Tα παιδιά που χάθηκαν στο δρόμο

ΤΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΟΥ HENRIQUES

Ξεκίνησαν από κάποιες χώρες που τις αιματοκυλούσε ο πόλεμος. Πολλά χάθηκαν στο δρόμο. Μερικά έφτασαν στην Κύπρο. Η κυβέρνηση, λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει υποχρέωση να τα αναλάβει. Συνεργάζεται με τη ΜΚΟ Hope for Children, ευτυχώς που υπάρχει. Τα στεγάζουν, τα ταΐζουν, τα στέλνουν σχολείο, μέχρι τα δεκαπέντε. Μετά τα δεκαπέντε, εφόσον η φοίτηση  στο σχολείο δεν είναι υποχρεωτική κι εφόσον τα παιδιά αρνούνται να παν σχολείο (γιατί άραγε;), το Hope for Children τα ταΐζει, τα στεγάζει και τα επιβλέπει μπας και κάνουν καμιά μεγάλη αταξία. Δεν μπορεί να τα υποχρεώσει να πάνε σχολείο. Αφού τα παιδιά προτιμούν να γυρίζουν και να παίζουν μάππα. Δεν θα έπρεπε όμως το Υπουργείο Παιδείας να φροντίσει να μαθαίνουν κάποια τέχνη, κάτι τελοσπάντων που να τους είναι χρήσιμο αργότερα; Και κάποια στιγμή τα παιδάκια φτάνουν στα δεκαοκτώ και δεν είναι πλέον παιδάκια! Δεν ασχολείται πλέον μαζί τους το Hope for Children. Τι κάνουν όλη μέρα κι όλη νύχτα αυτοί οι νεαροί, ελάτε να τους δείτε! Οδός… Αριθμός… Περνούν πολύ ωραία. Γιατί όχι; Χωρίς σχολείο. Χωρίς δουλειά. Μα η κυβέρνηση δεν είναι υπεύθυνη να τους εντάξει στη κοινωνία που θα ζήσουν; Δεν πρόκειται να πάνε στη χώρα τους. Δεν έχουν οικογένεια. Σίγουρα θα αποκτήσουν το στάτους του πρόσφυγα και θα παίρνουν το ΕΕΕ. Και αν δεν βρουν δουλειά; Άλλωστε τι ξέρουν να κάμνουν; Ε, αν δεν βρουν δουλειά, θα τους κόψουν το ΕΕΕ. Και τότε, τι θα γίνει; Ναρκωτικά; Πορνεία; Τζιχάντ;

Πώς γίνεται αυτά τα παιδιά, για τα οποία η κυβέρνηση μας είναι υπεύθυνη και που έχει καθήκον να τα βοηθήσει να ενταχθούν στην κοινωνία, τα αφήνει στο έλεος το Θεού; Κι αν ήταν στο έλεος του Θεού, δεν πειράζει. Αλλά, τα αφήνουμε στο έλεος μια κοινωνίας σκληρής κι απάνθρωπης, ανελέητης, που λατρεύει σαν μόνο Θεό το χρήμα, ιδίως το βρώμικο. Έχουμε συναίσθηση ότι κατασκευάζουμε ωρολογιακές βόμβες;».