύπρο, όπου ζουν σε άθλιες συνθήκες,  εξαρτώμενοι από το προβληματικό σύστημα υποδοχής προσφύγων, της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως εκατοντάδες άλλοι αιτητές ασύλου. Μας είπαν ότι για ένα διάστημα, έφτασαν στο σημείο απόγνωσης να πωλούν τα κουπόνια διατροφής που λαμβάνουν από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας (ΥΚΕ) για να πληρώνουν το ενοίκιο του δωματίου τους και  εξασφαλίζοντας δωρεάν διατροφή από τον Ερυθρό Σταυρό, ενώ η Γκόσια Χρυσάνθου, μας ανέφερε «ότι πλείστοι αιτητές ασύλου, έχοντας απεγνωσμένα ανάγκη για μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους, είναι θύματα εκμετάλλευσης από τους Κύπριους ιδιοκτήτες των υποστατικών που ενοικιάζουν».

Δραπετεύοντας προς την ελευθερία

Ο Louis Ukwani και ο John Paul Ezidfula, είναι και οι δύο χριστιανοί και κατάγονται από τη νοτιοανατολική περιοχή της Νιγηρίας, που επιδιώκει απόσχιση από το κεντρικό κράτος. Έχουν και οι δύο βιώσει συστηματική βία, καθημερινούς σκοτωμούς και ουσιαστική διάλυση των οικογενειών τους. Ο  Louis, μας είπε ότι είναι ο μοναδικός επιζών από την οικογένειά του και ότι ο πατέρας του δολοφονήθηκε από την αστυνομία. Ο ίδιος  δραπέτευσε από τη χώρα για να σώσει τη ζωή του, ενώ ήταν κρατούμενος σε αστυνομικό σταθμό. Πήγε με τη βοήθεια φίλου του, στον βορρά της χώρας, από εκεί διέφυγε στη Λιβύη, στη συνέχεια με μικρό πλοιάριο στην Τουρκία και στην κατεχόμενη Κύπρο, από όπου περπάτησε στις ελεύθερες περιοχές. Δεν κατάφεραν να επικοινωνήσουν με κανένα συγγενή τους πίσω στην πατρίδα τους, εδώ και έξι μήνες που βρίσκονται στην Κύπρο. Δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, όταν συναντήθηκαν τον Αύγουστο στην πλατεία Σολωμού στη Λευκωσία. Ήδη από τον Ιούλιο, ο John Paul Ezidfula κοιμόταν αρχικά σε παγκάκι δημόσιου πάρκου και μετά για ένα μήνα στον Δημοτικό Κήπο πίσω από το κτίριο της Βουλής, σε αντίσκηνο που παραχώρησε σε άστεγους αιτητές ασύλου η Caritas Κύπρου. «Μας έφερνε φαγητό η κυρία Γκόσια Χρυσάνθου», ανέφερε στην «24», προσθέτοντας ότι στην ομάδα προστέθηκε αργότερα και ο Louis Ukwani, που μόλις είχε φτάσει από τα κατεχόμενα συγχυσμένος, απελπισμένος και αποπροσανατολισμένος.

Το σύστημα πρέπει επειγόντως να αλλάξει

Κοινή δήλωση για το εντεινόμενο πρόβλημα των αστέγων αιτητών ασύλου στην Κύπρο έκαναν τον Μάϊο 2018 οι μη κυβερνητικές οργανώσεις Αγάπη, Caritas, Κυπριακός Ερυθρός Σταυρός, Κυπριακό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Hope for Children, ΚΙΣΑ, MiHub, Δημαρχείο Λευκωσίας και Υπάτη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR). Καλούν σε δράση για άμεση αντιμετώπιση του, αφού επισημαίνουν τον αυξανόμενο κάθε χρόνο, αριθμό ανθρώπων που ζητούν άσυλο στην Κύπρο, εξαιτίας κυρίως της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στη Συρία. Αναφέρουν μεταξύ άλλων τα εξής, στη δήλωσή τους:

*«Πιστεύουμε ότι το εθνικό σύστημα ασύλου αποδείχτηκε ανεπαρκές για να καλύψει τις ανάγκες του αυξανόμενου αριθμού αιτητών ασύλου και χρειάζεται επειγόντως συνολική μεταρρύθμιση.

