Αφού δεν το λένε οι πολιτικοί, το λέμε εμείς

Χτες ο ευρισκόμενος στη Νέα Υόρκη πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης παρέθεσε γεύμα στα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Προφανώς στη διάρκεια του γεύματος ο Πρόεδρος ενημέρωσε τα μέλη για τις εξελίξεις, που δεν υπάρχουν, στο Κυπριακό. Μετά το γεύμα η προεδρία της Δημοκρατίας ανακοίνωσε ότι «όλα τα Μόνιμα Μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας μετέφεραν τη στήριξή τους στις προσπάθειες του Προέδρου για επανέναρξη της διαδικασίας, τονίζοντας την προσήλωσή τους στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που καθορίζουν τη βάση λύσης του Κυπριακού».

Επίσης, αναφέρεται στην ανακοίνωση, «στη βάση και της πρόσφατης Προεδρικής Δήλωσης καταδίκασαν τις ενέργειες της Τουρκίας και επανέλαβαν την ανάγκη αναστροφής τους, αλλά και προσήλωσης στα όσα προβλέπουν τα ψηφίσματα 550 και 789».

Παράλληλα με αυτή την ενέργεια του, κατά την πολυήμερη παραμονή του στη Νέα Υόρκη είχε κι άλλες επαφές με διάφορους παράγοντες, άσπρους, μαύρους, κίτρινους τους οποίους επίσης ενημέρωσε για την πορεία του Κυπριακού, ενώ στη χθεσινή προσφώνησή του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ κατάγγειλε την Τουρκία για τη στάση της έναντι της Κύπρου, στέλνοντας κατά τις δημοσιογραφικές αξιολογήσεις «ισχυρά μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις».

Αν πάμε πίσω στο χρόνο σχεδόν μισό αιώνα, έχουμε ακριβώς τα ίδια στοιχεία και πληροφορίες. Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, ο εκάστοτε πρόεδρος της Δημοκρατίας, ταξιδεύει με πολυμελή συνοδεία στη Νέα Υόρκη, περνούν κάποιες ημέρες έχοντας «σημαντικές επαφές», συναντώντας αρχηγούς κρατών και εκθέτοντας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ την τουρκική αδιαλλαξία και επεκτατικότητα.

Κάθε χρόνια ακούμε τα ίδια και τα ίδια. Αυτό που δεν παραμένει το ίδιο είναι ότι το Κυπριακό, το λεγόμενο εθνικό μας πρόβλημα, που κάθε χρόνο πάει από το κακό στο χειρότερο. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή η διαπίστωση που γίνεται είναι ότι η Τουρκία επιβάλλει επί του εδάφους τα σχέδιά της, ενώ εμείς απλώς κλαψουρίζουμε ενώπιον της διεθνούς κοινότητας. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια έχουμε να αντιμετωπίσουμε την Τουρκία και τους σχεδιασμούς της, όχι μόνο στην ξηρά και στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και στη θαλάσσια περιοχή που με βάση το διεθνές δίκαιο ανήκουν στη χώρα μας. Έχουμε δηλαδή μετά την εισβολή του 1974 μια δεύτερη εισβολή. Μια δεύτερη εισβολή που κανένας δεν κατάφερε να αποτρέψει. Ούτε οι προσφυγές στον ΟΗΕ, ούτε η ενταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε οι διμερείς, τριμερείς, τετραμερείς ή άλλες πολυμερείς συμφωνίες που η Κυπριακή Δημοκρατία συνάπτει κατά ριπάς τα τελευταία χρόνια με γειτονικές και άλλες χώρες.

Με την παράθεση αυτών των αναντίλεκτων γεγονότων, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι το Κυπριακό δεν θα λυθεί, δεν μπορεί να λυθεί με τους τρόπους και μεθόδους που ακολουθούμε από το 1974 και εντεύθεν. Δεν λύθηκε ως τώρα όταν είχαμε να κάνουμε με τη μάζα των Τουρκοκυπρίων ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν κάποιοι μετριοπαθείς που ήταν έτοιμοι για συνδιαλλαγή. Τώρα  απέναντί μας έχουμε ξεκάθαρα την Τουρκία και την επεκτατική πολιτική της Άγκυρας. Τώρα έχουμε 47 χρόνια κατοχής με όλα τα τετελεσμένα επί του εδάφους. Τώρα έχουμε ένα κρατικό μόρφωμα στα κατεχόμενα με θεσμούς και δομές κράτους που πολλές χώρες αναγνωρίζουν και συνεργάζονται μαζί τους. Τι περιμένουμε να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα και αναλόγως να κινηθούμε; Γιατί δεν λέμε την αλήθεια στον κόσμο και να εξηγήσουμε τις πραγματικότητες; Μέχρι πότε θα συντηρούμε μύθους και ψευδαισθήσεις;

Επειδή η ηγεσία μας δεν φαίνεται να έχει τη διάθεση να πει στον λαό τις αλήθειες αυτές θα το κάνουμε εμείς. Την επόμενη περίοδο, μέσα από σειρά άρθρων και αναλύσεων που θα καλύπτουν όλες τις πτυχές του Κυπριακού θα αποκαλύψουμε τις πραγματικότητες, ενημερώνοντας τους πολίτες και αποκαλύπτοντας τους πολιτικάντηδες.