Σε μια χώρα «με αδίκησες», «είσαι πακιστανός;», «είσαι άνεργος ε;», «τι ψηφίζεις;» Υπάρχουν και ΑΥΤΟΙ (Εικόνες)

Επικρατέστερη τώρα πια ετυμολογία που συνδέει τη λέξη «άνθρωπος» είναι ο συνεχής αγώνας να αγαπάς, να βοηθάς, να συμπονάς…χωρίς προσωπικό κέρδος, χωρίς selfi, χωρίς τους παπαράτσι και καλά να σε «τρέχουν» για μια φωτογραφία στις κοσμικές στήλες για το τι φόρεσε η κάθε μια σε «φιλανθρωπική εκδήλωση».

Σε μια χώρα «με αδίκησες», «είσαι πακιστανός;», «είσαι μουσουλμάνος;», «είσαι άνεργος ε;», «τι ψηφίζεις;»…Υπάρχουν άνθρωποι που απορρίπτουν τα «περιττά».

Άστεγη μητέρα κοιμάται στο αμάξι – 2019

Το ξενύχτησα ψες…Ένα τηλεφώνημα με μια χαρούμε είδηση που η νομοθεσία για την προστασία των παιδιών δεν μου επιτρέπει να το κάνω ρεπορτάζ. Και μεταξύ μας μπροστά σε ένα θαύμα ζωής δεν ξέρω και γω ποιες λέξεις χωράνε. Εκείνη ξέρει, εσείς καταλάβατε…Όλοι εσείς που μας «βομβαρδίσατε» θέλοντας να δώσετε ακόμα και τον μισθό σας που έφτανε τα 500 ευρώ για να βοηθήσετε.

Μια ομάδα με ένα email ζητά ρούχα για πρόσφυγες μέσω του 24h…Ένα μικρό θεματάκι για προβολή και στην συνέχεια η επικαιρότητα της ημέρας. Αποτέλεσμα; Ο χώρος που βρίσκεται αυτή η ομάδα των προσφύγων να έχει έξω από το κτήριο «βουνό» από ρούχα και παιγνίδια.

“Τα νέα σπίτια” της Κυπριακής κοινωνίας

Δεν ξέρω πόσα γκρουπ στο facebook υπάρχουν που προσφέρουν δωρεάν υπηρεσίες, τρόφιμα, ρούχα ακόμη και στέγη. Και αυτοί οι άνθρωποι κρύβονται πίσω από την ανωνυμία. Έχουν οικογένειες και προβλήματα της καθημερινότητας και βρίσκουν χρόνο να μαζεύουν από όλες τις επαρχίες τα απαραίτητα.

Έχω δει άνθρωπο να μαζεύει τραυματία μοτοσικλέτας από τον δρόμο για να τον μεταφέρει στο Νοσοκομείο, έχω δει αστυνομικό εκτός υπηρεσίας να βοηθά γυναίκα που έχασε τις αισθήσεις της, έχω δει άνθρωπο να μαζεύει άστεγους  από τα κρεβατάκια στις παραλίες χειμώνα. Δεν ξέρω τα ονόματα τους και δεν υπάρχουν φωτογραφίες για να «σχολιάσουμε».

Δεν το κάνουν από ελεημοσύνη, ούτε από  λύπη και  οίκτο…είναι κάτι πιο βαθύ: Είναι ανάμεσα μας με στόχους  χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα.

Δεκέμβριος -2018

Πέρασαν οι εποχές του νεοπλουτισμού…λίγοι έμειναν και μαγκιά τους που ακόμα τα έχουν – τα απολαμβάνουν και μπράβο τους (χωρίς ίχνος ειρωνείας).  Απέκτησαν σπίτια και εξοχικά, ακριβά αυτοκίνητα, ντύνονταν με ακριβά ρούχα.

Αστυνομικός βοηθάει άτομο σε τροχοκάθισμα να μπει σε λεωφορείο – Άγνωστο το όνομα του πήρε το παράσημο της κοινωνίας

Υπάρχουν όμως και αυτοί που καθημερινά βιώνουν την απελπισία, υπομονετικά και κάποιες φορές παθητικά…Εκεί «εισβάλουν» οι συμπολίτες μου με μια ανάρτηση, ένα email και ζητάνε εμείς οι δημοσιογράφοι να «επέμβουμε». Δέκα γραμμές αρκούν για να λυθεί κινητοποιηθούν ανώνυμα άνθρωποι που πολλές φορές και οι ίδιοι υποφέρουν.

Παιδάκια χωρίς ρούχα και παππουτσάκια

Δεν είναι «άχρωμοι» οι συνάνθρωποι μου, δεν είναι μουντή η κυπριακή κοινωνία μας. Μάρτυρες εμείς οι δημοσιογράφοι που καταγράφουμε όσο μας επιτρέπεται ο ηρωισμός αυτών των ανθρώπων…

Της Νικολέτας Χρήστου