Θα μπορούσαν οι κρίσεις στη Λευκορωσία και στην Κιργιζία να τροφοδοτήσουν τον φόβο της Ρωσίας μπροστά στη δημοκρατία;

Η Ρωσία χάνει τον έλεγχο πάνω στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, τις οποίες το Κρεμλίνο επιδιώκει να μεταφέρει στη σφαίρα της επιρροής της. Σύμφωνα με ειδικούς οι πρόσφατες κρίσεις στη Λευκορωσία, την Κεντρική Ασία και την περιοχή του Καυκάσου έχουν αμαυρώσει κάπως την εικόνα του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν ως «κορυφαίου της τακτικής».

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την άνοδο στην εξουσία στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν άρχισε μια πορεία προς «συλλογή των εδάφων» και, στην πραγματικότητα, στην «επανένωση» των πρώην Σοβιετικών  δημοκρατίων στο λεγόμενο σχέδιο ΕΣΣΔ 2.0, ανεξάρτητα από το αν το θέλουν ή όχι. Ωστόσο αντί της ανεμπόδιστης απορρόφησης των μετα-σοβιετικών δημοκρατιών, ξεκίνησε μια «παρέλαση των έγχρωμων επαναστάσεων» με ένα έντονο αντιρωσικό συναίσθημα.

Το άγχος του Κρεμλίνου για την εξάπλωση της δημοκρατίας υπερβαίνει τον φόβο της απώλειας της διεθνούς επιρροής, ισχυρίζεται ο εκπρόσωπος του Ατλαντικού Συμβουλίου Πίτερ Ντίκινσον. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και πολλοί από το στενό περιβάλλον του είναι βετεράνοι του Ψυχρού Πολέμου, των οποίων η απόλυτη πολιτική εμπειρία παραμένει η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. «Τους κινηγάει η προοπτική μιας δεύτερης καταστροφής, και τείνουν να βλέπουν οποιεσδήποτε δημοκρατικές αναταραχές σε διπλανές περιοχές ως δυσοίωνοους προδρόμους ενός πιθανού μελλοντικού Maidan της Μόσχας, το οποίο θα ανατρέψει το αυταρχικό καθεστώς του Πούτιν», γράφει ο Ντίκινσον.

Οι λαοί που αποτελούσαν την ΕΣΣΔ κατάλαβαν εδώ και πολύν καιρό πόσο θα τους κοστίσει η φιλία και η συνεργασία με τη Ρωσία. Θα πρέπει να το πληρώσουν με οικονομική και πολιτική αστάθεια, παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και, το πιο σημαντικό, την πλήρη απουσία οποιασδήποτε εξέλιξης. Η κατάσταση στη Λευκορωσία και το Κιργιζιστάν επιβεβαιώνεται τώρα με σαφήνεια από αυτές τις θέσεις . Όσοι ασχολούνται με τη Μόσχα, ή μάλλον με αυτούς που στους οποίους το Κρεμλίνο υπόσχεται (ή ακόμη εγγυάται) σταθερότητα και επενδύσεις, τελικά δεν είναι σε θέση να λειτουργήσουν κανονικά. Αυτό ακολουθείται συνήθως από μια σημαντική κυβερνητική κρίση, γιατί μόνο που χρειάζονται οι ρωσικές αρχές – πλήρης έλεγχος των αποδυναμωμένων (και ως εκ τούτου ανίκανων να διασφαλίσουν την ανεξαρτησία τους) μετα-σοβιετικές δημοκρατίες, οι οποίες πρέπει να ενώνονται γύρω από μια «ισχυρή και αδελφική» Ρωσία.

Στη Λευκορωσία ο Πούτιν αντέδρασε σε διαμαρτυρίες που ξέσπασαν τον Αύγουστο με την υποστήριξη του μη δημοφιλή Προέδρου δικτάτορα Αλεξάντερ Λουκασένκο. Αυτό, με τη σειρά του, πυροδότησε το αντι-ρωσικό συναίσθημα της Λευκορωσίας όπως ποτέ άλλοτε. Και αυτό συνέβη σε μια χώρα που ήταν το πιο φιλικό κράτος προς τη Ρωσία στην Ευρώπη. Τώρα όμως η Ρωσία δεν προσπαθεί να σώσει τον Λουκασένκο. Ο στόχος της είναι να σώσει το καθεστώς του προκειμένου να πραγματοποιήσει τον μακροχρόνιο στόχο του Πούτιν να ενώσει τη Λευκορωσία και τη Ρωσία με την επακόλουθη δημιουργία του Ενωτικού Κράτους. Εάν πριν από τις εκλογές ο Λουκασένκο αρνήθηκε να ενσωματωθεί πλήρως στο σχέδιο του Κρεμλίνου, τώρα θα πρέπει να κάνει τα πάντα για να διατηρήσει την εξουσία του.