*Σημειώνουμε ότι με βάση μια πρόσφατη αλλαγή πολιτικής από την Υπηρεσία Ασύλου, το Κέντρο Υποδοχής στην Κοφίνου δεν δέχεται να φιλοξενήσει μονήρεις άντρες αιτητές ασύλου και ότι η μεγάλη πλειοψηφία των αιτητών ασύλου ζουν έξω από οργανωμένα κέντρα φιλοξενίας.

*Μας ανησυχούν πολύ οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης των αιτητών ασύλου, που είναι αποτέλεσμα της πολύ περιοριστικής πολιτικής εργοδότησης που εμποδίζει τους αιτητές ασύλου να είναι αυτοδύναμοι και παραμένει αναλλοίωτη, παρά τη μεγαλύτερη περίοδο αναμονής για την απάντηση στην αίτηση ασύλου. Περαιτέρω, οι υλικές συνθήκες υποδοχής δεν επαρκούν για να διασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, για προστασία της σωματικής και ψυχικής τους υγείας, ιδιαίτερα ενόψει της αύξησης των τιμών των ενοικίων. Αυτό επηρεάζει επίσης τη μετάβαση τους στην κοινότητα, τόσο από το Κέντρο Υποδοχής στην Κοφίνου, όσο και από τις Στέγες ασυνόδευτων παιδιών.

*Οι αιτητές ασύλου μπορούν να εργαστούν έξι μήνες μετά την υποβολή αίτησης ασύλου (σ. σ. η περίοδος αυτή μειώθηκε πρόσφατα μετά από απόφαση των Αρχών, στον ένα μήνα και χαρακτηρίσθηκε θετική εξέλιξη από τις αρμόδιες ΜΚΟ και την κοινότητα των προσφύγων). Μπορούν όμως να εργαστούν μόνο σε συγκεκριμένες ανειδίκευτες εργασίες, κυρίως στη γεωργο-κτηνοτροφία, ανεξάρτητα από τα ακαδημαϊκά προσόντα ή την επαγγελματική εμπειρία των αιτητών. Αυτό το είδος εργασίας είναι το πιο χαμηλά αμειβόμενο και απαιτεί τη διαβίωση του αιτητή μακριά από την οικογένειά του, αφού βρίσκεται σε απομακρυσμένες περιοχές. Ως αποτέλεσμα, πολλοί αιτητές ασύλου παραμένουν άνεργοι για πολλά χρόνια, φορτωμένοι με άγχος και απογοήτευση, με χαμηλό ηθικό και με περιορισμένη δυνατότητα να ενταχθούν στην κοινωνία μακροπρόθεσμα».

Τα κουπόνια και ο κοινωνικός στιγματισμός

Αναφέρονται και τα ακόλουθα, στην κοινή ανακοίνωση των μη κυβερνητικών οργανώσεων:

*«Ανησυχούμε ιδιαίτερα από το χαμηλό ύψος της οικονομικής βοήθειας που οι αιτητές λαμβάνουν από το κράτος. Αποκλείονται από το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (ΕΕΕ) και λαμβάνουν αντί τούτου, μια «ειδική οικονομική ενίσχυση», στη μορφή κουπονιών διατροφής κι ενός μικρού ποσού μετρητών για τα καθημερινά τους έξοδα. Ένα πολύ μικρό ποσό ενοικίου, καταβάλλεται από το κράτος στους ιδιοκτήτες των χώρων διαμονής που ενοικιάζουν οι αιτητές. Συνολικά η οικονομική βοήθεια που λαμβάνουν, είναι μικρότερη από τη μισή αυτής που αντιστοιχεί στο ΕΕΕ, βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας και δεν ανταποκρίνεται στις ελάχιστες προδιαγραφές της Οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις Συνθήκες Υποδοχής.

*Υπάρχουν σοβαρά προβλήματα με το παρόν σύστημα κουπονιών διατροφής, καθώς αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο σε μερικά μικρά καταστήματα σε κάθε πόλη, όπου δεν είναι διαθέσιμα κάποια βασικά είδη και όπου οι τιμές είναι μεγαλύτερες από τα μεγάλα σουπερμάρκετ. Επίσης οι αιτητές λαμβάνουν τα κουπόνια τους με πολλή καθυστέρηση, συχνά λίγες μέρες πριν αυτά λήξουν, ενώ χρειάζεται να επισκεφθούν πολλές φορές τα γραφεία των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, συχνά με τα πόδια, για να πάρουν τα κουπόνια τους. Σε κάθε περίπτωση, το σύστημα εξασφάλισης διατροφής με κουπόνια οδηγεί σε περαιτέρω κοινωνικό στιγματισμό των αιτητών ασύλου και διευρύνει τις προκαταλήψεις και τις διακρίσεις σε βάρος τους.

