Πέτρος Μέσσιος: «Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι ο κύκλος του ποδοσφαίρου έχει κλείσει…»

Πώς είναι άραγε τα πράγματα στη ζωή ενός ποδοσφαιριστή όταν «κρεμάζουν» τα παπούτσια και σταματάνε στο τελευταίο λεπτό του αγώνα για πάντα; Πώς είναι να τερματίζουν την καριέρα τους, σε μικρή ηλικία, την ώρα που άλλοι συνομήλικοι τους επιχειρούν ή βρίσκονται σε επαγγελματικές αναζητήσεις ή καταξιωμένοι ο καθένας στο χώρο που επιλέγει;

Ένα από αυτά τα παιδιά είναι και ο Πέτρος Μέσσιος που ήδη έχει ακούσει το «τελευταίο» χειροκρότημα από τους φιλάθλους εντός γηπέδου και έχει ήδη τερματίσει την καριέρα του. Πόσο αλήθεια διαχειρίσιμο είναι όλο αυτό συναισθηματικά; Το ποδόσφαιρο είναι ένα φοβερό άθλημα από όποια σκοπιά και να δει ο καθένας και ο Πέτρος το ξέρει απο πρώτο χέρι. Μια άκρως ενδιαφέρον συνάντηση είχα με τον πρώην (πλέον) ποδοσφαριστή με το άκουσμα ότι δεν θα ξαναμπεί στο γήπεδο ως παίχτης. 

Γεννήθηκε στην Λάρνακα στις το 1984. Μεγάλωσε στην Αθηαίνου μαζί με την οικογένεια μου και τα  3 αδέλφια την Μαρία τον Γιάννη και την Κούλα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο γύρω στα 14 του χρόνια όταν μπήκε στις ακαδημίες του Οθέλλου Αθηαίνου. Στα 16 του είχε αγωνιστεί για πρώτη φορά στην πρώτη ομάδα και έτσι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα. Σε ηλικία 20 ετών αγωνίστηκε στην Εθνική Παίδων και στην Εθνική Νέων. Μετά ήρθε μεταγραφή στην Νέα Σαλαμίνα όπου δεν κατάφερε να παίξει και έτσι έφυγε με υποσχετική στον Όλυμπο Ξυλοφάγου. Την επόμενη χρονιά επιστρέφει στον Οθέλλο όπου εκείνη τη χρονιά κατακτάνε το πρωτάθλημα και ανεβαίνουν στην δεύτερη κατηγορία.

Η κορύφωση της καριέρας του ήταν στην Αγία Νάπα όπου κατάκτησαν το πρωτάθλημα και πέτυχαν την άνοδο στην πρώτη κατηγορία. Την χρονιά που αγωνιστήκανε στην  πρώτη κατηγορία κερδίσανε όλες τις μεγάλες ομάδες και αυτό τους κράτησε στην κατηγορία.

«Δυστυχώς κάποια προσωπικά  προβλήματα με αναγκάζουν να σπάσω το συμβόλαιο μου που είχα με την ομάδα της Αγίας Νάπας. Έτσι πήρα μεταγραφή στην Ομόνοια Αραδίππου όπου αγωνίστηκα τα τελευταία 4 χρόνια. Τώρα στα 35 μου σχεδόν μπορώ να πω ότι έχω πολλά να θυμάμαι και καλά και κακά»,  μου λέει χαρακτηριστικά.

Ποια ήταν τα όνειρα σου από παιδί;

Από μικρό παιδί ονειρευόμουνα να γίνω  ποδοσφαιριστής και να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτό. Όνειρο μου να πετύχω να παίξω στις κορυφαίες ομάδες της Κύπρου και την εθνική.

Πως ένοιωσες μπαίνοντας πρώτη φορά στο γήπεδο;

Παρότι γεννήθηκα σε μικρή κοινότητα που οι ευκαιρίες ήταν ανέλιξης ήταν λιγότερες, είχα τη τύχη να έχω καλούς προπονητές που στάθηκαν σαν δάσκαλοι για μένα στο ποδόσφαιρο. Το αποτέλεσμα ήταν να καθιερωθώ και να παίξω στην πρώτη ομάδα του Οθέλλου Αθηαίνου σε πολύ μικρή ηλικία μόλις 16 χρονών. Ήταν το πρώτο επαγγελματικό μου συμβόλαιο. Αυτό με γέμισε αυτοπεποίθηση και με βοήθησε να συνεχίσω να θέτω στόχος και να προσπαθώ να τους υλοποιήσω.

Πιτσιρίκι ποιους θαύμαζες και γιατί;

Τα ινδάλματα  μου από μικρό παιδί ήταν ο Del Piero και ο Pamblo Garcia . Ποδοσφαιριστές που πάντα διακρίνονταν ο  Del Piero  για την τεχνική του και ο Pamblo Garcia για το πάθος του. Ήμουν και είμαι λάτρης του ιταλικού ποδοσφαίρου γι’ αυτό από μικρός είμαι παθιασμένος με τη Juventus.

 Τι έχεις αποκομίσει από όλη την επαγγελματική σου πορεία;

To ποδόσφαιρο για μένα ήταν τρόπος ζωής και σε αυτή τη διαδρομή απέκτησα πολλούς φίλους και αξέχαστες εμπειρίες. Είχα τη τύχη να αποκτήσω φίλους που ακόμα και σήμερα είναι σαν αδελφοί για μένα. Το ίδιο ισχύει και για τους προπονητές που είχα. Από τον καθένα  μαθαίνεις κάτι και κάθε εμπειρία είναι μοναδική.

