Ο τελευταίος χορός…στον «Σκορπιό» – 35 χρόνια «αναμμένα τα φώτα» της ντίσκο που ταυτίστηκε με την διασκέδαση  

Η ντισκοτέκ που είχε ψυχή. Ήταν η διασκέδαση της εποχής της δεκαετία του ‘70.  Ο όρος ντισκοτέτ, δύσκολος για να ερμηνευτεί και να κατανοηθεί απόλυτα από τα νέα παιδιά. «Μαγαζιά» όπως τα αποκαλούμε σήμερα που έχουν κάνει πάταγο, που έχουν γράψει ιστορία.

Η φήμη του «Σκορπιού» δεν άργησε να απλωθεί σ’ όλη την Κύπρο και να γίνει must προορισμός ακόμη και για τους Αθηναίους. Η μουσική και το καλό φαγητό ξεχώριζαν και πολύ γρήγορα εξαπλώθηκε γρήγορά καταφέρνοντας να γίνει σύμβολο και συνώνυμο της νυχτερινής διασκέδασης.

Το κτήριο “Σκορπιός” όπου έμελλε να γίνει ο Must προορισμός για την διασκέδαση όλων των δεκαετιών

Ο γάμος Ωνάση η «αφορμή»…

 Ο Τάσσος Παπαδόπουλος ένας απο τους φανιτικούς του εστιατορίου – Σε ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο της εποχής 

Στο νησάκι του Σκορπιού στο Ιόνιο, στις 20 Οκτωβρίου 1968, η πρώην Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ Ζακλίν Μπουβιέ-Κένεντι παντρευόταν τον Έλληνα κροίσο Αριστοτέλη Ωνάση. Αυτός ήταν και ο λόγος που η ντισκοτέκ πήρε το όνομα «Σκορπιός».  Ο «γάμος του αιώνα», είχε προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις ανά το παγκόσμιο. Οι Αμερικανοί δεν συγχωρέσανε ποτέ την Τζάκι για τον γάμο της με τον Ωνάση, ενώ πολλοί ήταν εκείνοι που μίλησαν για γάμο συμφερόντων.

Πολλοί πολιτικοί επέλεγαν τον “Σκορπιό” για φαγητό. Διακρίνεται ο Σπύρος Κυπριανού και ο Νίκος Ρολλάνδης

Η ιδέα για το όνομα ανήκει στον ένα από τους ιδιοκτήτες του «Σκορπιού» Γιώργου Ηλιάδη, ο οποίος μόλις το ανακοίνωσε στον συνέταιρο του Άγγελο Χοιρομερίδη το 1968,  το βρήκε αρκετά ενδιαφέρον και καταχωρήθηκε!

Τα εγκαίνια…

Δεκέμβριος του 1968 οι πόρτες ανοίγουν και υποδέχονται τους πρώτους θαμώνες. Η αρχιτεκτονική του χώρου άνηκε στον Αντρέα Αλωνεύτη. Η λειτουργία του δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση, που μάλλον μοιάζει και αστεία. Μέχρι την εξασφάλιση της άδειας για να λειτουργήσει ως ντισκοτέκ τα πάντα κόλλησαν στην γραφειοκρατία. Ο κ .Ηλιάδης, θυμάται: «Οι Αρμόδιοι για να δώσουν την σχετική άδεια λειτουργείας  δεν μπορούσαν να αντιληφθούν την έννοια «Disco» (μουσική από δίσκους βινυλίου) και δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν ποια θα ήταν η διαφορά από τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης της εποχής με ζωντανή μουσική όπως ήταν: το «Κοσμοπόλιταν», «Νεραΐδα» και ο «Ανεμόμυλος». Τελικά πείστηκαν και η άδεια λειτουργείας είχε εξασφαλιστεί», λέει χαμογελώντας.

Σε χρόνο «dt» το μαγαζί έγινε το κέντρο συνάντησης όλου του ελληνικού και Κυπριακού jet set. Λέλος Δημητριάδης, Γιώργος Ηλιάδης, Κωστάκης Λοίζου, Αντώνης Βούρος, Ανδρέας Παπαέλληνας, Γλαύκος Κληρίδης, Νίκος Ρολάνδης και άλλοι τόσοι….Αυτοί ήταν οι πρώτοι θαμώνες. Το 1970 αρχίζει να λειτουργεί και το εστιατόριο το οποίο αποτελούσε πόλο έλξης για την πλουτοκρατική τάξη. Σεφ ο Λιβανέζος σεφ Αζάρ Απιάτ ο οποίος εργαζόταν σε ένα από τα πιο φημισμένα ξενοδοχεία της χώρας του.

