Δημήτρης Παπαδάκης: Σημαντική «φωνή» στο Ευρωκοινοβούλιο…που με αξιώσεις διεκδικεί ξανά τη θέση

Από το 2000 o Δημήτρης Παπαδάκης υπήρξε  Πρόεδρος της Νεολαίας της ΕΔΕΚ. Εποχές μεγάλων πολιτικών αλλαγών.  Τον συναντώ «κλέβοντας» χρόνο από το πολύ δύσκολο καθημερινό του πρόγραμμα και επιχειρώ να μάθω για τον ίδιο όσα περισσότερα μπορώ. Με «κερδίζει» η αφοπλιστική του ειλικρίνεια, το πάθος για την πολιτική και η αγάπη για την ΕΔΕΚ. Ξετυλίγουμε αρχικά  τον νήμα της περιόδου εκείνης που ήταν Πρόεδρος της Νεολαίας του Κινήματος (2000) : «Στην νεολαία ΕΔΕΚ αντιλαμβανόμασταν από πολύ νωρίς  ότι ο κόσμος αλλάζει και ότι ήταν  ευκαιρία και ταυτόχρονα η υποχρέωση, δική μας και του χώρου μας, να δώσουμε το δικό μας στίγμα στην παγιωμένη τότε κυπριακή κοινωνία. Είχαμε υποχρέωση να φέρουμε ιδέες οι οποίες ήταν αφ’ ενός ριζοσπαστικές και αφ’ ετέρου βαθιά σοσιαλιστικές και δημοκρατικές. Επιπλέον, τότε, έπρεπε να δοθεί απάντηση στην παγκοσμιοποίηση , πρακτικά, όχι μόνο  με θεωρητικές προσεγγίσεις. Ενόψει βεβαίως και της επέλασης της χρηματοκρατίας έπρεπε να διαφυλαχθεί η δημοκρατία ώστε να μην καταστρατηγηθεί  από την δύναμη του χρήματος. Αυτό δυστυχώς είναι  και μέχρι σήμερα ένα αδύνατο σημείο  τόσο στην Κύπρο αλλά και ευρύτερα καθώς, πολλές φορές,  το χρήμα είναι αυτό που ασκεί τον έλεγχο. Η συμμετοχή στην Νεολαία ΕΔΕΚ  βοήθησε τόσο εμένα όσο και συναγωνιστές μου, στην διάπλαση  της προσωπικότητάς μας, στην διαμόρφωση πολιτικής αντίληψης και στην επιθυμία να προσφέρεις στην κοινωνία και στον άνθρωπο», μου λέει χαρακτηριστικά.   

Είστε Αμμοχωστιανός. Πώς βλέπετε τις διαπραγματεύσεις που γίνονται και το «παζάρι» που παίζεται για επιστροφή της πόλης μας;

Δεν υπάρχουν διαπραγματεύσεις.  Δυστυχώς έχουν γίνει εγκληματικά λάθη σε σχέση με την επιστροφή της πόλης μας. Ποτέ δεν προτάξαμε, πραγματικά, την άμεση εφαρμογή των  ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των  συμφωνιών  ’77 ’79, αναφορικά με την επιστροφή της πόλης των Βαρωσίων. Θέλω σε αυτό το σημείο να υπενθυμίσω  ότι τα ψηφίσματα αναφέρονταν σε επιστροφή των Βαρωσίων και μετά από λάθη της πλευράς μας το 1992 περιορίστηκε στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου. Ακόμα τραγικότερο είναι ότι η επιστροφή της πόλης μας δεν χρησιμοποιήθηκε και ούτε τέθηκε, ούτε το ζήτησε η Κυπριακή Δημοκρατία ως μέτρο οικοδόμησης  εμπιστοσύνης εκ μέρους της Τουρκίας. Δυστυχώς, η Αμμόχωστος παραμένει όμηρος της Τουρκίας και της τουρκικής αδιαλλαξίας. Τα πράγματα είναι δυσοίωνα βλέποντας τις εξελίξεις γύρω από το Κυπριακό. Θέλω όμως να πιστεύω ότι οι υδρογονάνθρακες θα αποτελέσουν καταλύτη για την επιστροφή της πόλης μας,  αλλά και για τη συνολική διευθέτηση του Κυπριακού, αρκεί βεβαίως να  αξιοποιηθούν σωστά.

