Η χθεσινή είδηση του 24h ότι ένας Ελληνοκύπριος πρόσφυγας αποζημιώνεται με €9 εκατομμύρια από την Επιτροπή Ακίνητης Ιδιοκτησίας του ψευδοκράτους για την απώλεια της περιουσίας του στην Αμμόχωστο, μας κάνει να αναρρωτιόμαστε ακόμα μια φορά τι κάνουμε εμείς, στην ελεύθερη Κύπρο, με τη διαχείριση των τουρκοκυπριακών περιουσιών.
Να μη ρίχνουμε μόνο ευθύνες στους άλλους. Να αναλαμβάνουμε και εμείς τις δικές μας.
Πώς είναι δυνατόν να απαιτούμε από τους Τουρκοκύπριους να δεχθούν μια επανένωση του νησιού – ακόμα και αν αυτή η λύση πλέον μοιάζει με μακρινό όνειρο, παρά με πραγματικότητα-, όταν τους αρνούμαστε ακόμα και το δικαίωμα πάνω στη δική τους περιουσία;
Όταν ο Κηδεμόνας των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών παριστάνει τον υπερασπιστή του νόμου, χρησιμοποιώντας ψευδείς εκθέσεις της ΚΥΠ, για να αποτρέψει Τουρκοκύπριους που γεννήθηκαν ή έζησαν όλη τους τη ζωή στην Κύπρο από το να διεκδικήσουν την ακίνητη περιουσία των γονιών τους;
Δύο μέτρα, δύο σταθμά
Στις κατεχόμενες περιοχές, η Τουρκία ήδη επενδύει και χτίζει πάνω σε περιουσίες μας.
Κι εμείς τι κάνουμε; Ακριβώς το ίδιο!
Αρνούμαστε τα δικαιώματα σε Τ/Κ να εκμεταλλευτούν και να διαχειριστούν τις δικές τους περιουσίες, βαφτίζοντάς το “νομιμότητα”.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι Τουρκοκύπριοι δεν μας εμπιστεύονται. Πώς να μας εμπιστευτούν, όταν η ίδια μας η πατρίδα λειτουργεί με δεδομένη την διχοτόμηση, αλλά μιλάει για επανένωση;
Πώς να τους πείσουμε ότι σε μια μελλοντική λύση θα ζουν ως ισότιμοι πολίτες, όταν σήμερα παραποιούμε φακέλους, ερμηνεύουμε νόμους κατά το δοκούν και βάζουμε εμπόδια σε κάθε μορφή αξιοποίησης της νόμιμης περιουσίας τους;
Να αναλάβουμε ευθύνες πριν να είναι αργά
Αν δεν θέλουμε να δούμε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να κατακεραυνώνει την Κυπριακή Δημοκρατία για παραβιάσεις δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων, τώρα είναι η ώρα να κοιτάξουμε “τα του οίκου μας” και να αναλάβουμε ευθύνες.
Ή θα εφαρμόσουμε ισονομία, ή ας σταματήσουμε το θέατρο περί «δικαίου κράτους» και «ευρωπαϊκών αρχών».
Διότι δεν μπορείς να φωνάζεις – και καλά κάνεις!- για σφετερισμούς Ε/Κ περιουσιών και ταυτόχρονα να σφετερίζεσαι τα δικαιώματα του άλλου — όποιος κι αν είναι αυτός.
Το θέμα είναι, θέλουμε να λύσουμε ΔΙΚΑΙΑ το κυπριακό ή να συνεχίσουμε άλλα 50 χρόνια να παίζουμε ντόμινο με τις περιουσίες και τις ζωές Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων;
