Βαρώσι, πατριωτισμός, πλουτισμός

Όπως πάντα, έτσι και σε αυτή τη φάση των εξελίξεων, τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα. Βλέπουμε το τρένο που φεύγει, που χάνεται στον ορίζοντα κι εμείς προσπαθούμε να κάνουμε τα πρώτα βήματα, νομίζοντας ότι θα το φτάσουμε.

Δυστυχώς οι εξελίξεις με το Βαρώσι δεν ήταν ούτε κεραυνός εν αιθρία ούτε κάτι που δεν μπορούσε να προβλεφθεί. Το ξέραμε, το περιμέναμε, αλλά δεν κάναμε τίποτε να το αποτρέψουμε. Και βλέπουμε τώρα την πολιτική ηγεσία να συσκέπτεται. Για να κάνει τι; Εκ των υστέρων ελάχιστα έως τίποτε μπορούν να γίνουν. Παράλληλα έχουμε τα θύματα αυτής της υπόθεσης τους Βαρωσιώτες πρόσφυγες αγανακτισμένους, οργισμένους απελπισμένους. Τους βλέπουμε στις τηλεοράσεις, τους ακούμε στα ραδιόφωνα, τους διαβάζουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να κατηγορούν και να επικρίνουν. Χαμένοι και οι ίδιοι σ’ ένα ακατανόητο σκηνικό. Βλέπουν το όνειρο της επιστροφής να χάνεται. Βλέπουν όμως να αχνοφέγγει κάποια ελπίδα. Την προσδοκία της δυνατότητας επιστροφής υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση. Και είναι εδώ που αρχίζουν τα διλήμματα. Να κάνουν το βήμα αυτό ή όχι;

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας πήρε θέση. Επικαλέστηκε τον πατριωτισμό των Βαρωσιωτών που δεν θα τους επιτρέψει να αποδεχθούν την τουρκική πρόσκληση. Είναι όμως πατριωτισμός μια τέτοια στάση; Είναι μια άποψη που σηκώνει συζήτηση. Κυρίως όταν αφορά τη συγκεκριμένη τάξη προσφύγων. Που βλέπουν τα σπίτια και τις περιουσίες του μισό σχεδόν αιώνα έρημες και ανεκμετάλλευτες. Που θα μπορούσαν να είχαν επιστρέψει πολύ νωρίτερα. Που βλέπουν πως αν χαθεί κι αυτή η ευκαιρία δεν θα υπάρξει άλλη. Που βλέπουν ότι το κράτος τόσα χρόνια δεν ενδιαφέρθηκε να αντιμετωπίσει τα προβλήματά τους. Που το ίδιο αυτό κράτος δεν είδε ποτέ σοβαρά το θέμα των προσφυγικών περιουσιών, στις ελεύθερες και κατεχόμενες περιοχές. Που άφησε επιτήδειους και κερδοσκόπους να λυμαίνονται τις περιουσίες και να πλουτίζουν σε βάρος των προσφύγων αλλά και του ίδιου του κράτους.

Πολλές φορές στο παρελθόν εμείς αγγίξαμε το θέμα. Κάναμε προστάσεις και εισηγήσεις για μια δίκαιη υπό τις περιστάσεις αντιμετώπισή τους. Καμιά ανταπόκριση και κανένα ενδιαφέρον. Τώρα ο Βαρωσιώτης βλέπει ότι υπάρχει κάποια πιθανότητα να πάρει πίσω την περιουσία του. Έστω και με τους περιορισμούς ή τα ρίσκα που περιέχουν οι τουρκικές προτάσεις. Αλήθεια ποιος θα αδικήσει αυτόν τον άνθρωπο; Ποιος τολμά να του πει όχι; Κι αν του υποδείξει να μην πέσει στην παγίδα, όπως κάποιοι αναφέρουν, τι θα του αντιπροτείνει; Υπάρχει πλάνο και σχεδιασμός; Ή θα τον καλέσουν άλλη μια φορά να χορτάσει με πατριωτισμό, για να μπορούν κάποιοι να πουλούν πατριωτισμό και να εισπράσσουν εκατομμύρια ευρώ;