Tι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια στην Αμμόχωστο;

Όπως κάθε παιδί, θυμάμαι τις όμορφες και ανέμελες στιγμές με την οικογένεια και τους φίλους μου. Θυμάμαι έντονα τις υπέροχες παραλίες όπου πηγαίναμε  από νωρίς το πρωί  και φεύγαμε το βράδυ.  Θυμάμαι τις πορτοκαλιές που περιστοίχιζαν τα σπίτια της γειτονιάς και ασφαλώς θυμάμαι τους φίλους μου που μαζευόμασταν  και παίζαμε τα απογεύματα.

Τι ζήσατε τόσα χρόνια στην ευρωβουλή και ποιο είναι εκείνο που έχει αποτυπωθεί στην μνήμη σας ;

Η θητεία μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν παραγωγικότατη,  όχι μόνο γιατί κάναμε πολλές δράσεις και επαφές με επίκεντρο τον πολίτη  και προσπαθήσαμε να κάνουμε το καλύτερο για τον κόσμο της Κύπρου  αλλά για όλους τους Ευρωπαίους, αλλά και γιατί  αποκτήσαμε γνώσεις και εμπειρία από έναν μηχανισμό τεράστιο και πολύπλοκο όπως  αυτός της  Ε.Ε.  Είναι ένα περιβάλλον με πολλή γραφειοκρατία που όμως, λειτουργεί εύρυθμα. Η εξέταση των  ζητημάτων που  συζητούνται και τίθενται προς ψήφιση γίνεται εις βάθος και λεπτομερειακά. Είναι αξιοθαύμαστο πώς Ευρωβουλευτές από 28 διαφορετικά κράτη και από 8 διαφορετικές πολιτικές ομάδες, βρίσκουμε τον τρόπο και τη χρυσή τομή, μέσα από τις κατάλληλες συζητήσεις και  τους αμοιβαίους  συμβιβασμούς, να ψηφίζουμε άρτια νομοθετήματα.  Σε αυτό αποτυπώνεται και το μεγαλείο της δημοκρατίας.

Ζήσαμε στιγμές χαράς για πράγματα που έχουμε πετύχει για τον πολίτη και για την Κύπρο μας, αλλά ασφαλώς ζήσαμε και στιγμές απογοήτευσης, γιατί κάποιες φορές αναμέναμε περισσότερη στήριξη ή για συζητήσεις που θα θέλαμε να εξελιχθούν διαφορετικά.  Το  γεγονός που έχει αποτυπωθεί  στην μνήμη μου  από τα πέντε αυτά χρόνια, είναι οι τρομοκρατικές επιθέσεις που έγιναν, ο φόβος που βλέπαμε στα μάτια των πολιτών, η ανασφάλεια  και η αβεβαιότητα. Γι’ αυτό και με τιμά ιδιαίτερα το ότι είμαι ο μόνος Κύπριος ευρωβουλευτής,  μέλος της ad hoc  Επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου για την Τρομοκρατία. Είναι κάτι που έχει φοβίσει και έχει προβληματίσει τους πολίτες. Δυστυχώς, δεν είναι ένα πρόβλημα που πρόκειται να λυθεί από την μια μέρα στην άλλη μέσω της ψήφισης κάποιου νόμου, είναι πολυδιάστατο ζήτημα που οφείλουμε  να το διαχειριστούμε για να προστατεύσουμε των Ευρωπαίο πολίτη και ταυτόχρονα εφαρμοστούν πολιτικές και μηχανισμοί που θα αντιμετωπίσουν τις ρίζες του προβλήματος.

