Ιωάννα Παλιοσπύρου για την 35χρονη φερόμενη δράστιδα: “Σκεφτόμουν την πόρτα να ανοίγει και να μπαίνει μέσα για να με σκοτώσει”

Η Ιωάννα Παλιοσπύρου μίλησε για πρώτη φορά στο περιοδικό ΟΚ! και τη Σόνια Καζόνι για την επίθεση με βιτριόλι που δέχτηκε τον Μάιο του 2020 και τη φερόμενη ως δράστιδα.

Διάβασε το σχετικό απόσπασμα:

Θυμάσαι μια στιγμή ελπίδας, κάτι που σου έδωσε κουράγιο, εκείνες τις μέρες στο νοσοκομείο;
Η πρώτη στιγμή που ένιωσα πολύ μεγάλη ανακούφιση ήταν η στιγμή της σύλληψης της (…). Κι αυτό δεν είχε να κάνει τόσο με το πρόσωπο της συγκεκριμένης, αλλά πως επιτέλους μέσα μου ηρέμησα γιατί η ένοχος δεν μπορεί πια να με βλάψει. Μέχρι τότε ζούσα με αυτό τον φόβο. Σκεφτόμουν την πόρτα να ανοίγει και να μπαίνει μέσα για να με σκοτώσει. Μέχρι να συλληφθεί ζούσα με διαρκή φόβο. Επειδή το φως ήταν επίπονο για εμένα, με ενοχλούσε, το δωμάτιό μου ήταν πάντα σκοτεινό με τα φώτα χαμηλωμένα. Μέσα στο σκοτάδι, λοιπόν, είχα μάθει να αναγνωρίζω τον ήχο του βηματισμού της μητέρας μου και πεταγόμουν όταν άκουγα έναν άλλο βηματισμό. Ρωτούσα αναστατωμένη ποιος είναι για να ακούσω τη φωνή και να βεβαιωθώ πως είναι κάποιος από το νοσηλευτικό προσωπικό. Μετά τη σύλληψή της, λοιπόν, μπορούσα πια να μη φοβάμαι για τη ζωή μου. Μέχρι τότε σκεφτόμουν ότι και να βγω από το νοσοκομείο θα κινδύνευα, αφού μια αγνώστου ταυτότητας γυναίκα θα με κυνηγά για να με σκοτώσει. Μετά τη σύλληψή της, όμως, τα βράδια στο νοσοκομείο έγιναν η στιγμή της ημέρας που μου έδινε ελπίδα. Τη νύχτα, όταν ερχόταν η ώρα του ύπνου, όλα ηρεμούσαν. Ήξερα πως δεν θα έρθει κανείς να μου κάνει άλλη μία επώδυνη αιμοληψία, πως δεν θα έρθουν να μου αλλάξουν τις γάζες και να τις ξεκολλούν από τους καμένους ιστούς, πως δεν θα έρθει κάποιος να μου κάνει ενέσιμες θεραπείες με κορτιζόνη στο μάτι, ούτε η γιατρός μου με λαβίδες, νυστέρι και απολυμαντικά για να αφαιρέσει καμένα κομμάτια από τη μύτη μου. Όλα αυτά για μένα ήταν η καθημερινή επώδυνη πραγματικότητα στο νοσοκομείο. Κάθε βράδυ, λοιπόν, ένιωθα πως κέρδιζα ακόμα μία μάχη, για να βάλω τα δυνατά μου για την επόμενη μέρα.

