Έλενα Κωνσταντίνου: «Το δεύτερο «μεταπτυχιακό», το πήρα με άριστα…όταν κέρδισα την μάχη με τον καρκίνο»

Πώς να μιλήσεις με κάποιον άνθρωπο που πέρασε την μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής τον καρκίνο; Ο καρκίνος ήταν και παραμένει κάτι φοβερό…Μάχες που χάθηκαν νέοι που «ταξίδεψαν» στον ουρανό…Τα νούμερα στην χώρα μας σοκάρουν. Οι θεραπείες κλειδωμένες στα αμπάρια των επιστημόνων και οι θεωρίες συνομωσίας γιατί δεν δίνουν ένα «οριστικό» τέλος στην ασθένεια που θερίζει εκατομμύρια ανθρώπους μοιάζει με ουτοπία. Είναι και αυτοί που κερδίζουν: Που μάζεψαν κομμάτια και γεννήθηκαν ξανά από τις στάχτες τους. Είναι ένα αγώνας μεταξύ ζωής και θανάτου – Είναι μια πάλη μεταξύ της ψυχής και της μυρωδιάς του θανάτου. Κι όμως ο καρκίνος γιατρεύεται…μένεις χωρίς μαλλιά, φρύδια και βλέφαρα. Σημάδια στο σώμα για πάντα.

Σου «χτυπάει την πόρτα» και παίρνεις το «λαχείο». Αναρωτιέσαι «γιατί να φύγω εγώ;» Σε πιάνει το παράπονο, κλαις στα κρυφά και δείχνεις δυνατή στους άλλους. Θυμώνεις τόσο πολύ και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι «γιατί σ εμένα;» και αμέσως μετά  «τι θα κάνω τώρα;»

Η  Έλενα Κωνσταντίνου, γεννήθηκε στην Λεμεσό το 1978.  Έχει πτυχίο Θεολογίας και δυο μεταπτυχιακούς τίτλους: Tον ένα στην Θεολογία και τον άλλο στην εκπαιδευτική ηγεσία και διοίκηση. Έχει παρακολουθήσει  μαθήματα διδακτορικού επιπέδου. Είναι εκπαιδευτικός τα τελευταία 16 χρόνια, ενώ έχει εργαστεί και στην ιδιωτική και  στην δημόσια εκπαίδευση. Η Έλενα είναι μητέρα δυο παιδιών. Μέχρι εδώ η ιστορία της δεν διαφοροποιείται με τις χιλιάδες γυναίκες που παλεύουν καθημερινά μεταξύ καριέρας και μητρότητας. Η γνωριμία μας διαδικτυακή καθώς είναι μια από τις αγαπημένες φίλες που λατρεύω τις αναρτήσεις της. Αφορμή η συγκεκριμένη: «Το κείμενο πιο κάτω το έχω γράψει λίγες μέρες μετά που διαγνωστικά με καρκίνο του μαστού σε πολύ νεαρή ηλικία. Πίστευα ότι θα πέθαινα και το έγραψα για να θυμούνται τα παιδιά μου ότι τα αγαπώ κάθε μέρα. Είμαι καλά τώρα και σίγουρα θα ζήσω πολλά χρόνια αλλά μόνο για ένα λόγο και ο λόγος είναι η μαστογραφία και το ultrasound. Σήμερα ξεγύμνωσα τον εαυτό μου για όλες εσάς είτε είστε μητέρες, γιαγιάδες, κόρες, αδελφές, κλείστε ραντεβού, κάντε τις εξετάσεις που πρέπει να κάνετε κάθε χρόνο, δεν θέλω καμία γυναίκα να πονέσει όσο πόνεσα. Το μήνυμα αυτό γράφτηκε με στόχο να σωθεί έστω και μια γυναίκα(Κωνσταντίνου Έλενα)».

 

 Ο καρκίνος και εγώ ή καλύτερα εγώ και ο καρκίνος…

«Η διάγνωση μου έγινε τον Φεβρουάριο του 2015. Δεν θα ξεχάσω το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή που η ακτινολόγος πήρε τον ιστό μου για ιστοπαθολογική εξέταση ένοιωθα ότι είχα καρκίνο. Ήταν  ένα παράξενο ένστικτο που  τελικά επιβεβαιώθηκε. Δυο μέρες μετά  μου είπαν ότι έχω ένα καρκινάκι. Αυτή ήταν η λέξη Νικολέτα μου:  «καρκινάκι». Από εκείνη την μέρα ακριβώς  έτσι το αντιμετώπισα.. Εκείνη την μέρα δεν έκλαψα…

Έλενα δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούω αυτό. Τελικά ο άνθρωπος κρύβει τόση δύναμη, αισιοδοξία, δεν ξέρω πώς να το ερμηνεύσω…

Ξέρω τι λες. Ξέρω ότι γνωρίζεις από πρώτο χέρι πολλά,ξέρω πως πέρασες τα ίδια και μπράβο για την δύναμη ψυχής. Προσωπικά ποτέ δεν έκλαψα, ούτε φαντάζομαι ούτε και εσύ, τουλάχιστον μπροστά σε κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο. Τα βράδια ξέρεις πώς είναι… Έκλαιγα τον πρώτο καιρό… Νόμιζα πως θα πεθάνω, νόμιζα πως έχω ένα, με δύο μήνες ζωής. Πήρα ένα τετράδιο και έγραφα στα παιδιά μου, να έχουν κάτι από μένα , έγραψα και μια σημείωση στο δωμάτιο τους, να ξέρουν ότι τους αγαπώ… Θεωρούσα ότι «φεύγω».