Έτσι λοιπόν αρχιτεκτονικά στο ημιυπόγειο λειτουργεί η ντισκοτέκ, στον πρώτο όροφο το εστιατόριο και στο τρίτο όροφο το Bar, όπου αργότερα θα χρησιμοποιηθεί ως γραφείο.

Δεκαετία ‘70

Στην Κύπρο φτάνουν οι πρώτοι φοιτητές από την Ελλάδα κυρίως και πλέον ηλικιακά αλλάζει και η εικόνα της ντισκοτέκ. Η νέα γενιά του «Σκορπιού» κάνει την ντισκοτέκ να σφύζει από ζωή και να αποκτά άλλο «αέρα». Γιώργος και Ντίνος Ηλιάδης απολαμβάνουν την επιτυχία συμμετέχοντας και δίνοντας το παρόν τους ανελλιπώς. DJ ο paps, χαρίζει ρυθμούς της εποχής και κάνει τους θαμώνες μέχρι τις 5 το πρωί να ιδρώνουν στην πίστα. «Τότε χόρευε ο κόσμος», θα μου πει ο κ. Ηλιάδης. Ήξεραν, δεν ντρέπονταν, δεν χάζευαν…».Κοιτάω τις φωτογραφίες και μένω σχεδόν κόκαλο…

Ο αείμνηστος Γλαύκος Κληρίδης να χορεύει με την κόρη του Καίτη

Μπήκα αμέσως στο «πνεύμα της εποχής» που δεν έζησα…Γλυκές αναμνήσεις της εφηβείας τους στην μοναδική  αυθεντική ντισκοτέκ της πρωτεύουσας. Η ευτυχία και η ομορφιά μια άλλης εποχής…Διοργανώνονται eventς και γίνονται καλλιστεία για την «Miss Σκορπιός», να κοίτα εδώ μου λέει», δείχνοντας μου και άλλο υλικό.

Η πρώτη ανακαίνιση -1988

Την δεκαετία του 80 γίνονται οι πρώτες σκέψεις για ανακαίνιση. Τέλη του 1988 αλλάζει  και ο «Σκορπιός» και μεταμορφώνεται σε μπαράκι με αρχιτέκτονα και πάλι τον κ. Αλωνεύτη. Οι ιδιοκτήτες προσαρμόζονται άμεσα στις απαιτήσεις της δεκαετίας και εξακολουθούν ακόμη με τις αλλαγές και τον ανταγωνισμό που άρχισε να «ξεπηδά» ακόμη να ξεχωρίζει. Η πίστα «εξαφανίζεται» και την θέση του θα πάρει ένα μπαρ. Με το ουίσκι και τις  μπύρες θα προστεθεί η νέα τάση ερχόμενη από το εξωτερικό και θα αρχίσουν να σερβίρονται σφηνάκια. Πλησιάζει το 1990 και οι θαμώνες  με φράντζες, βάτες, λαμέ ρούχα και πολύχρωμα πουκάμισα σιγά – σιγά θα «εξαφανιστούν»….

Η τρίτη και τελευταία φάση του «Σκορπιού»

Ένα κεφάλαιο για τον Ντίνο και Γιώργο Ηλιάδη σχεδόν κλείνει…Η πρώην ντισκοτέκ και μετέπειτα Bar, θα γίνει «ορθάδικο» και θα αναλάβουν τα ηνία με το καθεστώς ενοικίασης ο Νίκ και Χάρης Χατζηπαύλου, αφού πρώτα θα γίνει η τρίτη και τελευταία ανακαίνιση. Φιλαράκι και συνάδελφος…Αποφεύγω εσκεμμένα να επικοινωνήσω μαζί του για να τον ενημερώσω για το αφιέρωμα θέλοντας να ξεδιπλώσω  τις σκέψεις μου που θα με οδηγούσαν σ’ εκείνα τα χρόνια…

