Δεν θέλουμε δείπνα, λύση θέλουμε

Εδώ και μέρες τα μέσα ενημέρωσης εδώ στην Κύπρο διατυμπανίζουν τη νέα συνάντηση στη Νέα Υόρκη του προέδρου Αναστασιάδη με τον Ερσίν Τατάρ, στην παρουσία του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Κουτέρες. Αναφέρονται και διαφημίζουν τη συνάντηση λες και είναι η πρώτη φορά που συναντώνται οι εκπρόσωποι των δυο πλευρών της Κύπρου.

Στα 47 χρόνια που διαρκεί το Κυπριακό, κατ’ άλλους 57 χρόνια, οι εκπρόσωποι Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, σε διάφορα επίπεδα συναντήθηκαν χωρίς υπερβολή, χιλιάδες φορές. Συναντήσεις στην Κύπρο και εκτός Κύπρου. Στην Ευρώπη, στην Ασία και την Αμερική. Στη Λευκωσία, στη Βηρυτό, στη Γενεύη, στη Βιέννη, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη και βάλε. Μας έχουν μάθει στα πέρατα του κόσμου.

Γεύματα, προγεύματα, δείπνα, μυστικές και φανερές συναντήσεις και επαφές. Διαμεσολαβητές ων ουκ έστι αριθμός, επιχείρησαν να λύσουν το πρόβλημα. Κι όμως σήμερα ύστερα από δεκάδες χρόνια ύπαρξης του κυπριακού προβλήματος όχι μόνο δεν υπήρξε καμιά πρόοδος, ούτε δεν έγινε ένα βήμα προς τα μπρος, αλλά βρισκόμαστε σήμερα όσο ποτέ προηγουμένως, πιο κοντά στη διχοτόμηση της πατρίδας μας. Σήμερα ύστερα από τόσα χρόνια οι Τούρκοι βρίσκονται πιο κοντά στην υλοποίηση των στόχων τους κι εμείς πιο μακριά από ποτέ στην απώλεια της πατρώας γης.

Αυτή είναι η πικρή πραγματικότητα και καμιά συνάντηση Ερσίν Τατάρ και Νίκου Αναστασιάδη δεν μπορεί να αλλάξει τις πραγματικότητες. Έτσι ας μη περιμένει κανείς ότι είτε σήμερα είτε αύριο, σε μια μελλοντική συνάντηση των εκπροσώπων των δυο μερών, θα βρεθεί κάποια λύση. Αντίθετα, κάθε μέρα που περνά και παραμένει άλυτο το πρόβλημα, όλο και η λύση γίνεται πιο απίθανη σαν εξέλιξη. Αυτό λέει η ιστορία του Κυπριακού. Φτάνει να ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν, στα 47 χρόνια από την τουρκική εισβολή και κατοχή της μισής Κύπρου. Σ’ αυτό τον σχεδόν μισό αιώνα πόσοι Τούρκοι στρατιώτες αποχώρησαν; Πόσοι πρόσφυγες επέστρεψαν στα σπίτια και τις περιουσίες τους; Πόση έκταση από την κατεχόμενη γη μας επιστράφηκε. Όλοι γνωρίζουμε τις απαντήσεις. Όπως όλοι γνωρίζουμε ότι στην περίπτωσή μας ισχύει το «κάθε πέρσι και καλύτερα». Κι επαναλαμβάνουμε ότι η κάθε επόμενη μέρα η κατάσταση θα γίνεται και χειρότερη.

Ούτε οι ηρωικοί λόγοι και διακηρύξεις ούτε τα μεγαλόστομα συνθήματα και οι μακροχρόνιοι αγώνες θα φέρουν τη σωτηρία μπροστά στον κίνδυνο που μας απειλεί. Αν αυτό δεν γίνει συνείδηση και συνεχίσουμε τον κατήφορο δεν θα αργήσει να έρθει η μέρα της πλήρους καταστροφής. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι η πλευρά που επείγεται, που έχει ανάγκη τη λύση, είναι η δική μας, τότε το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Εμείς πρέπει να αναλάβουμε πρωτοβουλίες, να κάνουμε προτάσεις, να είμαστε πειστικοί και ξεκάθαροι στο τι θέλουμε και τι επιδιώκουμε. Χωρίς παλινωδίες και πισωγυρίσματα. Ήδη βρισκόμαστε στο και πέντε και όχι στο παρά πέντε. Ήδη απέναντί μας έχουμε την Τουρκία κι όχι την όποια τουρκοκυπριακή πλευρά. Ο κ. Ερσίν Τατάρ δεν είναι παρά ο εκπρόσωπος της Άγκυρας στην Κύπρο. Απ’ ό,τι φαίνεται, απ’ ότι δείχνει, μιλά με τη γλώσσα του Ερντογάν του οποίου είναι τοποτηρητής στην κατεχόμενη Λευκωσία. Η φωνή των Τουρκοκυπρίων, η θέληση των συμπατριωτών μας στην άλλη πλευρά όλο και εξασθενίζει και επικρατεί η θέληση της Άγκυρας. Κι αν σήμερα υπάρχουν ακόμα κάποιες μάζες Τουρκοκυπρίων που υψώνουν τη φωνή τους και με τους οποίους μπορούμε να συνομιλήσουμε, αύριο δεν θα βρίσκουμε δείγμα από αυτούς για να μοιραστούμε έστω προβληματισμούς και ανησυχίες.

Αυτό και μόνο πρέπει να μας προκαλεί σύγκρυο. Να μας συνεγείρει. Να δούμε τι κάνουμε λάθος και να βρούμε τρόπο να το διορθώσουμε πριν οι καμπάνες κτυπήσουν. Γιατί το επόμενο κτύπημα δεν θα είναι χαρμόσυνο και πανηγυρικό, αλλά πένθιμο και επικήδειο.