Τέρμα η διεθνής φιλανθρωπία

Της Αλεξίας Καφετζή

Η Κύπρος απειλείται. Και απειλείται όχι μόνο από την Τουρκία και τον τούρκικο επεκτατισμό και εποικισμό, αλλά και από τις ανεξέλεγκτες ροές λαθρομεταναστών. Είτε αυτές προέρχονται από τις αφρικανικές χώρες, είτε από τις χώρες ανατολικότερα της Κύπρου. Εδώ και χρόνια έχει διαφανεί το πρόβλημα και η απειλή. Δυστυχώς ως τώρα δεν έγιναν σοβαρός προσπάθειες αντιμετώπισής τους. Ίσως οι δεσμεύσεις και υποχρεώσεις έναντι ευρωπαϊκών νόμων και συνθηκών, ίσως μια υπερευαισθησία σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων άφησαν το θέμα να διογκώνεται και να μεγεθύνεται για να φτάσουμε σήμερα σε σημείο που σύμφωνα και με επίσημες παραδοχές ξεπεράσαμε και τα όρια αντοχών που έχουμε ως κράτος.

Πρέπει το πρόβλημα να το αξιολογήσουμε σωστά. Να εκτιμηθούν ορθά όλες οι παράμετροί του και μαζί και με τους Ευρωπαίους εταίρους, έναντι των οποίων πρέπει να τεθεί, να αντιμετωπισθεί ριζικά και αποτελεσματικά. Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη περιοχή της Ευρώπης. Είμαστε μικρό κράτος με μικρό πληθυσμό και περιορισμένες δυνατότητες. Έχουμε τα δικά μας ιδιαίτερα προβλήματα. Οι αντοχές μας εξαντλούνται. Δεν μπορούμε επ’ άπειρο να ασκούμε πολιτική στη βάση των όρων της παγκόσμιας φιλανθρωπίας. Κάποτε πρέπει να δούμε και τα του οίκου μας.

Ως εκ τούτου θεωρούμε ότι η νέα πρακτική που ασκεί η Κυβέρνηση με τη λήψη αποτρεπτικών μέτρων προσέγγισης πλεούμενων που μεταφέρουν μετανάστες, είναι μια καλή αρχή. Όπως σωστά επιχειρεί να εφαρμόσει και την πρακτική της επαναπροώθησης των λαθρομεταναστών στις χώρες από τις οποίες προέρχονται. Ομοίως μπορούν να παρθούν και άλλα μέτρα έτσι ώστε να παύσει η Κύπρος να αποτελεί ελκυστικό προορισμό για λαθρομετανάστες ή άλλου είδους παράνομους μετανάστες.