1995: Ήταν το στέκι πλέον κυρίως των ανθρώπων που δούλευαν στα ΜΜΕ. Εκεί έχουν «γεννηθεί» μεγάλοι έρωτες, δημιουργήθηκαν οι πιο δυνατές φιλίες που κρατάνε μέχρι σήμερα. Όλοι έχουν και μια ιστορία να διηγηθούν. Χορεύαμε, πίναμε μέχρι τα ξημερώματα…Υπήρχε αυστηρό face control και αν δυσκολευόσουν να μπεις μέσα στο χώρο  έπρεπε να… πιάσεις για «κολλητό» τον πορτιέρη, σχεδόν πάντα αποτυχημένα και κυρίως αυτό γιατί γινόταν το αδιαχώρητο. Η κράτηση θα έπρεπε να γινόταν μέρες πριν.  Ο «Σκορπιός» εξακολουθούσε να  θυμίζει τους φρενήρεις ρυθμούς της δεκαετίας των ‘70s, και τα ατελείωτα ξενύχτια για τη νεολαία. Ήταν πλέον για μας τρόπος ζωής. Τα βράδια του Σαββάτου κυρίως: ρυθμός και ένταση. Πιο ζωντανή μουσική, πιο χορευτική και πιο κλαμπάτη, όχι απαραίτητα πιο ποιοτική (τώρα που το καλοσκέφτομαι!)…Αυτό όμως πρόσταζε η εποχή.

Τέλος εποχής

Το εστιατόριο θα λειτουργήσει μέχρι το 2006. Το κλαμπ θα κλείσει οριστικά το 2003. Οι κλειδωνιές μπαίνουν και το κτήριο πλέον εδώ και χρόνια είναι υπό ενοικίαση, όπως αποφάσισε ο ιδιοκτήτης του υποστατικού. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο για τους κληρονόμους του κτηρίου να βρίσκονται στο εξωτερικό και να μην έχουν οποιοδήποτε επενδυτικό ενδιαφέρον, πέραν από την πώληση του  «εφ’ όσον και αν…».

Σκόρπιες σκέψεις…

Θερμές ευχαριστίες στον κ.Ντίνο Ηλιάδη και τη σύζυγο του που μας άνοιξαν το σπίτι και την καρδιά τους και μοιράστηκαν μαζί μας την ιστορία του θρυλικού “Σκορπιού”

Όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν εκεί…Εδώ και χρόνια ερειπωμένο, παραμένει μόνο σαν εικόνα στο μυαλό των ανθρώπων που έκαναν στέκι τους το «Σκορπιό».

Δεν χρειάζεται να μάθω τι ήταν αυτό που πραγματικά οδήγησε στο «θάνατο» του «Σκορπιού». Μου αρκεί που έζησα την μαγεία του… «Γέννησε» νέες τάσεις και ήταν ο χώρος συναναστροφής όλων εμάς που αγάπησαν την πραγματική διασκέδαση.

Τώρα πια σπάνιες και οι φορές  που έχει τύχει να βρεθώ σε κάποιο από τα μεγάλα club. Νιώθω μια μιζέρια να με περιτριγυρίζει…Μπορεί γιατί μεγάλωσα και η εποχή με έχει ξεπεράσει. Μπορεί να πλήττω να στριμώχνομαι σ’ένα τραπεζάκι 3 ατόμων μαζί με 8 φίλους μου παίζοντας «αγκώνες» με την διπλανή παρέα…

Ευτυχώς που ο θρυλικός «Σκορπιός» δεν έζησε την παρακμή…Ευτυχώς που ακόμη συναντάω ανθρώπους που στην κουβέντα για τα νεανικά μας χρόνια θα μιλήσουμε για τα βράδια μας εκεί. Ευτυχώς που οι ιδιοκτήτες, γκαρσόνια, DJ’s «αγάπησαν» τον «Σκορπιό» και μας έκαναν να είμαστε η γενιά που έζησε την διασκέδαση της… Ευτυχώς που διασκέδαζα χωρίς να : «στέκομαι μ’ ένα ποτό στο  χέρι να μιλάω στο κινητό  νομίζοντας πως διασκεδάζω»…

Αναρωτιέμαι στην τελική πόσοι από μας θα ήθελαν άλλο ένα βράδυ «τελευταίο» στο στέκι που άφησε ιστορία…

Θερμές ευχαριστίες στον Ντίνο και Γιώργο Ηλιάδη για τον πολύτιμο υλικό το οποίο εξασφάλισε αποκλειστικά το 24h

Της Νικολέτας Χρήστου