Η δράστις συνελήφθη και είναι υπό κράτηση. Από τότε δεν υπήρξε απολογία, αλλά μόνο κάποιες τοποθετήσεις μέσω του δικηγόρου της. Αυτό σε επηρέασε ψυχολογικά;
Θέλω να σου εξηγήσω κάτι. Είναι διαφορετικό, χωρίς να λέω πως είναι λιγότερο σοβαρό, το να πάθεις ένα ατύχημα στον δρόμο ή να αρρωστήσεις σοβαρά, και διαφορετικό να ξέρεις πως δίνεις μια μάχη για να κρατηθείς στη ζωή γιατί κάποιος άλλος άνθρωπος το επιδίωξε, μάλιστα με επιμονή. Είναι δύσκολο να διαχειριστείς την αδικία, τα ερωτηματικά και τον θυμό μέσα στον πόνο σου. Η αλήθεια είναι πως δεν καταλαβαίνω την άρνησή της να απαντήσει στα αμέτρητα «γιατί» που όλοι μας έχουμε, παρόλο που έχει δηλώσει μέσω του δικηγόρου της πως η πρόθεσή της είναι να το κάνει, να απολογηθεί. Δεν ξέρω ποια είναι η σκοπιμότητά της, αλλά είναι κάτι που με στρεσάρει, με στενοχωρεί και με θυμώνει. Δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένει προκλητικά να συνεχίζει να προσβάλλει εμένα και την οικογένειά μου και να μας στερεί το δικαίωμα για απαντήσεις. Είναι νομικό της δικαίωμα να μη θέλει να απολογηθεί, αλλά δεν είναι ηθικό της δικαίωμα. Και με θυμώνει που δεν γνωρίζω τον λόγο που η ζωή η δική μου και της οικογένειάς μου έχει γίνει εφιάλτης τους τελευταίους δέκα μήνες. Για μένα η στάση της επιβεβαιώνει πως οι επανειλημμένες απόπειρες που έκανε να με σκοτώσει ήταν απολύτως συνειδητές, με διαρκή σχεδιασμό και χωρίς την παραμικρή μεταμέλεια. Δεν καταλαβαίνω πώς κάποιος μπορεί να είναι τόσο απάνθρωπος χωρίς να έχει την παραμικρή πρόκληση.

Μετά τη σύλληψη είχαν βγει στη δημοσιότητα κάποιες συνομιλίες σας από το Facebook. Πώς είχες νιώσει με αυτό;
Δεν ξέρω τι μπορεί ο καθένας να έχει καταλάβει μέσα από αυτά, αλλά ξέρω ότι δεν έχω πειράξει κανέναν. Για μένα όλο αυτό έγινε χωρίς λόγο – ή, τουλάχιστον, χωρίς να γνωρίζω τον λόγο. Με τη δράστιδα είχαμε πολύ τυπικές σχέσεις, μάλιστα προσπάθησα να τη βοηθήσω. Είναι σαν εμείς να έχουμε μια σχέση επαγγελματική ή συγγενική, να κάνεις μια κοινωνική εκδήλωση και να καλέσεις κόσμο και σε αυτή την εκδήλωση να τη συναντήσω. Είχαμε συναντηθεί τυχαία σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Δεν έχει συμβεί κάτι άλλο.

Η επίθεση εναντίον σου απασχόλησε τα δελτία ειδήσεων και τα ενημερωτικά websites από την ημέρα που έγινε και για μεγάλο διάστημα. Κάθε νέα πληροφορία που έβλεπε το φως της δημοσιότητας βρισκόταν αμέσως στα πρωτοσέλιδα. Είχες εικόνα για αυτό;
Μόνο όταν βγήκα από το νοσοκομείο, σχεδόν ύστερα από τρεις μήνες, άρχισα να αποκτώ μια εικόνα για την έκταση που είχε πάρει η απόπειρα δολοφονίας εναντίον μου. Εκτός του ότι δεν είχα καμία επαφή με τηλεόραση, ραδιόφωνο και Ίντερνετ, οι δικοί μου με προστάτευαν και δεν μου έδιναν πληροφορίες. Το διάστημα που πέρασα στο νοσοκομείο λειτουργούσε μόνο το ένστικτο της επιβίωσης. Όταν πια βγήκα, μόνο τότε είδα κάποια δημοσιεύματα και ρεπορτάζ, αλλά ήταν κάτι που με στρέσαρε πολύ και δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Το έκανα σε δόσεις γιατί δεν το άντεχα. Θα σου πω μία από τις πιο δύσκολες στιγμές μου… Ήταν όταν ζήτησα από τη μητέρα μου να μου δείξει τα ρούχα που φορούσα τη μέρα της επίθεσης. Ήξερα πως τα είχε ελέγξει η αστυνομία και μας τα είχε επιστρέψει. Η μητέρα μου το απέφευγε, αλλά εγώ επέμενα. Όταν άνοιξε τη σακούλα, κατευθείαν με έπνιξε εκείνη η φρικτή μυρωδιά του οξέος και μου ήρθε στο μυαλό αμέσως η εικόνα από το βλέμμα της τη στιγμή που μου έριχνε το υγρό. Αυτά που ήταν μέσα στη σακούλα δεν ήταν ρούχα, αλλά σκισμένα κομμάτια ύφασμα που με το παραμικρό άγγιγμα διαλύονταν. Βλέποντάς τα σοκαρίστηκα. Αναρωτήθηκα, λες και δεν επρόκειτο για μένα, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να βγήκε ζωντανός μέσα από αυτά τα κουρέλια. Δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη για αυτό που είδα και μετάνιωσα για την επιμονή μου να τα δω.

Πηγή:tlife.gr