Καμιά επαφή με την πραγματικότητα ο Κ. Γεωρκάτζης

Της Αλεξίας Καφετζή

Η Λευκωσία απέκτησε τον δικό της σεϊχη. Είναι ο Δήμαρχος Λευκωσίας που φέρει το όνομα Κωνσταντίνος Γεωρκάτζης ο οποίος κόβει και ράβει, αποφασίζει κατά το δοκούν, δαπανά το δημόσιο χρήμα όπως κόψει ο νους του και παράλληλα κατάφερε να κάνει την πρωτεύουσα μια τεράστια τάφρο, με την υπόσχεση πως κάποτε, αόριστα και ασαφώς θα μας κάνει μια σύγχρονη πόλη.

Στο μεταξύ όμως η πλατεία Ελευθερίας (αλήθεια ποιος θυμάται πόσες φορές ο κ. Γεωρκάτζης καθόρισε ημερομηνία παράδοσης του έργου;) εξακολουθεί να παραμένει εργοτάξιο. Οδοί και λεωφόροι είναι κλειστές και απροσπέλαστες για πεζούς και τροχοφόρα κάνοντας μαρτύριο τη διακίνηση των πολιτών. Η οικονομική ζωή της πόλης πνέει τα λοίσθια. Το πράσινο αποψιλώνεται.

Όλα αυτά έργα και αντι-έργα που δεν έχουν κανένα αντίκρυσμα, τουλάχιστον προς το παρόν, κοστίζουν και κοστίζουν ακριβά. Ο προϋπολογισμός τους πολλαπλασιάζεται αφού οι καθυστερήσεις πληρώνονται και με χρήμα και με ταλαιπωρία. Και τα δυο τα πληρώνει ο πολίτης. Ο κ. Δήμαρχος πληρώνει χαριστικά μάλιστα, με χρήματα που παίρνει από τα δημόσια ταμεία για να καλοκρατεί τους εργολάβους με την ευκαιρία πώς κάποτε θα του παραδώσουν κάποιο έργο σε λογικό χρονικό πλαίσιο. Όπως για παράδειγμα έγινε με τη λεωφόρο Μακαρίου. Πλήρωσε σχεδόν ένα εκατομμύριο ευρώ πέραν της σχετικής προσφοράς με την ελπίδα ότι ο εργολάβος θα τελειώσει το έργο έγκαιρα.

Πέτυχε ο κ. Γεωρκάτζης να μετατρέψει τη Λευκωσία σε μια απροσπέλαστη πόλη, με δεκάδες έργα σε εξέλιξη, αλλά με κανένα όφελος για τον πολίτη. Οδήγησε την οικονομική δραστηριότητα στα τάρταρα. Ο ίδιος αποσύρθηκε στα μέγαρα που έκτισε κάπου σε μια άκρια της πόλης μη έχοντας επαφή με την πραγματικότητα που βιώνουν οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της. Φαίνεται όμως ότι ένας τέτοιος δήμαρχος αξίζει στους Λευκωσιάτες.