*Το χορηγούμενο ποσό που οι αιτητές λαμβάνουν από τις ΥΚΕ για το ενοίκιο, είναι πολύ χαμηλό σε σχέση με τις ψηλές τρέχουσες τιμές της αγοράς. Το ποσό αυτό κυμαίνεται μεταξύ 50 ευρώ και 200 ευρώ για οικογένειες, ανεξαρτήτως του μεγέθους τους, με αποτέλεσμα πολλές οικογένειες αιτητών ασύλου με μικρά παιδιά, να στεγάζονται συχνά σε ακατάλληλα κτίρια, χωρίς ηλεκτρισμό και νερό και να εκθέτουν την υγεία τους σε σοβαρούς κινδύνους. Αυτό το θλιβερά ανεπαρκές επίδομα ενοικίου, που χειροτερεύει από το γεγονός ότι παραχωρείται με σοβαρή χρονική καθυστέρηση, έχει οδηγήσει στην επιδείνωση του φαινομένου των αστέγων αιτητών ασύλου».

Στον φαύλο κύκλο της απώλειας εργασίας

Στα τεράστια προβλήματα των αιτητών ασύλου στην Κύπρο, αναφέρθηκε ιδιαίτερα η Ελισάβετ Κασίνη, Εκτελεστική Διευθύντρια της Caritas Κύπρου, που μιλούσε σε δημόσια συζήτηση στη Λευκωσία στις 16 Νοεμβρίου 2018, οργανωμένη από την ΚΙΣΑ και το EuroMed Rights (Ευρωπαϊκό Δίκτυο Δικαιωμάτων). Παρατήρησε μεταξύ άλλων ότι  «ένας αιτητής ασύλου, πρέπει να περιμένει περισσότερο από ένα μήνα για να πάρει επιστολή επιβεβαίωσης, ή βιβλιαράκι εγγραφής αλλοδαπού, που σημαίνει ότι δεν μπορεί να εργοδοτηθεί σε ένα μήνα και είναι πιθανό να βρεθεί σε ένα φαύλο κύκλο, όπου μπορεί να βρει εργασία, αλλά τη χάνει, γιατί δεν έχει αριθμό Πιστοποιητικού Εγγραφής Αλλοδαπού (Alien Registration Certificate). Τότε, το Τμήμα Εργασίας μπορεί να του αρνηθεί υπηρεσίες, γιατί δεν κυνήγησε εκείνη την ευκαιρία για εργασία, που στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε ποτέ, γι’ αυτόν». Αναφορά έκανε και σε ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα για τους αιτητές ασύλου, τη μετακίνηση, στη Λακατάμια, του Γραφείου των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας που διαχειρίζεται την υλική βοήθεια σε πρόσφυγες στη Λευκωσία, σε μια απόσταση δέκα χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης, όπως είπε. «Οι περισσότεροι αιτητές ασύλου», πρόσθεσε, «δεν μπορούν να πληρώσουν το λεωφορείο ή το ταξί και πρέπει να περπατήσουν μέχρι εκεί, γεγονός που το κάνει αδύνατο να έχουν πρόσβαση στο Γραφείο και στα μηνιαία κουπόνια διατροφής, ή σε άλλες υπηρεσίες που προσφέρει». Τρίτο παράδειγμα κακής διαχείρισης εκ μέρους των Αρχών, ανέφερε «τα ζητήματα των ιατρικών υπηρεσιών, στις οποίες έχουν δικαίωμα οι αιτητές ασύλου και οι πρόσφυγες, αλλά τα νοσοκομεία δεν είναι τόσο εύκολα προσβάσιμα γι’ αυτούς, λόγω και των δυσκολιών στην ελληνική γλώσσα». Επεσήμανε ότι «η κάρτα υγείας που κατέχουν οι αιτητές ασύλου, δεν περιλαμβάνει όλα τα φάρμακα και τις υπηρεσίες, περιλαμβανομένων πολύ κοινών φαρμάκων  για τον πονοκέφαλο και για τον παιδικό πυρετό».

