Προκλητικές διακρίσεις και στις συντάξεις

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία το κυπριακό κράτος δημιούργησε άλλη μια κατηγορία συνταξιούχων. Αυτών που για διάφορους λόγους αφυπηρετούν στα 63 χρόνια με το πρόστιμο ή πέναλτι ή τιμωρία της αφαίρεσης 12% από τη σύνταξή τους και αυτών που αφυπηρετώντας στα 65 τους παίρνει πλήρη σύνταξη.

Ως τώρα είχαμε τους συνταξιούχους του δημοσίου που αποχωρούσαν από τα 50 ή τα 55 τους χρόνια έχοντας πλήρη συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Είχαμε άλλους που παίρνουν δυο κα τρεις συντάξεις. Έχουμε άλλους που φτάνοντας στα 60, για παράδειγμα οι βουλευτές παίρνουν παχυλές συντάξεις φτάνει να υπηρέτησαν έστω και μια θητεία στη Βουλή.

Κι όμως άνθρωποι του μόχθου, της παραγωγής, άνθρωποι που δούλεψαν δεκάδες χρόνια κάτω από αντίξοες καιρικές και άλλες συνθήκες, στερούνται μεγάλο μέρος της σύνταξής τους. Όταν επιβλήθηκε το μέτρο είχε μια λογική. Από τότε όμως πέρασαν αρκετά χρόνια. Οι συνθήκες και τα δεδομένα άλλαξαν. Κάποιες κατηγορίες εργαζομένων, κυρίως του δημοσίου, ανέκτησαν αυτό που στερήθηκαν τόσα χρόνια. Γιατί να μη γίνει το ίδιο και με τους υπόλοιπους εργαζομένους; Επιχειρήματα υπάρχουν πολλά που συνηγορούν υπέρ της άρσης της επιβάρυνσης. Είναι και θέμα δικαιοσύνης και ισονομίας. Εξάλλου πολλοί εργαζόμενοι και είναι καλά γνωστό αναγκάστηκαν να συνταξιοδοτηθούν γιατί είχαν μείνει άνεργοι και μη έχοντας άλλο πόρο επιβίωσης κατέφυγαν στην έστω κουτσουρεμένη σύνταξη. Γιατί να η Κυβέρνηση να συνεχίζει να τους τιμωρεί;

Ήδη το θέμα βρίσκεται ενώπιον των αρμόδιων σωμάτων εδώ και χρόνια. Οι συντεχνίες το θέτουν επιτακτικά εδώ και καιρό. Και μελέτες έγιναν και απόψεις ακούστηκαν. Περαιτέρω καθυστερήσεις απλώς επαυξάνουν την αδικία. Η κάθετη άρνηση της Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων στο αίτημα των εργαζομένων και των συντεχνιών τους δεν συμβάλλει στην ομαλή αντιμετώπιση του θέματος. Αντ’ αυτού μάλιστα η κ. Υπουργός θέτει επί τάπητος θέμα αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης στα 67 έτη. Ίσως είναι τακτική κίνηση για αντιμετώπιση του αιτήματος των συντεχνιών. Μπορεί όμως να είναι και πολιτική προοπτική για την Κυβέρνηση. Ό,τι και να είναι όμως μιλούμε απαράδεκτη αντίδραση που δεν θα γίνει ανεκτή. Πολύ περισσότερο που για μεγάλο αριθμό εργαζομένων και αξιωματούχων διατηρούνται άθικτα υπερπρονόμια, τόσο στη μισθοδοσία όσο και στο ύψος των συντάξεων. Επιμένει δηλαδή η Κυβέρνηση να διατηρεί πολλές τάξεις εργαζομένων και άλλες τόσες τάξεις συνταξιούχων. Με λίγα λόγια συντηρεί την κοινωνική ανισότητα. Ως πότε όμως αυτό θα είναι ανεκτό από την κοινωνία; Κάποια στιγμή θα ξεσπάσει κοινωνική αναταραχή. Και τότε οι συνέπειες και τα αποτελέσματα δεν θα είναι ευχάριστα για κανένα.