Η ώρα του ηγέτη της κρίσης

Τα όσα συμβαίνουν και βιώνουμε τα τελευταία χρόνια είναι συμπτώματα φαινομένων που ως τώρα ήταν ξένα προς την κυπριακή κοινωνία. Αυτό που είναι συνεχώς στην επιφάνεια και την επικαιρότητα, είναι αποτέλεσμα συμπεριφορών που πριν μερικά χρόνια σπάνιζαν στο τόπο μας. Κι εκεί που εμφανίζονταν σποραδικά είχαν την καθολική καταδίκη. Οι υπαίτιοι και οι φορείς τέτοιων συμπεριφορών δαχτυλοδείχνονταν και ήταν παραδείγματα προς αποφυγή.

Πιο αναλυτικά: Παρατηρούμε ότι στην κυπριακή κοινωνία πλεονάζει σήμερα ο φθόνος, η κακία, η έχθρα και το μίσος προς τον διπλανό μας, τον γείτονα, τον συνάδελφο, ακόμα και τον συγγενή. Το ψέμα και η αντιζηλία κυριαρχεί στις διαπροσωπικές σχέσεις. Μόνιμη επιδίωξη είναι η υπόσκαψη του άλλου, η ταπείνωση και η εξουδετέρωσή του αν είναι δυνατόν, για να αναδειχθεί ο εαυτός μας, να προβληθεί σαν ο μόνος ικανός και άξιος να ανελιχθεί επαγγελματικά και κοινωνικά. Το εγώ μας είναι υπεράνω του εμείς. Το εγώ πρέπει να υπερέχει και να προβάλλεται ασχέτως πόσο το αξίζει. Με κάθε τρόπο πρέπει να βρεθεί τρόπος να διαβάλουμε τον ανταγωνιστή μας για να αναδειχθούμε εμείς ως οι καλύτεροι, οι άριστοι.

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε. Ανίκανοι και ανάξιοι διορίζονται σε θέσεις κλειδιά. Παίρνουν αξιώματα και οφίκια. Χωρίς προσόντα και ικανότητες. Αποφασίζουν για το μέλλον μας και καθορίζουν τη μοίρα μας. Μια μοίρα που εύκολα μπορεί κάποιος να δει. Η κοινωνία έχει αποσαθρωθεί. Αξίες και ιδανικά έχουν τεθεί στο περιθώριο. Μοναδική επιδίωξη το εύκολο κέρδος. Μοναδικός φάρος το μέγιστο κέρδος με τη μικρότερη προσπάθεια και κέρδος.

Θεσμοί που κάποτε φάνταζαν πανίσχυροι και αδιάβλητοι έχουν κατακρημνισθεί. Ο πολίτης δεν έχει από πού να πιαστεί. Δεν έμεινε τίποτε το οποίο να εμπιστευτεί ή να ελπίσει. Κρατικές δομές ανύπαρκτες και αξιωματούχοι με ανάστημα νάνου θέλουν να εμφανίζονται ηγέτες και να προβάλλουν σαν ικανοί να μας οδηγήσουν στο μέλλον. Τη στιγμή που ο κόσμος έχει αντιληφθεί ότι δεν έχουν ούτε το ανάστημα ούτε την πυγμή να κατευθύνουν και να εμπνέουν. Βρισκόμαστε σε πορεία καταστροφής. Σ’ αυτή την απογοητευτική κατάσταση ο ρόλος του προέδρου της Δημοκρατίας αποκτά άλλες διαστάσεις. Γίνεται πιο απαιτητικός. Και ο κ. Αναστασιάδης αν θέλει να προσφέρει κάτι σ’ αυτόν τον τόπο ένα έχει να κάνει αυτή τη στιγμή. Να αποδείξει ότι είναι ηγέτης της κρίσης. Άλλωστε το διαφήμισε και το υποσχέθηκε. Ως τώρα δεν ήταν και τόσο πειστικός. Τώρα είναι να δείξει το πολιτικό του ανάστημα. Δεν έχει άλλο χρόνο. Θα τολμήσει να μας βγάλει από το τέλμα; Θα φανεί στο αμέσως επόμενο διάστημα.