Διεκδικείτε επανεκλογή στα έδρανα της Ευρωβουλής…Ποιο το κίνητρο και πόση σημασία έχει για την χώρα μας ένα Κίνημα όπως την ΕΔΕΚ να έχει εκπρόσωπο;

Διεκδικώ επανεκλογή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καθώς θεωρώ ότι σε μια πενταετία  ήμασταν πιστοί σε όσα είχαμε υποσχεθεί στον πολίτη. Με την συμμετοχή μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταφέραμε να προβληματίσουμε την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για θέματα που αφορούν το περιβάλλον, την ανεργία, τα δικαιώματα των αναπήρων, το σύστημα υγείας και άλλα πολύ σοβαρά θέματα. Επίσης  με δικές μας παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες ψηφίστηκαν νομοθετήματα τα οποία μπορούν να εκμεταλλευτούν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες και δη οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας ( π.χ το πρόγραμμα WiFi4EU) . Σε όλη την διάρκεια της πενταετίας δεν έφυγε στιγμή από το μυαλό μου ότι σκοπός, είναι να προωθήσω τα θέματα που αφορούν το Κυπριακό αλλά ταυτόχρονα να υπηρετήσω την κυπριακή κοινωνία και τις ανάγκες της, τις ανάγκες των νέων μας και των ευάλωτων ομάδων. Θεωρώ λοιπόν ότι σε μια πενταετία έχουμε  επιδείξει αρκετό έργο και διεκδικώ ακόμα μια πενταετία γιατί τώρα, έχοντας την πείρα, έχοντας  δημιουργήσει τις γέφυρες επικοινωνίας και γνωρίζοντας αυτόν τον μηχανισμό, μπορούμε να κάνουμε ακόμα περισσότερα για την Κύπρο μας, για τους πολίτες μας αλλά και για μια καλύτερη Ευρώπη.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό ένα Κίνημα όπως η ΕΔΕΚ να εκπροσωπείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς ο εκπρόσωπος της ΕΔΕΚ είναι ενταγμένος στην πολιτική ομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη  πολιτική ομάδα στο  Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.  Αντιλαμβάνεστε βεβαίως, ότι συμμετοχή σε μια τέτοια ομάδα δίνει μεγαλύτερες προοπτικές για να παράγουμε έργο. Μέσα από τις διαβουλεύσεις που γίνονται εντός της ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών εξασφαλίζουμε στήριξη από πολλούς συναδέλφους και προωθούνται οι θέσεις μας ως θέσεις της δεύτερης μεγαλύτερης ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ο Ευρωβουλευτής της ΕΔΕΚ δεν ανήκει στο περιθώριο της Ευρώπης, αντίθετα είναι μέλος μιας δυνατής ομάδας και μπορεί να διεκδικήσει, να ληφθεί υπόψη και να ακουστεί. Γι’ αυτό καλούμε τους πολίτες στις 26 Μαΐου να μας εμπιστευτούν γιατί η ψήφος τους θα χαρίσει την Κύπρο μας έναν Ευρωβουλευτή που ανήκει σε μια μεγάλη ομάδα, έναν Ευρωβουλευτή που μπορεί να επηρεάσει που μπορεί να νομοθετήσει.

Θεωρείται ότι το σύστημα της Κύπρου παραμένει κολλημένο σε άλλες εποχές; 

Δυστυχώς, το σύστημα της Κύπρου νοσεί σε επίπεδο κοινωνικών πολιτικών. Οι πολιτικές και οι πρακτικές που ακολουθούνται δεν έχουν επίκεντρο τον πολίτη και την εξυπηρέτηση της κοινωνίας. Ένα πολιτισμένο κράτος πρέπει να παρέχει στους πολίτες του ένα,  τουλάχιστον,  ικανοποιητικό επίπεδο δημόσιας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στο οποίο να έχουν πρόσβαση όλοι οι πολίτες του Κράτους και ακόμα περισσότερο οι ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Η δημόσια παιδεία, χρειάζεται ασφαλώς αλλαγές εκ βάθρων, αλλαγές που να εξυπηρετούν πρώτα από όλα τους μαθητές που θα είναι οι ενεργοί πολίτες του μέλλοντος και επίσης τους λειτουργούς της. Αυτές οι αλλαγές δεν μπορούν να γίνονται αποσπασματικά, πρέπει να υπάρχει ένα δομημένο πλαίσιο ένα μελετημένο σχέδιο.  Ή ακόμα ένα παράδειγμα, το επίδομα ανεργίας, πέρα του χαμηλού ποσοστού του επιδόματος, πρέπει να αντιληφθούμε, ότι είναι πολύ δύσκολο μέσα σε 6 μήνες που κάποιος άνθρωπος έχει χάσει την δουλεία του να καταφέρει να βρει άλλη δουλεία. Έξι μήνες είναι πολύ λίγοι στην Κύπρο της ανεργίας. Βλέπουμε σπουδασμένους νέους, λαμπρά μυαλά να φεύγουν για το εξωτερικό ή να δουλεύουν για πενταροδεκάρες γιατί το έχουν ανάγκη. Τι κάνουμε γι’ αυτό; Δυστυχώς,  στην Κύπρο εξαντλούμαστε σε ευκαιριακές αλλαγές που δεν εντάσσονται σε ένα συνολικό πλαίσιο, σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό. Ακόμα περισσότερο, δεν εντάσσονται σε ένα σχεδιασμό κοινωνιοκεντρικό ή ανθρωποκεντρικό.