Θλίψη και συγκλονισμός για μια αυτοκτονία

Το προβληματικό σύστημα ασύλου στην Κύπρο, οδήγησε κάποιους πρόσφυγες ακόμα και στην αυτοκτονία, όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή της τον Σεπτέμβρη 2018 η Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR), κάνοντας λόγο για την περίπτωση ενός «νεαρού αιτητή ασύλου αφρικανικής καταγωγής που κρεμάστηκε στο δωμάτιο του, σε ένα υπόγειο χωρίς παράθυρα, όπου διέμενε». Σύμφωνα με την UNHCR, «ο νεαρός οδηγήθηκε στην αυτοκτονία, λόγω της ανασφάλειας και των άθλιων συνθηκών διαβίωσης, τους τελευταίους έξι μήνες πριν το θάνατο του, που προκάλεσαν σε μεγάλο βαθμό οι σοβαρές ανεπάρκειες του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας για τους αιτητές ασύλου. Πέρα από τη θλίψη και τον συγκλονισμό της γι’ αυτό το τραγικό γεγονός, η  UNHCR εκφράζει και «τις ανησυχίες της για το εντεινόμενο πρόβλημα των αστέγων αιτητών ασύλου στην Κύπρο και για την αδυναμία του εθνικού συστήματος υποδοχής να ικανοποιήσει στοιχειώδεις ανάγκες τους».

Η τραγική περίπτωση του Mohamed Dahir

Ένα χρόνο προηγουμένως, στις 31 Αυγούστου 2017, η ΚΙΣΑ είχε ανακοινώσει ότι «οι πολιτικές της Κυπριακής Δημοκρατίας σπρώχνουν πρόσφυγες στην αυτοκτονία», αποκαλύπτοντας τον τραγικό θάνατο του 18χρονου Σομαλού αιτητή ασύλου Mohamed Dahir, που συνέβη στη Λάρνακα δύο μέρες προηγουμένως. Εξέθεσε ταυτόχρονα, τις συγκλονιστικές πολιτικές, αλλά και ηθικές διαστάσεις του κοινωνικού αποκλεισμού και της καταπάτησης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων και των αιτητών ασύλου στην Κύπρο. Ο υπογράφων κάλυψα δημοσιογραφικά για την «24» την περίπτωση του θανάτου του Mohamed Dahir, που είχε έρθει στην Κύπρο από τη Σομαλία μέσω Τουρκίας και κατεχομένων το 2015, ως ασυνόδευτος ανήλικος. Είχε βρεθεί νεκρός από τους δύο συγκάτοικούς του στο δωμάτιο του διαμερίσματος του σε παλιά πολυκατοικία στο κέντρο της Λάρνακας, κοντά στην οδό Ερμού. «Με λύπη μας πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του νεαρού πρόσφυγα από την Σομαλία, ο οποίος αυτοκτόνησε στις 29 Αυγούστου 2017, ουσιαστικά απελπισμένος από τους χειρισμούς των αρμόδιων αρχών σε σχέση με την υπόθεση ασύλου και τις περιστάσεις του», αναφερόταν στην ανακοίνωση της ΚΙΣΑ. Η κηδεία και η ταφή του έγινε στις 2 Σεπτεμβρίου 2017 στο τουρκοκυπριακό κοιμητήριο Λάρνακας (όπου τα τελευταία χρόνια θάβονται μουσουλμάνοι διαφόρων εθνικοτήτων) και σε αυτήν παρευρέθηκαν η θεία του (αδελφή του πατέρα του) και ο σύζυγος της, που είχαν στην Κύπρο γι’ αυτό το σκοπό από το Μάντσιεστερ της Αγγλίας, όπου είναι εγκατεστημένοι.

