Αν άνοιγε το παράθυρο ο Γιωρκάτζης

Εδώ και σχεδόν μια βδομάδα ζούμε το θέατρο του παραλόγου. Θα πείτε είναι η πρώτη φορά; Όχι, αλλά η περίπτωση με την κατεδάφιση των διατηρητέων σπιτιών, παρά την Αρχιεπισκοπή, περιβάλλεται από τόσες αντιφάσεις και τόσο προκλητικές ενέργειες ή αδράνειες, που δεν αφήνει τρίχα που να μη πάρει όρθια θέση.

Ξεσηκώθηκε ολόκληρη η Κυβέρνηση. Κινητοποιήθηκε ο πρόεδρος του μεγαλύτερου και κυβερνώντος κόμματος. Η πιο αρμόδια για την περίπτωση αρχή, ο Δήμος Λευκωσίας, βρισκόταν στο πόδι όλα αυτά τα 24ωρα, μαζί με αλλεπάλληλες συνεδρίες του δημοτικού συμβουλίου, αλλά το αποτέλεσμα είναι σχεδόν μηδαμινό. Και καταλήγουμε σε αυτό το συμπέρασμα, ανεξάρτητα από την απόφαση του Σαββάτου από το δημοτικό συμβούλιο που κάτι λέει για αποκατάσταση. Μια απόφαση στην οποία κανείς δεν δίνει πίστη και όλη τη θεωρούν προσπάθεια να ξεχαστεί το θέμα, κάτι σύνηθες για τα κυπριακά δεδομένα.

Φτάσαμε σε αυτό το σημείο γιατί από την αρχή η αρμόδια αρχή, ο Δήμος Λευκωσίας στάθηκε ανίκανος να χειριστεί το θέμα. Όταν αναλογιστεί κανείς πού, πώς και υπό ποιες συνθήκες συντελέστηκε το έγκλημα θα βγάλει και τα ανάλογα συμπεράσματα. Τα κατεδαφισθέντα κτίρια βρίσκονται μερικά μέτρα από το γραφείο του Δημάρχου Κωνσταντίνου Γιωρκάτζη. Σίγουρα όταν τα βαρέα μηχανήματα άρχιζαν την κατεδάφιση, ο κ. Δήμαρχος θα έπρεπε να το είχε πάρει μυρωδιά. Κι αν δεν λειτουργούσε η όσφρησή του, ασφαλώς θα λειτουργούσε η ακοή του. Αν όχι αυτή θα μπορούσε να επιστρατεύσει την όρασή του. Γιατί δεν γίνεται θα άνοιξε κάποια στιγμή το παράθυρο του γραφείου να πάρει λίγο αέρα, (η μέρα ήταν ηλιόλουστη) και θα έβλεπε τι γινόταν δίπλα από το μέγαρο όπου κατοικοεδρεύει.

Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Γιατί αν γινόταν ο κ. Γιωρκάτζης θα έπρεπε να είχε επιστρατεύσει τις υπηρεσίες του Δήμου για να σταματήσουν το ανοσιούργημα. Αντίθετα μακάριος, παρέμεινε στο ζεστό γραφείο και μόνο όταν τρίτοι τον ενημέρωσαν άρχισε να κινείται νωχελικά. Ήταν όμως πλέον αργά. Η αναποφασιστικότητά του υπήρξε κι εδώ παροιμιώδης. Του υποδείχθηκε πώς έπρεπε να δράσει, στη βάση του νόμου. Το αγνόησε. Περιορίστηκε σε χλιαρές δηλώσεις. Μεσοβέζικες τοποθετήσεις. Παρέπεμψε σε γραφειοκρατικές διαδικασίες και σε χρονοβόρες πολιτικές. Μέχρι που φτάσαμε σε επαναλαμβανόμενες συνεδρίες του δημοτικού συμβουλίου που κατέληξαν σε μια τρύπα στο νερό.

Όμως ο κ. Δήμαρχος είχε όλη την εξουσία και δύναμη στα χέρια του για να δράσει νόμιμα και αποφασιστικά, για να επιβάλει το σωστό και το δίκαιο. Για κάτι τέτοιο όμως πρέπει να θέλεις. Το ήθελε; Πρέπει και να μπορείς να εφαρμόσεις τον νόμο. Μπορούσε; Είναι ερωτήματα που παραμένουν μετέωρα, όπως μετέωρη παραμένει και η απόφαση με την οποία δήθεν θα αποκατασταθούν τα διατηρητέα.