Ως πολιτικός ποια θεωρείται ότι  ναι η μεγαλύτερη «πολιτική περιπέτεια» που μπήκε η χώρα μας  την τελευταία δεκαετία;

Δεν θα περιοριστώ σε μια πολιτική περιπέτεια. Αλλά, θα αναφερθώ στις δυο μεγαλύτερες κατά τη γνώμη μου που δεν είναι άλλες από  το αδιέξοδο στο Κυπριακό και την οικονομική κρίση. Αναφορικά με το πρώτο , ο αδιέξοδος τρόπος με τον οποίο επέλεξαν οι περισσότερες Κυβερνήσεις μας να συζητούν του Κυπριακό και ο οποίος ήταν εξ αρχής καταδικασμένος σε αποτυχία. Δυστυχώς, καλλιεργούσαν για χρόνια ψεύτικες ελπίδες στο λαό αλλά και στον διεθνή παράγοντα. Η Τουρκία δεν ήταν έτοιμη για λύση εμείς επιμέναμε προβαίνοντας σε απαράδεκτες υποχωρήσεις.

Η άλλη πολιτική περιπέτεια είναι ασφαλώς το κούρεμα καταθέσεων και η οικονομική κρίση. Οι εφιαλτικές στιγμές του 2013 έχουν χαρακτεί στην μνήμη μας και μας προκαλούν, ακόμα, πολύ δυσάρεστα συναισθήματα. Ατέλειωτες ώρες προσπαθούσαμε να σκεφτούμε πως θα ξεπερνούσε αυτή την κρίση ο λαός μας. Είδαμε κόσμο να πεινά, επιχειρήσεις να κλείνουν, οικογενειάρχες να μένουν άνεργοι, μια οικονομία χτισμένη σε πήλινα πόδια να καταρρέει πολιτικές δυνάμεις ανίκανες να ανταποκριθούν στις ανάγκες της κοινωνίας. Δυστυχώς, οι συνέπειες αυτή της περιόδου δεν έχουν εξαλειφθεί, υπάρχουν ακόμα άνεργοι, υπάρχουν ακόμα νοικοκυριά που πεινούν ή δυσκολεύονται να βγάλουν τα προς το ζην.

H ΕΔΕΚ με ένα ιστορικό ηγέτη δεν κατάφερε ποτέ να ανέβει στην εξουσία. Θα τολμήσω να κάνω την ερώτηση «γιατί» και ποιοι ήταν τελικά «αυτοί» που δεν άφησαν ένα ιστορικό Κίνημα να πάρει την πορεία που της άξιζε.