Μια μέρα άκουσα  γιατρούς να μιλάνε για μένα και το πρόβλημα υγείας μου. Δεν κατάλαβα τίποτα. είπα δεν γίνεται να μιλάνε για μένα και να μην καταλαβαίνω. Διάβαζα καθημερινά για 3 με 4 ώρες ήθελα να ξέρω τα πάντα για την αρρώστια μου. Εκείνη την μέρα ήταν που πήρα αυτή την απόφαση  ότι μπορώ να νικήσω τον καρκίνο.

Και μετά αλλάζεις…μέσα και έξω, έτσι δεν είναι;

Tα πάντα αλλάζουν ψυχή, σώμα και κοσμοθεωρίες.  Ακολούθησαν θεραπείες, χάνεις μαλλιά , αξιοπρέπεια , πονάς, υποφέρει. Δεν τα έβαζα κάτω: Pάντα βαμμένη, περιποιημένη  το χρωστούσα στον εαυτό μου, στα παιδιά μου. Δεν το έχεις νοιώσει και εσύ; Δεν αισθάνθηκες ότι  η μητρότητα είναι πάνω από τον θάνατο; Προσωπικά έτσι έλεγα: Πρώτη  χημειοθεραπεία και παιδικό πάρτι, πόνος και χαρά μαζί. Τώρα όλα καλά , τώρα υπάρχουν μαλλιά, δεν πονάει το σώμα, ο καρκίνος νικήθηκε, η Παναγία δεν άφησε να με κερδίσει ο καρκίνος.

Μετά από όσα πέρασες αναθεώρησες τα πάντα…

Αυτό δεν γίνεται ότι ένας άνθρωπος σοκάρετε; Μετά τον καρκίνο αναθεωρείς: Aνθρώπους , καταστάσεις, την ζωή σου όλη. Aισθάνομαι στην τελική ότι ο καρκίνος σ ’αυτό τον τομέα με βελτίωσε.

Ο καρκίνος δεν μου πήρε τίποτα. Ναι, μπορεί να έχω κάποια  σημάδια του στο σώμα μου,  αλλά δεν μπορεί κανένας καρκίνος να σου πάρει την ψυχή και το συναίσθημα ούτε και τα όνειρα σου και από αυτά έχω πολλά. Θεωρώ ότι η καλύτερη θεραπεία απέναντι στον καρκίνο είναι το χαμόγελο, η χαρά και η αγάπη καθώς και η πίστη. Το δεύτερο μεταπτυχιακό μου τίτλο τον πήρα μετά που αρρώστησα και με Άριστα , είπα στον καρκίνο δεν θα σου κάνω την χάρη και ακόμα συνεχίζω να μην του την κάνω…. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ογκολόγους: Γιόλα Μάρκου, Αγαμέμνονα Επαινέτο, Γιώργο Άστρα καθώς και τους πλαστικούς χειρουργούς Ηλιάνα Στρούθου νοσοκομείο Λειψίας και τον Παναγιώτη Ερμογένους του γενικού νοσοκομείου Λευκωσίας.

Δεν πρέπει να τον φοβόμαστε – Ο καρκίνος μπορεί να είναι μια μοναδική ευκαιρία για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.

«Μάχη είναι να ξυπνάς το πρωί και να βλέπεις το μαξιλάρι σου με τρίχες που έχουν φύγει από το κεφάλι σου. Μάχη είναι να διαλέγεις περούκα, να ξανασυστήνεσαι με τον εαυτό σου όταν τον βλέπεις στον καθρέφτη χωρίς μαλλιά. Μάχη είναι ακόμη να καταφέρνεις να πηγαίνεις βόλτα στο εμπορικό κέντρο και να κάθεσαι σε όλα τα παγκάκια, αλλά να μη γυρνάς σπίτι, γιατί θέλεις να απολαύσεις μια βόλτα, να είσαι εκεί έξω μαζί με όλους τους άλλους. Μάχη είναι να αντιμετωπίζεις την αμηχανία των γύρω σου και να διατηρείς την αξιοπρέπειά σου» . Απόσπασμα από μια 32χρονη κοπέλα η οποία εξομολογήθηκε όσα έζησε. almazoisthes.gr

Της Νικολέτας Χρήστου