Nοιώθεις ότι σε πίκρανε ο χώρος;

 Οι όποιες πιθανές πίκρες να υπήρχαν την δεδομένη στιγμή που συνέβαινε ένα γεγονός στο τέλος προσπαθούσα με τη βοήθεια των δικών μου ανθρώπων, της οικογένειας μου και των φίλων μου να τις προσπερνώ ή και κάποιες φορές μόνος μου. Στο τέλος της μέρας πραγματικά ακόμα και αυτές οι δύσκολες στιγμές που οι καταστάσεις ή κάποιοι  παράγοντες μπορεί να σε πληγώσουν ξεπερνιούνται και στο τέλος μπορώ να πω ότι ξεχνιούνται γιατί σαν άνθρωπος δεν κρατάω κακίες. Από αυτή τη διαδρομή πραγματικά κρατώ όλες τις όμορφες ποδοσφαιρικές στιγμές.

Τι συμβουλές θα έδινες σε νέα παιδιά που θα ήθελαν να ασχοληθούν επαγγελματικά;

Σήμερα το να ασχοληθεί επαγγελματικά  ένα νεαρό παιδί είναι πολύ πιο δύσκολο. Στην εποχή μου πριν από 20 χρόνια, περίπου στα 14 μου, στην Κύπρο ποδοσφαιρικά υπήρχαν εντελώς άλλα δεδομένα. Υπήρχαν πολύ περισσότερες ευκαιρίες για τους νεαρούς και επίδοξους Κύπριους ποδοσφαιριστές. Σήμερα δυστυχώς ενώ τα παιδιά έχουν πολύ καλύτερες συνθήκες, όπως πιο σύγχρονα γήπεδα, πιο πολλές ακαδημίες με προσοντούχους προπονητές, οι ευκαιρίες που τους δίνονται και η εμπιστοσύνη που τους δείχνουν είναι πολύ λιγότερες  σε σχέση με τη δική μας εποχή. Αυτό οφείλεται κυρίως στην κάθοδο πολλών ξένων ποδοσφαιριστών και αρκετές φορές αμφιβόλου ποιότητας. Παρόλα αυτά η συμβουλή μου προς όλα τα παιδιά που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο είναι να έχουν πρώτα  πρώτα υπομονή και επιμονή πάθος και αυτοπεποίθηση για να μπορέσουν να κάνουν το όνειρο τους πραγματικότητα και έτσι να υλοποιήσουν τους στόχους τους.

Σε πονάει που δεν θα ξαναμπείς στα γήπεδα ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής;

Πραγματικά θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σου: Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα ότι αυτό το καλοκαίρι δεν θα ξεκινήσω προετοιμασία. Τα συναισθήματα που με διακατέχουν είναι ακόμα θολά. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτός ο κύκλος του ποδοσφαίρου, που μέχρι τώρα ήταν και ο πιο σημαντικός, έχει κλείσει. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές το ξανασκέφτομαι επί καθημερινής βάσης. Είναι ένα δύσκολο μεταβατικό στάδιο το οποίο πραγματικά δεν περίμενα ότι όταν θα έφτανε θα ήταν τόσο δύσκολο. Πρέπει να το διαχειριστώ και θα το κάνω.

Ποια τα μελλοντικά σου πλάνα;

Σε αυτή τη φάση θα ήθελα να ξεκουραστώ και να απέχω όσο μπορώ από το χώρο του ποδοσφαίρου, έτσι ώστε να δω μέλλον με καθαρό μυαλό και να δώσω περισσότερο χρόνο στην προσωπική μου ζωή κάτι που δεν μπόρεσα να κάνω πριν. Το ποδόσφαιρο πάντα θα με ενδιαφέρει και θα είναι μέρος της ζωής μου.

Υπάρχουν κάποιοι που θα ήθελες να πεις ένα μεγάλο ευχαριστώ;

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ πρώτα στην οικογένεια μου που πάντα με στήριζε και συμβούλευε όλα αυτά τα χρόνια σε όποια απόφαση έπαιρνα στη ζωή μου. Επιπλέον ευχαριστώ όλους τους φίλους μου που ήταν δίπλα μου σε όλες τις στιγμές καλές και κακές. Οι φίλοι είναι ξεχωριστό κομμάτι στη ζωή μας. Πολλά ευχαριστώ θα ήθελα να πω και σε όλους τους προπονητές που είχα σε όλες τις ομάδες που είχα τη τύχη να δουλέψω μαζί τους, τους συμποδοσφαιριστές μου και σίγουρα και στους παράγοντες των ομάδων που συνεργαζόμουν πάντα άψογα μαζί τους.

Της Νικολέτα Χρήστου

 

 

 

Πέτρο με την καρδιά στο χέρι πόσα στερήθηκες για να καταφέρεις να κάνεις καριέρα στο χώρo;

Πραγματικά δεν στερήθηκα στο βαθμό που στερείται ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ίσως γι’ αυτό και δεν υλοποίησα και το όνειρο μου να παίξω σε κορυφαία ομάδα της Κύπρου. Σίγουρα όμως έβαλα στην άκρη πολλές φορές προσωπικά ζητήματα, τους φίλους μου και την οικογένεια μου. Στερήθηκα λόγω του τρόπου ζωής όμορφες στιγμές μαζί τους όπως διακοπές ή άλλες κοινωνικές εξόδους αφού οι αγώνες, οι προετοιμασίες και οι εντατικές προπονήσεις δεν μου άφηναν περιθώρια ούτε χρονικά αλλά ούτε και ηθικά θα ήταν σωστό. Πάντα είχα ως προτεραιότητα το ποδόσφαιρο.