Παρέμβαση από τον κύριο Χρήστο Ρότσα για τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή η οποία φλέγεται
Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ
Ένα από τα καλύτερα κομμάτια που διάβασα πρόσφατα.
Δυστυχώς, δεν έχω ιδέα ποιος το έγραψε. Αφορά το Ισραήλ. Αυτό που πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν για τους Ισραηλινούς είναι ότι η συναισθηματική μας βάση έχει διαφορετική βαθμονόμηση.
Δεν είναι επειδή είμαστε πιο δυνατοί ή πιο γενναίοι από οποιονδήποτε άλλον. Είναι επειδή ζούμε μέσα σε μια πραγματικότητα όπου το έδαφος μετατοπίζεται κάτω από τα πόδια μας σε τακτική βάση και η ζωή πρέπει να συνεχίζεται. Δεν μπορείς να σταματήσεις μια χώρα κάθε φορά που η ιστορία αποφασίζει να εμφανιστεί.
Οι άνθρωποι στο εξωτερικό συχνά φαντάζονται τον πόλεμο ως ένα σαφές γεγονός – κάτι που ξεκινά, κάτι που τελειώνει. Ένα κεφάλαιο σε ένα βιβλίο ιστορίας. Εδώ μοιάζει περισσότερο με καιρό. Σειρήνες. Διαφωνίες για την πολιτική.
Κλείσιμο σχολείων. Συναντήσεις εργασίας. Ένας γάμος απόψε αν οι δρόμοι παραμείνουν ανοιχτοί. Μια κηδεία αύριο γιατί αυτή είναι και η πραγματικότητα. Όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια ώρα.
Συζητάμε για την κυβέρνησή μας δυνατά και συνεχώς – μερικές φορές άγρια - επειδή αυτό το μέρος έχει σημασία για εμάς με τρόπο που είναι δύσκολο να εξηγηθεί σε ανθρώπους που βλέπουν τη χώρα τους ως σκηνικό παρά ως σανίδα σωτηρίας. Πριν από τις 7 Οκτωβρίου περάσαμε μήνες διαφωνώντας στους δρόμους για τη δικαστική μεταρρύθμιση. Οικογένειες μάλωναν σε τραπέζια του Σαββάτου. Οι φίλοι σταμάτησαν να μιλάνε. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαμαρτύρονταν εβδομάδα με την εβδομάδα επειδή οι Ισραηλινοί πιστεύουν ακράδαντα ότι το μέλλον αυτής της χώρας τους ανήκει. Και μετά συνέβη η 7η Οκτωβρίου. Και ξαφνικά η διαμάχη δεν σταμάτησε – απλώς μεταφέρθηκε στο παρασκήνιο, ενώ η χώρα κινητοποιήθηκε για να επιβιώσει.
Από τότε ζούμε μέσα σε κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι στο εξωτερικό δύσκολα μπορούν να φανταστούν: μια μακρά περίοδος θλίψης που επικαλύπτεται από συνεχή επαγρύπνηση. Πύραυλοι. Όμηροι. Κηδείες. Εφεδρική υπηρεσία. Παιδιά που κάνουν σχολικές εργασίες ανάμεσα σε σειρήνες. Και παρόλα αυτά – η ζωή συνεχίζεται. Ανοίγουν καφετέριες. Γεννιούνται μωρά. Οι άνθρωποι ερωτεύονται. Η γιαγιά κάποιου επιμένει να τρώτε περισσότερο.
Επειδή οι Ισραηλινοί καταλαβαίνουν κάτι που οι ξένοι συχνά παραβλέπουν: αν περιμένεις ηρεμία σε αυτή την περιοχή πριν ζήσεις τη ζωή σου, δεν θα ζήσεις ποτέ καθόλου. Έτσι ζούμε δυνατά. Διαφωνούμε. Γελάμε. Παραπονιόμαστε για την κυβέρνηση. Εμφανιζόμαστε ο ένας για τον άλλον. Συνεχίζουμε να χτίζουμε πράγματα ακόμα και όταν μπορεί να γκρεμιστούν αύριο. Μπορεί να φαίνεται χαοτικό από έξω. Αλλά από μέσα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Είναι ανθεκτικότητα. Όχι το ηρωικό είδος που βλέπεις στις ταινίες.
Το συνηθισμένο είδος. Αυτοί που ξυπνούν, φτιάχνουν καφέ, στέλνουν τα παιδιά σχολείο όταν είναι δυνατόν, τρέχουν σε καταφύγιο όταν δεν είναι, και μετά γυρίζουν να φτιάξουν δείπνο. Ξανά και ξανά. Γιατί εδώ στο Ισραήλ, η ανθεκτικότητα δεν είναι σύνθημα. Είναι απλώς Τρίτη. Ας είναι μια καλή μέρα.