Ορισμένοι διαδηλωτές στη Λευκορωσία έφερναν πανό υποστήριξης των διαδηλώσεων στο Чαμπαρόφσκ, όπου χιλιάδες διαδηλωτές δυσαρεστήθηκαν με τη σύλληψη του δημοφιλούς νομάρχη, και βγαίνουν στους δρόμους 13 εβδομάδες συνέχεια.

Εν τω μεταξύ πριν από τις κοινοβουλευτικές εκλογές στο Κιργιζιστάν το Κρεμλίνο έπρεπε να παρακολουθεί μόνο τη Λευκορωσία, όπου οι εκλογές που πραγματοποιήθηκαν τον Αύγουστο, , το οποίο γεγονός  πυροδότησε την εξέγερση εναντίον του Λουκασένκο. Και τώρα το Κιργιζιστάν επίσης έγινε μπλεγμένο σε μια μαζική εξέγερση.

Με τη φήμη της μόνης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στην Κεντρική Ασία και της χώρας με σημαντική ελευθερία λόγου, η Κιργιζία πραγματοποίησε τις κοινοβουλευτικές εκλογές της στις 4 Οκτωβρίου. Ως αποτέλεσμα των εκλογών 4 κόμματα μπήκαν στο κοινοβούλιο και 3 από αυτά σχετίζονται άμεσα με την ισχύουσα εξουσία και είναι ανοιχτά υπέρ-ρωσικά. Είναι παράδοξο, ότι κανένα μεγάλο κόμμα της αντιπολίτευσης δεν έχει ξεπεράσει το φράγμα του 7%. Δώδεκα κόμματα ανακοίνωσαν μαζική εκλογική απάτη και δωροδοκία. Μετά την ανακοίνωση στις 5 Οκτωβρίου ξέσπασαν μεγάλες διαμαρτυρίες στην πρωτεύουσα της χώρας Μπισκέκ, οι οποίες αρχικά ήταν ειρηνικές, αλλά στη συνέχεια κλιμακώθηκαν σε μάχες μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας. Καθώς η αντιπαράθεση εντατικοποιήθηκε, το κυβερνητικό κτίριο κατακτήθηκε τη νύχτα. Οι διαδηλωτές απελευθέρωσαν επίσης τον πρώην Πρόεδρο Αταμπάγιεφ και αρκετούς πρώην αξιωματούχους που καταπιέστηκαν πολιτικά. Ο σημερινός φιλορώσος πρόεδρος Σοορονμπάι Τζεενμπέκοφ δήλωσε, ότι οι διαμαρτυρίες ήταν μια απόπειρα κατάσχεσης της εξουσίας (όπως και ο Λουκασένκο). Ωστόσο, η Εκλογική Επιτροπή κήρυξε τα αποτελέσματα των εκλογών άκυρα και οι νέες εκλογές θα διεξαχθούν εντός 2 εβδομάδων.

Συνοψίζοντας όλα αυτά, μπορούμε να πούμε, ότι σε μια μόνο ημέρα οι διαδηλωτές στο Κιργιζιστάν κατάφεραν να επιτύχουν βασικό αίτημα: να ακυρώσουν τα αποτελέσματα των εκλογών. Μετά ο λαός ζήτησε την παραίτηση του Προέδρου και την αλλαγή κυβέρνησης. Κατά τα τελευταία 15 χρόνια αυτή δεν είναι η πρώτη επανάσταση στο Κιργιζιστάν, και οι άνθρωποι γνωρίζουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνει και πώς να επιτύχει την εκτέλεση των απαιτήσεών του. Κρίνοντας από την ταχύτητα αστραπής αυτής της επανάστασης τίποτα δεν θα σταματήσει τους διαδηλωτές, και η αποπομπή του Προέδρου είναι μόνο θέμα χρόνου.