Ο Βάσος Λυσσαρίδης κατάφερε να πετύχει έναν άθλο  ριζώνοντας ένα σοσιαλιστικό Κίνημα σε μια κοινωνία πολιτικά καθυστερημένη, με έντονη πολωτική διάθεση, όπου τα δυο άκρα συνέθλιβαν οτιδήποτε  προσπαθούσε να γεννηθεί ενδιάμεσα, ιδιαίτερα ένα κόμμα με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά που στεκόταν απέναντι σε μια υπερσυντηρητική κοινωνία. Είμαι βέβαιος, ότι εάν ο Βάσος Λυσσαρίδης γεννιόταν μια 30ετία  αργότερα θα κατάφερνε πολύ περισσότερα πράγματα, γιατί στο μεσοδιάστημα η κυπριακή κοινωνία ξεκίνησε να επιδέχεται κάποιες επιρροές ιδιαίτερα από την Ευρώπη. Ξέρετε η ΕΔΕΚ ήταν μια δύναμη με ριζοσπαστικές ιδέες που έσεισε την κοινωνία της Κύπρου. Δεν ήταν εύκολο να ριζωθείς σε μια τέτοια κοινωνία, πόσο μάλλον να ανέβεις στην εξουσία. Γι’ αυτό ακριβώς χαρακτηρίζω την προσπάθεια του Γιατρού ως άθλο.    Για τον Βάσο Λυσσαρίδη η εξουσία δεν ήταν αυτοσκοπός. Γι’ αυτό και θυσίασε πολλές φορές τον εαυτό του και το συμφέρον του Κόμματος για το καλό της Κύπρου. Ασφαλώς και πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας για το τί πιθανόν να έφταιξε  και είμαι συνήθως  αυστηρός με εμάς τους ίδιους,  αν αναλογιστείς ό,τι από αυτό το κόμμα πέρασαν μερικά από τα μεγαλύτερα κεφάλια του τόπου, αλλά δυστυχώς έφυγαν.

Πόσο τελικά μας εκτιμούν οι Ευρωπαίοι και πόσο μας υπολογίζουν, βάση αυτών που ζείτε στα έδρανα της ευρωβουλής

Έχουμε πετύχει μπορώ να πω, με τους υπόλοιπους συναδέλφους, να αλλάξει σημαντικά η επιφυλακτικοί στάση των Ευρωπαίων Εταίρων μας, τουλάχιστον στο επίπεδο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ασφαλώς δεν γίνεται πάντα αυτό που θέλουμε, δεν εισακουόμαστε πάντα αλλά έχουν γίνει μεγάλα βήματα προόδου.  Το έχω πει πολλές φορές και θα το ξαναπώ γιατί το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό. Είμαστε έξι Κύπριοι ευρωβουλευτές, εκ των πραγμάτων, αριθμητικά είμαστε πολύ λίγοι για να καταφέρουμε να περάσουμε μόνοι μας κάποιες ιδέες ή ψηφίσματα, γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να δημιουργούμε γέφυρες επικοινωνίας και διαπροσωπικές επαφές με άλλους Ευρωβουλευτές εντός και εκτός της πολιτικής μας ομάδας. Μέσω των διαπροσωπικών μας σχέσεων έχουμε καταφέρει να επηρεάσουμε ξένους ευρωβουλευτές και να στηρίξουν δικές μας προτάσεις. Μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτίστως για το Κυπριακό, όμως η Ευρώπη έχει πολύ περισσότερα να μας δώσει. Γι’ αυτό και εμείς δεν μπορούμε και δεν πρέπει να είμαστε μονοθεματικοί. Με ανοικτούς ορίζοντες, συμμετέχοντας και παρεμβαίνοντας για όλα τα θέματα τα οποία συζητούνται, καταφέρνουμε να δείξουμε ότι έχουμε παρουσία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ότι έχουμε παρουσία στην Ευρώπη, ότι θέλουμε και αγωνιζόμαστε για μια καλύτερη Ευρώπη και έτσι οι συνάδελφοι από άλλα κράτη γίνονται ακόμα πιο πρόθυμοι να μας ακούσουν και να μας στηρίξουν. Γι’  αυτό,  επανέρχομαι σε αυτό που ανέφερα προηγουμένως, είναι εξαιρετικά σημαντικό να εκλέξει η ΕΔΕΚ Ευρωβουλευτή,  γιατί οι διαπροσωπικές επαφές, οι συζητήσεις αποκτούν  ευρύτερο βεληνεκές, αποκτούν μεγαλύτερη δυναμική όταν γίνονται σε μια μεγάλη πολιτική ομάδα όπως το S&D.