Αν όχι τώρα, πότε;

Δεν φαίνεται να βγαίνουμε εύκολα από το τούνελ που δημιούργησε η πανδημία του κορονοϊού. Αντίθετα όλο και διαπιστώνουμε ότι μεγαλύτερο είναι το μήκος του και πυκνότερο το σκοτάδι του. Η κατάσταση χειροτερεύει μέρα με τη μέρα. Τα νοσοκομεία μας ασφυκτιούν μιας και οι αριθμοί των ασθενών πληθαίνουν καθημερινά και οι κλίνες δεν αρκούν για να τους δεχθούν. Σήμερα το πρωί ακούσαμε και για έλλειψη ιατρικού προσωπικού.

Ο κορονοϊός βρίσκεται παντού. Ο αριθμός των κρουσμάτων που εντοπίζονται καθημερινά βρίσκεται στα ύψη. Ο κίνδυνος ελλοχεύει σε κάθε βήμα και κίνησή μας. Ο κόσμος από τη μια κουρασμένος και ψυχικά καταπονημένος φαίνεται να αγνοεί και να παρακούει οδηγίες και συστάσεις για προστασία. Από την άλλη έχει ανάγκη να δουλέψει, να ζήσει, αλλά να έχει και κάποιες ευκαιρίες ξεκούρασης και ψυχαγωγίας. Όλα έχουν γίνει ένα εκρηκτικό μίγμα που το κάνει πιο επικίνδυνο και η οικονομική στενότητα που προκύπτει από τη συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητα. Ο τουρισμός, η λεγόμενη ατμομηχανή της οικονομίας μας, καρκινοβατεί. Οι θέσεις εργασίες συνεχώς λιγοστεύουν. Αλλά και όσοι κατατάσσονται στην τυχερή τάξη των εργαζομένων, παίρνουν μισθούς για κλάματα. Υπάρχουν ασφαλώς και οι λίγοι του δημόσιου τομέα, οι αξιωματούχοι του κράτους, διορισμένοι και αιρετοί που δεν έχουν χάσει σεντ από τις χιλιάδες ευρώ του μισθού και των ωφελημάτων τους. Επίσης οι συνταξιούχοι των ίδιων τάξεων συνεχίζουν να καρπούνται αλώβητες τις παχυλές συντάξεις τους.

Αυτή η προκλητική εικόνα προστίθεται στην ανυπακοή μεγάλης μερίδας του κόσμου να πάρει τα απαραίτητα μέτρα έναντι του κορονοϊού, ιδιαίτερα να εμβολιασθεί. Και βλέπουμε να έρχονται σε σύγκρουση με τους νόμους και τα διατάγματα του κράτους.

Γενικώς η επέλαση της πανδημίας δημιουργεί πρωτόγνωρες συνθήκες. Συνθήκες που παραπέμπουν σε έκτακτη κατάσταση. Και ναι ζούμε σε έκτακτη κατάσταση όσο κι αν δεν θέλουμε να το πιστέψουμε ή να το αντιληφθούμε. Διακυβεύεται το μέλλον μας. Αλλά δεν βλέπουμε από πλευρά του κράτους κάποια κίνηση που να δείχνει ότι το κατανοεί. Γιατί αν κάτι τέτοιο συμβαίνει θα είχαμε ως τώρα και αποφάσεις που ακόμα και αναστολή κάποιων άρθρων του Συντάγματος θα περιλάμβαναν. Συγκροτημένα και στοχευμένα θα πρέπει μελετηθεί το θέμα και να παρθούν οι ανάλογες αποφάσεις. Ήδη με τις εκδηλώσεις και τις διαμαρτυρίες της περασμένης Κυριακής είδαμε πού μπορεί να οδηγηθούμε. Βλέπουμε την κοινωνική και οικονομική ανισότητα που δημιουργεί η πανδημία. Κι αν δεν ληφθούν μέτρα σήμερα ίσως αύριο να είναι αργά, όπως μας έτυχε και άλλες φορές στο παρελθόν σε κρίσιμα θέματα.