Την ανάγκη για μεγάλες τομές στην οικονομία και αλλαγή πορείας, ώστε η ανάπτυξη να μεταφράζεται σε πραγματική βελτίωση της ζωής των πολιτών, έθεσε ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ανοίγοντας εκ νέου τη συζήτηση για τους μισθούς και το κόστος ζωής.
Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρίσκονται οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, τους οποίους χαρακτήρισε «θύματα της επιτυχίας των δεικτών». Όπως υποστηρίζει, μπορεί οι βασικοί οικονομικοί δείκτες να καταγράφουν θετικές επιδόσεις, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η βελτίωση φτάνει στην τσέπη του μέσου Κύπριου.
Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν για τον τρόπο με τον οποίο αποτυπώνεται η εικόνα των μισθών μέσα από τους μέσους όρους. Σύμφωνα με τη θέση του, οι πολύ υψηλές απολαβές ενός αριθμού ξένων εργαζομένων και στελεχών ανεβάζουν τον μέσο όρο, την ώρα που οι μισθοί μεγάλης μερίδας Κυπρίων εργαζομένων παραμένουν καθηλωμένοι. Έτσι, πίσω από τους αριθμούς, δημιουργείται μια διαφορετική κοινωνική πραγματικότητα.
Την ίδια ώρα, ο Αβέρωφ Νεοφύτου θέτει και το ζήτημα της διόγκωσης του κρατικού μισθολογίου. Όπως έχει επισημάνει, από περίπου 3,2 δισεκατομμύρια ευρώ το 2022, το κρατικό μισθολόγιο ξεπέρασε τα 4 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ είχε προβλεφθεί να ανέλθει στα 4,3 δισεκατομμύρια ευρώ το 2025. Κατά τον ίδιο, αυτή η αύξηση δεν μπορεί να συνεχιστεί με τους ίδιους ρυθμούς και χρειάζεται ένας μηχανισμός που να συνδέει την αύξηση του κρατικού μισθολογίου με τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας.
Στην εξίσωση του κόστους ζωής προσθέτει και την έλλειψη επαρκών δημόσιων συγκοινωνιών. Η εξάρτηση του Κύπριου από το ιδιωτικό αυτοκίνητο σημαίνει καθημερινά επιπλέον έξοδα για καύσιμα, συντήρηση και μετακινήσεις.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσει και το κόστος του ηλεκτρισμού, το οποίο χαρακτηρίζει ιδιαίτερα υψηλό, αλλά και την εκπαίδευση. Η δημόσια εκπαίδευση μπορεί να είναι θεσμικά δωρεάν, όπως όμως επισημαίνει, για τις οικογένειες υπάρχουν σημαντικά πρόσθετα έξοδα που κάνουν την έννοια της «δωρεάν παιδείας» πολύ διαφορετική στην πράξη.
Το ερώτημα, επομένως, που θέτει ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν αφορά μόνο τους οικονομικούς δείκτες, αλλά το ποιος τελικά καρπώνεται την ανάπτυξη.
Το συμπέρασμα που διατυπώνει είναι ότι χωρίς πολιτική βούληση για βαθιές αλλαγές και μια πραγματική «οικονομική επανάσταση», η κοινωνία κινδυνεύει να οδηγηθεί σε δύο κατηγορίες: από τη μια εκείνους που μπορούν να επωφεληθούν από την ανάπτυξη και τις υψηλές απολαβές και, από την άλλη, εκείνους που βλέπουν το κόστος ζωής να αυξάνεται χωρίς το εισόδημά τους να ακολουθεί.
Για τον ίδιο, η πρόκληση πλέον δεν είναι απλώς να διατηρηθούν οι θετικοί οικονομικοί δείκτες, αλλά να μετατραπεί η ανάπτυξη σε απτή αξία για την κοινωνία. Το ζητούμενο είναι ο Κύπριος πολίτης να δει στην καθημερινότητά του το δικό του μερίδιο από την οικονομική ευημερία.