«Θέλω να κρίνομαι όχι με βάση το χρώμα μου»…

«Οι συνέπειες της λειτουργίας ενός απαράδεκτου συστήματος ασύλου στην Κύπρο, είναι ότι δεκάδες αιτητές ασύλου, είναι άστεγοι, ζουν στο δρόμο, αρρωσταίνουν, εκτίθενται στη βία, ενώ παρατηρούνται, χωρίς προηγούμενο φαινόμενα γυναικών, που πωλούν το σώμα τους για να πληρώσουν το ενοίκιο του καναπέ, που τους παραχωρείται για ύπνο, όπως και φαινόμενα μεγάλου αριθμού αντρών και γυναικών, ιδιαίτερα μητέρων μικρών παιδιών, που καταρρέουν ψυχολογικά και ζητούν ψυχιατρική βοήθεια στο νοσοκομείο Αθαλάσσας», είχε πει  η Γκόσια Χρυσάνθου στις 24 Μαϊου 2018, σε εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, όπου παρουσιάστηκε έρευνα που ανατέθηκε στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, από την UNHCR, για την κατανόηση και την κριτική αξιολόγηση των συνθηκών διαβίωσης των αιτούντων άσυλο στην Κύπρο. Στο πάνελ της συζήτησης ήταν και ο 25χρονος Lambed, αιτητής ασύλου από το Καμερούν, που είπε μεταξύ άλλων ότι «είναι ό,τι χειρότερο, να κάνεις τώρα αίτηση ασύλου, στην Κύπρο. Είδα – συνέχισε – άστεγους ανθρώπους να κλαίνε κάθε μέρα, γιατί δεν έχουν πού να κοιμηθούν και πού να αποταθούν. Το πρώτο πρόβλημα που αντιμετώπισα εδώ, η στέγαση. Δεν ξέρω αν είναι λόγω του χρώματός μου, ή λόγω άλλου προβλήματος, όμως κατάλαβα ότι δεν είναι εύκολο να βρεις στέγη στην Κύπρο. Τηλεφωνείς στον ιδιοκτήτη και σε προσκαλεί να συζητήσετε προσωπικά και όταν διαπιστώσει ότι είσαι αιτητής ασύλου, δεν σου το παραχωρεί. Οι περισσότεροι αιτητές και πρόσφυγες, ζούμε σε σπίτια όπου μοιραζόμαστε την τουαλέτα πολλά άτομα, ή όπου δεν υπάρχει τουαλέτα και πρέπει να πάμε σε σπίτια φίλων. Συχνά η κατάσταση του χώρου είναι ακατάλληλη για ανθρώπινη διαμονή. Πρέπει ν’ αλλάξουν οι συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και να δοθούν ευκαιρίες εργοδότησης, που είναι μηδαμινές. Ήρθα στην Κύπρο γιατί θέλω μια καλύτερη ζωή, θέλω μια ζωή όπου θα κρίνομαι όχι με βάση το χρώμα μου, ή την προφορά μου, αλλά με βάση το τι κάνω και το τι προσφέρω στο κράτος και στην κοινωνία. Εγκατέλειψα την πατρίδα μου, αφού σπούδασα και έγινα δάσκαλος και η πρώτη προσφορά εργασίας που είχα στην Κύπρο, ήταν να εργαστώ σε μια φάρμα αγελάδων! Όσο για τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, είναι μια πονεμένη ιστορία, αφού νομίζουν ότι με τα κουπόνια που μας δίνουν, μπορούμε να ζήσουμε…αλλά δεν μπορούμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε…».

«Παραβιάζονται βασικές αρχές του νόμου»

Επιβεβαιώνοντας τις σχετικές ανησυχίες και τις καταγγελίες που η UNHCR, διατύπωσε συχνά τους τελευταίους μήνες, η έρευνα του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, απέδειξε με συγκεκριμένα στοιχεία, ότι στην Κύπρο παραβιάζονται βασικές αρχές του νόμου για τις αποδεκτές συνθήκες διαβίωσης, ενώ οι αιτητές ασύλου, παραμένουν παγιδευμένοι σε ένα κύκλο πραγματικής εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης – με την κατάσταση να προβλέπεται ότι θα επιδεινωθεί, ενόψει των  χιλιάδων νέων αιτήσεων ασύλου…Όπως επεσήμανε ο τότε Αντιπρόσωπος της UNHCR στην Κύπρο, Damtew Dessalegne, σε μήνυμά του στην εκδήλωση, που διάβασε η Αιμιλία Στροβολίδου, «δεδομένου του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί σήμερα το εθνικό σύστημα ασύλου και οι πολιτικές υποδοχής, η έλλειψη στέγης και η φτώχεια, είναι δυστυχώς αναπόφευκτες συνέπειες, για πολλούς αιτητές ασύλου, τόσο νεο-αφιχθέντες, όσο και άλλους».

Ο 25χρονος Lambed, αιτητής ασύλου από το Καμερούν, μιλά στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας για τις κακουχίες του στην Κύπρο.

Οι 11 από τους 22 νεαρούς άστεγους Αφρικανούς που μοιράζονται μια μικρή αποθήκη στο κέντρο της Λευκωσίας.

Φώτο: Οι 28χρονοι Νιγηριανοί Louis Ukwani – πρώτος αριστερά – και John Paul Ezidfula με τον Μάριο Δημητρίου στις 2 Ιανουαρίου 2019 στο μπαλκόνι των κεντρικών γραφείων της Caritas Κύπρου στην παλιά Λευκωσία.